Nina Simone - To Love Somebody (1969)

We doen Pete Seeger. We doen Judy Collins (of Leonard Cohen, zoals u wilt). We doen de Bee Gees zelfs twee keer. En ach, we doen Bob Dylan gewoon drie keer. Big deal! De gouden en ongeschreven regel mag dan wel “cover nooit van je leven die grote (semi-)klassiekers” zijn, hier een zeer geslaagde uitzondering op deze regel. Om zo te dwepen met een artiest lijkt misschien iets te veel van het goede, maar we hebben het hier over ene Simone. Nina Simone welteverstaan! Bij haar mag dat – uiteraard. Hoewel To Love Somebody als album misschien een beetje onsamenhangend is met deze selectie, mag deze absoluut niet worden overgeslagen in de reeks “ontdek je (favoriete) Nina Simone albums”.

Hoor alleen al eens de mooie opener, Suzanne. Velen gingen haar voor, velen gingen haar na, maar Simone’s versie mag zich samen met die van Cohen en die van Flack, Roberta – zij is ook de moeite waard, berekenen tot de beste versies ooit gemaakt. En dan te bedenken dat dit zelfs nog één van de mindere covers is op dit album. Wat ze doet met To Love Somebody, Just Like Tom Thumb Blues en The Times They Are A-Changing is namelijk nog veel verbluffender. De hoeveelheid soul Simone in deze liedjes weet te leggen, kunnen niet veel haar nadoen. Je zou bijna denken te maken te hebben met ware gospels. De boodschap die de oorspronkelijke tekstschrijvers met deze nummers wilden overbrengen - ik kan niet anders zeggen - heeft ze goed begrepen. De nummers zijn groots in al hun eenvoud maar worden tamelijk "klein" gehouden. Door de instrumentatie en door Simone’s vocalen, allen weten daardoor honderd procent te imponeren. De schrijvers mogen trots zijn op zo'n prestatie!

Geen zwak moment te bekennen hier. Het enige nummer dat qua kwaliteit een tikkeltje achterblijft is het door haarzelf geschreven Revolution, op dit album gepresenteerd in twee delen. Het is opvallend dat ze juist met dit nummer de stijl wil benaderen van de namen die ze hier covert; het nummer is vrij rock-georiënteerd en mede vanwege zijn nogal chaotische aard komt ‘ie nogal rommelig over op dit nagenoeg perfecte (cover) album. Naar het schijnt was Simone teleurgesteld dat het liedje uitdraaide tot een flop. Met Ain’t Got No / I Got Life scoorde ze in Europa een paar maanden eerder een grote hit, en ze had verwacht dat dit net zo’n groot succes zou worden. ”I don't get it. It's about a revolution, man, not just colour, but everything!”, zo verklaarde Nina Simone, maar helaas vind ik dit -zoals gezegd- het enige mindere nummer op deze plaat (al blijft 't wel zeer acceptabel). Maar goed, ik ga het feestje niet bederven. De rest is vakwerk pur sang, en vakwerk verdient meer dan slechts zeven luttele stemmen.