10cc - Ten Out of 10 (1981)

Mooi geproduceerd album met het fraaie Don’t Turn me Away van Eric Stewart. In de VS werd een aparte versie van het album uitgebracht met medewerking van Andrew Gold. Gold werd gevraagd deel uit te maken van de band, maar contractuele verplichtingen en vliegangst weerhielden hem daarvan. Van de nummers met Gold zijn vooral We've Heard It All Before en The Power of Love de moeite waard. Opvallend is het teruggrijpen op reggae-ritmes, een erfenis van single-succes Dreadlock Holiday (1978).
Erg succesvol was dit in twee versies uitgebrachte album niet.

Afgelopen vrijdag verscheen de box 10cc Twenty Years 1972 -1992.
Net geen collectors item, daar Mirror Mirror uit 1995 niet is toegevoegd, maar uit al de reacties op dit wonderschone medium maak ik op dat ik daar niet veel aan mis.

Nu ken ik 10cc vanaf hun start, de single Donna, gezongen door Lol Creme was spraakmakend destijds in de betreffende Toppop aflevering waarin het een hit was.

De eerste zes albums heb ik al tijden in huis, later ook op cd, maar na Bloody Tourists ben ik ze wat uit het oog verloren, ook omdat dat album mij het minst kon bekoren, hun grootste hit Dreadlock Holliday werd in de tijd van de release werkelijk grijsgedraaid en had ik dus ook voor een tijdje genoeg gehoord.

Mijn favoriete album in die jaren bleef How Dare You, met die geweldige hoes, prachtige composities met subtiele melodieën en geweldige -tonque in cheek- teksten.

Toen ik een aantal maanden geleden zag dat die box er aan kwam heb ik deze besteld en uitgekeken naar het werk van 10CC dat mij -nog- onbekend was. Waaronder dit album Ten out of 10 uit 1981.

De wisselende recensies hier maakte mij vooraf extra nieuwsgierig, ik kon mij niet voorstellen dat een groep met zo'n staat van dienst zwaar onder de maat zou presteren.

En gelukkig, dit album valt mij zeker niet tegen. Het geluid ten opzichte van de eerdere albums is voller en rijker. De arrangementen vind ik echt super, Eric Stewart zingt op een aantal nummers de sterren van de hemel en ik hoor geweldige sax- (Don't turn me away) en gitaarsolo's.

Het kwaliteitsetiket dat aan al de songs kleeft is overduidelijk 10cc.

De opener Don't Ask vind ik echt een classic en doet voor mij niet onder voor Dreadlock Hollidays.
Ook hebben een aantal nummers een onderliggend sophisticated reggae soundjes, dat nergens stoort en
de bekende koortjes en vormen van samenzang zijn ook op dit album volop aanwezig (Memories).
De teksten zijn niet zo spitsvondig en geraffineerd als in hun vroegere werk, maar kunnen er zeker mee door.

Een van de mooiste songs vind ik de ballad Lying Here With You, het rustigste nummer van het album met een prachtige melodie gedragen door piano en strijkers. Dit voert mij terug naar hun prachtige classics als I'm Not In Love of The Things We Do For Love.

De hele productie vind ik absoluut tijdloos klinken. Het album, nu ruim veertig jaar oud, stamt nog uit het begin van de jaren '80 en is dus niet voorzien van de (in mijn oren) zwaar gedateerde manier van produceren die dit decenium zo kenmerkt en waar ik ook geen fan van ben.

Een aangename verrassing dit album da tik nog regelmatig zal draaien!