Refused - The Shape of Punk to Come (1998)

Inderdaad, dat soort intermezzo's maakt deze plaat tot wat het is. Net als het intro van Tannhäuser/Derivé, geweldig

Even weer uit de kast geplukt, en bevalt me een stuk beter dan vroeger

Die intro van Deadly Rythm is echt slopend.

wat punk die écht goed is?! heeft iemand nog vergelijkbare aanraders

ja allé, eerst punk in z'n algemeenheid afkraken en dan vragen om aanraders

Ow ja! Geniaal uurtje muziek!

Telkens als ik New Noise hoor heb ik een haast onweerstaanbare neiging om gewoon te beginnen schreeuwen en rondom mij te slaan. Wát een nummer.

Ik denk dat Dillinger ook wel door deze band geinspireerd is. Wauw, wat is dit een goed album. New Noise kende ik al heel lang, maar ik had nooit eens het idee om het album volledig te luisteren. Het is wel punk, maar dan erg progressief (progressieve punk, nieuw genre ) Begint hard, eindigt zacht. Ik vind dit altijd zo vet in het album:
TECHNO REMIX!!!. Die samples zijn zo gaaf op dit album, dat maakt het album zelf ook veel gaver.

Dit is echt een van de vetste albums die ik ken. De samples voegen inderdaad iets toe. Slechts 10 euro bij bol.com!

Blij dat ik even gewacht heb om het album te kopen, in Juni komt er een speciale editie uit van het album met live cd en een documentaire

Nice. Die wil ik wel hebben

haal hem dan op lp

Heb geen platenspeler

8 juni komt de re-issue in zowel cd als lp, met 50 minuten aan live materiaal en een dvd van hun US tour.

Die ga ik zeker kopen (ik heb de CD namelijk nog niet origineel)

Refused party program, hardcore techno megamix!

Annihilatie: een deeltje komt in contact met zijn anti-deeltje, en er blijft alleen pure energie over. Het meest efficiënte mechanisme om aan energie te komen in de natuur.

Hardcore punk is in se een vrij saai genre vind ik - hardheid, snelheid en agressiviteit zijn er belangrijker dan originaliteit of finesse, waardoor de muziek snel afvlakt en gebanaliseerd wordt. Gelukkig is wat Refused doet op dit album net alle regels doorbreken, buiten alle lijntjes van de hardcore punk kleuren, en eigenlijk het hele genre slopen om dan op de oude fundamenten een nieuw hardcore monument op te richten.
Op het eerste gehoor staat er nogal wat filler op The Shape of Punk to Come, maar het is niet toevallig dat het meest vernoemde nummer in de discussie (tot dusver) de "Refused Party Program Techno Re-mix" is. Je kan het zien als leuk vertier in afwachting van de volgende mep in je gezicht of als een ironische aanklacht van de commercialisering van het genre, punt is dat het de plaat iets extra geeft. Een beetje zoals het fysisch proces van de annihilatie, want fuck me als het resultaat niet een energetische, intense moordplaat is. De muziek ademt passie en emotie, gevoed door het spanningsveld tussen rauwe hardcore en de treiterende tussenstukjes.

De productie is voor zover ik weet (niet dat dat veel wil zeggen, maar toch) van het beste in het genre. De drums klinken prachtig (die snare drum!), de zang zit goed in de mix, maar de gitaar gaat soms wat uit de bocht bij de hardere stukken. Alleszins klinkt het een pak beter dan hun vorig album. Instrumentaal zijn ze er ook op vooruit gegaan. De drums van David Sandström zijn uitstekend. Hij heeft zijn stijl duidelijk geperfectioneerd op dit album. Zo zijn er de cymbaaltikjes die als een soort alarm de harde hoekige ritmes aankondigen, de razende snaredrum die de spanning tot het uiterste weet te drijven en de drumfills die even de adem lijken in te houden vooraleer er weer een stuiterende riff (Protest Song '68!) op je afgevuurd wordt. Het gitaarspel is merkbaar uitgediept, en beperkt zich niet langer tot pure hardcore, al gaat het er bij momenten nog altijd verschroeiend hard aan toe. Maar als er al gestruikeld wordt over iets in dit album, dan zal het wel de zang zijn. Dennis Lyxzén, met zijn gekruid Engels, is soms op het onaangename af, ruw schreeuwend om aandacht bij nummers als Liberation Frequency en het titelnummer. Daarnaast is zijn kalme zang van bedenkelijke kwaliteit. Alhoewel hij geweldige uithalen heeft, is hij dus wel de zwakke schakel van het album.

Het algemene geluid is ook uitgebreid, met zelfs viool op Tannhäuser / Derivè. Er zitten erg veel zulke geinige dingen verborgen op het album, van het uitzinnige publiek en de technostukjes op New Noise tot de presentator die The Deadly Rhythm aankondigt. En wat dan gezegd van het catchy Summerholidays vs. Punkroutine, waarin Refused laten horen dat ze totaal meesterschap bereikt hebben wat betreft hardcore. Ze slagen er ontzettend goed in om de dynamiek te bespelen en alzo golven van energie in de nummers te pompen. Een perfect voorbeeld hiervan is New Noise, het beste nummer op de plaat, dat een intro heeft die de luisteraar plagerig van het kastje naar de muur stuurt, om dan plots te ontploffen met de toepasselijkste openingstekst denkbaar. "Can I scream?" Van de stevige opener Worms of the Senses / Faculties of the Skull tot het epische Tannhäuser / Derivè is echt elk nummer raak. Helaas is de afsluiter, The Apollo Programma Was a Hoax, een stinkertje - rustig, ingetogen en simpelweg saai.

Het is natuurlijk ondankbaar om het over The Shape of Punk to Come te hebben (en Refused in het algemeen) zonder de politieke boodschap van de band te vermelden. Her en der worden de nummers aaneengepast met wat linkse propaganda, en het booklet (wat een lelijk artwork trouwens) is gevuld met een tekstje waar ik eigenlijk niets van begrijp. Niet mijn ding dus, maar het stoort niet, en is erg leuk om lustig mee te schreeuwen.

Alles bij elkaar een uitermate indrukwekkend album, hard maar gericht, strak maar toch speels. De titel - een speling op een album van Ornette Coleman - is helaas maar gedeeltelijk waarheid geworden. Misschien is The Shape of Punk to Come wel gewoon het eerste album van de nieuwste post-hardcore generatie geweest?

Iets te hardcore voor mijn smaak, ik zal dus maar niet stemmen.

Zo aan je stemmen te zien wel, ja.

Dat moest ond e nkbaar zijn (reviews zouden echt nog moeten kunnen worden aangepast!), maar ik neem aan dat dat niet je punt is. Het is gewoon dat het hele anti-kapitalisme (capitalism is organised crime...) thema me gestolen kan worden. Niet dat ik zo pro-kapitalisme ben, maar als het over alternatieven gaat worden meestal kinderachtige modellen naar voor geschoven, zodat ik geneigd ben het over the lesser evil te hebben. Maar nu gaan we de politieke toer op, en dat is als ik me niet vergis uit den boze op MuMe (en gelukkig maar!).

Wat een monsterlijk album is dit! Aan de ene kant heerlijk beukend, maar ook heel erg innovatief. Bijvoorbeeld bij The Deadly Rhythm: Het begint met een jazzy rideritme en dan komt de hele band erin en dan blijft het jazzy. Dat vind ik echt geweldig! De rustpunten zijn erg goed geplaatst, voordat dat New Noise begint krijg je eerst nog een intermezzo. Ik gooi hem naar 5 sterren en een plek in mijn top 10! Jammer genoeg bestaat deze band niet meer.

Heb precies hetzelfde, en dat met veel punk albums. Heerlijke muziek maar ik hoef echt geen politieke boodschap.

Wat is dit af en toe lekker zeg!

Voor mij voornamelijk een stuk jeugdsentiment deze band, maar dat ze na al die jaren nog menig andere band weg kunnen spelen bewijzen de mannen wel met hun reunie op Coachella !!!

The Shape Of Punk To Come
New Noise

En dan komen ze ook nog eens naar Lowlands!

Refused - The Shape of Punk To Come

Ik heb deze plaat al heel wat zien voorbijkomen in verschillende topics en site's.
Toch kwam het er nooit van om hem te beluisteren. Gewoon al omdat ik schrik had van het genre Punk waarschijnlijk zou mij dat toch veel te hard zijn. Maar sinds een paar maanden begin ik me wat te verdiepen in de harde muziek: Punk, Screamo, Hard-Core,...
En het bevalt me goed, dus het werd ook wel eens tijd om deze eindelijk eens een kans te geven.

Gelukkig gaf ik het een kans, want dit is heerlijk!
Dit is toch ook geen pure Punk? Ik hoor hier duidelijk ook Metal.
Maar nu over de muziek zelf. Het is vooral een erg originele plaat, ze weten voldoende ademruimte te behouden dankzij originele samples en Techno stukjes.

Toch blijven alle songs in dezelfde sfeer en voelt The Shape of Punk To Come -leuke verwijzing trouwens naar Ornette Coleman- echt aan als een geheel.
De harde stukken, zijn echte headbangers, en de zachte stukken zijn leuk voor de afwisseling en de techno is ronduit fantastisch.

Het gitaarwerk is heerlijk, ook erg goed geproduceerd. Veel variatie, af en toe beukt het erg hard en soms snijdt het dan weer door merg en been.
De zanger doet het ook erg goed, hij weet gecontroleerde chaos te brengen.
De drummer en bassist zijn ook beiden erg goed. Wat me vooral opvalt is hoe realistisch de drums wel niet klinken en dat het basspel relatief goed te horen is voor een punkplaat.
Kortom zeer sterk plaatje, die een ruime 4* krijgt.

Ik ga met een halfje omhoog!
Geniale muziek, met sterke samples, fantastisch gitaarwerk en een heerlijke "zanger".

En The Shape Of Punk To Come stroomt weer binnen in mijn top 10 en nu echt hoog.

Dit album is van begin tot eind ijzersterk. Wat mij gelijk opvalt als drummer is het geniale spel van David Sandström. Lijkt op het eerste gehoor vrij simpel tot dat je het gaat uitzoeken. Sandström speelt zeer onvoorspelbaar, het kan van het ene op het andere moment verschuiven. Deze man snapt de kunst van het weglaten.

Refused heeft op dit album een energie die bijna niet te evenaren is. Als New Noise begint heb ik gelijk de neiging om als een gek door de kamer te springen. Het enige echt bekende nummer van deze plaat. De technosamples tussendoor zijn gruwelijk vet en zorgen ervoor dat het album een aparte sfeer meekrijgt. Wie zou nou de Refused Techno Party weghalen?

De titel is een verwijzing naar Ornette Coleman maar er wordt meer jazz in dit album gebruikt. De openingssample en middenstuk van The Deadly Rhythm is namelijk van Bo Diddley. Maar als Refused inzet blijft het extreem jazzy, het swingt als de neten. Krijg dat maar eens voor elkaar als een punkband.

En de schreeuwzang is hier tenminste echt krachtig en overtuigend. Misschien komt dit door de politiek geëngageerde teksten, het is alsof Dennis Lyxzén zijn boodschap op de daken staat te verkondigen met een megafoon.

Na de energiebom wordt er echt heerlijk rustgevend afgesloten met The Apollo Programme Was a Hoax, dit is ook heel erg jazzy. The Shape Of Punk To Come is een extreem invloedrijke plaat. Zo zijn de invloeden van Refused zeer goed bij The Dillinger Escape Plan te horen. Umea was een bruisende plaats van innovatieve muziek. Het orkestje genaamd Meshuggah komt er namelijk ook vandaan. 14 jaar na dato klinkt dit album nog steeds modern en zou je zo kunnen zeggen dat het een gloednieuw album is.

Wat dacht je van Cult of Luna Dat alles heeft waarschijnlijk wel iets te maken met het Umeå Jazz festival, dat vrij groot schijnt te zijn in Scandinavië. Die jazz hoor je natuurlijk, zoals je al schrijft, maar al te goed terug bij Refused (en ook bij Meshuggah, trouwens).

Cult Of Luna ook natuurlijk. Al had ik het nu even over de bands die er voor gezorgd hebben dat er weer een nieuwe stroming op gang kwam. Al wil ik hier Cult Of Luna natuurlijk niet mee benadelen want dat is een gruwelijk goede band.