Disturbed - Ten Thousand Fists (2005)

Erg lekker album en zeker hun beste, hoogtepunten zijn voor mij: ten thousand fists, guarded en stricken. Ben beniewd naar hun nieuwe album

Te pruimen is een goed woord, naast wat vette nummers weet het mij grotendeels namelijk niet te boeien. Af en toe een nummertje, maar meer ook niet. Overburdened is wel echt fantastisch

Kheb het nummer 'Stricken' leren kennen. Vond ik een erg leuk nummer (door bepaalde elementen), maar meer van dit soort nummers durf ik niet aan.

Probeer eens de Genesis cover Land of Confusion

Ik vind dit een goed album, de eerste 7 nummers zijn erg goed, daarna zakt het een beetje in, tot de Land of Confusion cover. Na de cover, zijn de nummers ook niet meer zo boeiend. De eerste helft is zeer goed, maar na een tijdje dus een beetje ééntonig.

3.5*

Grappig, iemand die ik ken uit Amerika heeft die me pas ook nog aangeraden. Redelijk nummer, kan ermee door.

Na het album nog eens gedraaid te hebben, moet ik tot de conclusie komen dat dit toch mijn favoriete Disturbed-album is. Wat hebben die gasten toch lekkere riffs en mooie meezingnummers (vuisten in de lucht graag). Het geheel klinkt veel meer heavy dan de andere albums. Nadeel is wel dat het na een tijdje gaat vervelen.
Ten Thousand Fists en Decadence zijn de toppers hier.

Ik moet inderdaad ook eerlijk bekennen dat ik dit denk ik wel de beste van Disturbed vind, Hoewel The Sickness ook heeeeeel dicht in de buurt komt, Believe was zwaar K*t en Indestructible was erg goed maar miste net iets waardoor het toch een iets minder album werd.

GENIALE PLAAT HELEMAAL GOED =D
een van de beste albums die ik ooit heb gehoord Disturbed Ten Thousand FIsts Rockt de pan uit mensen!

Helemaal top!

Lekkere muziek.. niet te emo achtig =p

Goede rifs.. niet moeilijk maar wel goed..
Fantastisch

Damn wat een goede Plaat. Dit is toch wel hun beste Album samen met The sickness en Indestructible.

helemaal Top!!

Het derde album van Disturbed.
Het is zeker beter dan Believe, maar het niveau van The Sickness word niet behaald.
De liedjes klinken volwassenen, mede doordat er veel minder gevloek is in de teksten. Dat soort mij natuurlijk niet, maar het album word net als Believe wat repetief, terwijl er in The Sickness meer variatie zat.
Een pluspunt is dat er hier en daar uitstekende gitaarsolo's zitten, die zéker iets bijvoegen aan de muziek. Het zorgt ervoor dat de muziek wat frisser klinkt, en dat er toch een beetje meer variatie inzit.

Al bij al geen slecht album dus, al mocht er zeker meer variatie in.

Korte review per nummer:
01. Ten Thousand Fists: Song begint met een goede intro die meteen een goede sfeer neerzet. Goede tekst ook, al mocht er wel wat minder 'ah-ah' in.
02. Just Stop: Nog sterker dan de vorige song, met een aanstekelijk refrein.
03. Guarded: Ook een sterk nummer, maar wat repetiever dan de vorige. Mocht gerust wat korter.
04. Deify: Tempo word hier wat naar beneden gehaalt door de intro van de song, en de song blijft op een tamelijk laag tempo. Wel een tof refrein. Al bij al niet zo speciaal.
05. Stricken: Goede opbouw in deze song, er zit een goede sfeer in, vooral dankzij de gitaar. En eindelijk een gitaarsolo van Dan, die zeker iets toevoegt aan de song.
06. I'm Alive: Ik vind de zang hier niet zo sterk. Geen speciaal nummer.
07. Sons of Plunder: 1 van de hoogtepunten van het album, snelle song en goede tekst.
08. Overburned: Rustigere song, vind ik niet zo speciaal.
09. Decadence: Luistert lekker weg, maar zo speciaal is ie niet.
10. Forgiven: Sterke zang en tekst hier in het begin, maar nummer word wat saai halverwege. Wel een goede gitaarsolo.
11. Land of Confusion: Goede cover, ze hebben er hun eigen sound aan gegeven.
12. Sacred Lie: Leuke song, manier van zingen verschilt ook een beetje hier. Vooral de drum en gitaar springen hier uit vind ik.
13. Pain Redefined: Niet zo'n boeiend nummer, al zingt David wel goed.
14. Avarice: Nummer begint sterk maar word minder na zo'n 40 seconden.

Top 3:
Just Stop, Stricken, Sons of Plunder

3.5*

het muziek is goed. maar die zanger vind k niet zo geweldig.

enige album van ze die ik vaak geluisterd heb, kan dus ook niet zeggen welke ik het beste vind (:
wat ik wel kan zeggen is dat ik dit album erg vet vind!

tenthousandfists
wat een vette opener! heerlijk begin en vet gitaarwerk 4,5 *

just stop
ook erg vet nummer, aanstekelijk refrein ook 4,5 *

guarded
ze zetten de lijn gewoon door met nog een vet nummer, voor mij 1 van de beste van het album 4,5 *

deify
vind het album niet zo goed, erg laag tempo, niet dat het erg hoeft te zijn maar hier erg ik me eraan, wel een leuk refrein opzich
3 *

stricken
dit nummer ken ik van guitar hero 3 die ik thuis heb liggen, vond het erg vet dus ging deze plaat helemaal luisteren, erg vet nummer en een goede solo! een van de weinige volgens mij.. 4,5 *

i'm alive
niet zo bijzonder nummer naar mijn mening, zanger zingt hier ook vreemd 3*

sons of plunder
leuk nummer, alleen waarom zit er in elk nummer altijd dat ge ah ah in? niet nodig vind ik... zit een lekker tempo in ook 3,5 *

overburned
rustiger dan de andere songs niet zo bijzonder vind ik 3*

decadence,
lekker nummer, het tempo, gitaar en refrein spreekt me aan 4 *

forgiven
bij het begint dat ik wat een vet nummer maar het word wat saaier op den duur, goede gitaar solo op het eind 3,5 *

land of confusion
goede cover, beter dan het orgineel
4,5 *

sacred lie:
gewoon een leuk nummer 3,5 *

avarice
begint sterk word iets minder, maar blijft wel goed 3,5*

al bij al goed album, zeer vette hous ook! paar echt vette nummers paar gemiddelde nummers, zakt helaas zoals bij veel albums bij de 2 helft wat in

topnummers
just stop
guarded
stricken

zonder twijfel beste disturbed album tot nu toe!

het begint zéér sterk, sterker nog de eerste 3 nummers zijn me favoriete 3 nummers! voor de rest ook een heel goed album buiten een paar nummers

ten thousand fists 5 *
just stop 5*
guarded 5*
deify 3,5*
stricken 5*
i'm alive 4,5*
sons of plunder 4*
overburned 3*
decadence 4,5*
land of confusion 4,5*
sacred lie 4*
avarice 3,5*

komt uit op een goede 4,3!
fantastisch album dus!

Een album dat lekker begint, maar dat na het vijfde nummer inkakt. De ballads doen mij niet zoveel en de Genesis-cover ben ik eerlijk gezegd liever kwijt dan rijk; daar kom je gewoon niet aan. De drie hieropvolgende nummers zijn gelukkig wel weer te pruimen. Het 'Whah-effect' verveelt nauwelijks in de muziek van deze krachtige band.

Alles bij elkaar genomen geef ik Ten Thousand Fits 3 sterren, maar dat komt vooral door nietszeggende nummers als Overburdened en I'm Alive.

Oei nog geen berichtje geplaatst bij dit album.
Ik heb deze destijds erg veel gedraaid.
Eigenlijk bevat dit album geen slecht moment. Voor mij de beste cd van Disturbed.
Stricken, Decadence, Sons of Plunder, Just Stop, Ten Thousand Fists luister ik regelmatig nog eens op mijn mp3. Land of Confusion is nog wel een vette cover.

Het probleem van de post-believe Disturbed cd's (Ten thousand fists en Indestructible) is dat ze het niet de volledige cd volhouden.
Deze begint heel erg goed met een paar instant klassieker erop gebrand, maar zinkt dan weg in ongeïnspireerd lawaai. Toch is deze al beter dan al de vorige.
Het gaat de goede kant uit

Believe viel tegen in vergelijking tot The Sickness. Nu hebben we Ten Thousand Fists.

Het album begint met een knaller van een titeltrack heerlijke opbouw die overgaat naar knetterhard gitaarwerk. de daaropvolgende nummers liggen ook erg lekker in het gehoor en zijn erg goed. de nummer Deify, I'm Alive, Overburdered en Forgiven halen het niveau een beetje uit de plaat, iets wat niet erg is, het zijn prima nummers. Op forgiven na, het enige nummer op de plaat waar ik me naar een tijdje aan begin te irriteren. De cover van Genesis is erg goed, Disturbed weet hoe ze nummers moeten coveren, hebben ze op hun debuut ook laten zien met Shout2000.

gelukkig is het niveau van deze weer een stuk hoger dan Believe, maar het zal the Sickness niet overtreffen, iets wat ook niet zal gebeuren.
Over het algemeen een lekkere plaat met de titeltrack en Land of Confusion als hoogtepunten.

3.5*

Als ik uh,uh,uh grom en vraag welke band ik nadoe dan raadt diegene direct dat ik disturbed bedoel. Teveel nummers die dat maniertje om de keel te schrapen bevatten (why?) Songs zitten nog wel aardig in elkaar maar de zanger is wat eenzijdig.
Af en toe een nummer van Disturbed (stricken) is best lekker. Een heel album en ook deze 10.000 fists houdt bij mij de aandacht helaas niet vast.

Bij herbeluistering doet de eenvormigheid wel wat afbreuk aan het geheel, maar al met al is dit toch wel één van de betere Disturbed-albums.

Tis voorals leuker dan sum 41, blink 182 en 3 doors down. Maar ik ben er dan ook niet mee "opgegroeid" en dat scheelt wel een slok op een shotje.

We zijn in de marathon aangekomen bij het derde album van deze voor mij invloedrijke band, Ten Thousand Fists. Het gelijknamige openingsnummer benadrukt hetgeen de band tijdens hun liveshows altijd heeft proberen op te wekken bij het publiek, saamhorigheidsgevoel en verbinding met elkaar. Het nummer deed dit live dan ook altijd goed. De albumcover vind ik er mooi bij passen.
Ze laten op het album hun vernieuwde geluid horen, Danny Donegan speelt een solo op het nummer Stricken, een uitstekende bijdrage op een van de beste nummers die ze ooit gemaakt hebben. Ik kan mij nog herinneren dat ik dit nummer vaak gespeeld heb op Guitar Hero 3. Mede hierdoor raakte ik verder bekend met de band nadat ik Down With The Sickness voor het eerst gehoord had.
Naast de vernieuwing is het kenmerkende Disturbed geluid zeker niet verdwenen, vette riffs, stampende drums, en de machtige stem van Draiman. Dit is goed te horen in nummers als Guarded, Stricken, en Pain Redefined. Helaas is ook hier nog te vaak de muziek te eentonig, dit was op de vorige albums ook waardoor echt hoog niveau nog niet wordt bereikt. Overburdened zorgt voor een fijne afwisseling, maar de overige 13 nummers voelen aan alsof ze allemaal op elkaar lijken. De lyrics die ze hebben geschreven waarmee ze kritiek leveren op onder andere oorlogsvoering en machtswellust vind ik wel heel sterk. De cover van Land of Confusion vind ik goed gedaan, en past qua thema ook in de flow van het album. Hun vorige album Believe vind ik nog net een stukje beter, maar 3,5* kan ik voor dit album wel geven.

Afsluitend lyrics van Avarice, de boodschap spreekt voor zich lijkt mij:
Politics and evil
All one in the same
Satan hides behind a different name

Tussenstand:
1. Believe
2. Ten Thousand Fists
3. The Sickness

Lekkere beuker weer van de heren. Iets moderner metal geluid dan voorheen, maar leunend op sterke riffs en goede zang.