The Notting Hillbillies - Missing... Presumed Having a Good Time (1990)

Toevallig vorige week na heel lange tijd weer eens opgezet. Ik denk dat het zeker 7 jaar geleden is dat ik deze voor het laatst heb gehoord.
Nog steeds wel een lekker plaatje. Dat retrosfeertje doet het best wel goed.
Geen muziek voor 100% focus, het is lekkere achtergrondmuziek waar je af en toe ff fijn mee kan neurien.
De volle score's vind ik dan weer erg overdreven, evenals de halve.
Het is lekker losjes en vrijblijvend, maar verder weinig verrassend.
Ergens tussen 3,5 en 4 is heel realistisch.
3,64 dus. Helemaal juist.

Innens had je eind tachtiger/begin negentiger jaren een opleving van het begrip "supergroep". In de slipstream van het succes van de Travelling Wilburys kropen gerenommeerde, vaak oudere muzikanten bij elkaar en namen een album op. Notting Hillbillies was er een van, en je had toen ook Little Village. Het leverde bij vlagen hele aardige muziek op.
Bij Notting Hillbillies was Mark Knopfler de echte grote naam. Brendan Croker stond toen redelijk op doorbreken maar op de een of andere manier heeft dat niet doorgezet. Hij had rond die tijd met zijn groep The Five O'Clock Shadows bijna een hit in Nederland.
Ik kende de Notting Hillbillies van Your Own Sweet Way en I Feel Like I'm Going Home. Dat laatste nummer werd gedraaid op de uitvaart van een zeer goede vriend van me. Zijn vriendin vertelde me later dat bij hem altijd dikke tranen over zijn wangen liepen als dat liedje voorbijkwam. Het valt niet mee om iemand dan uit te leggen wat de achtergrond is van dat grote verdriet. Sindsdien vind ik het moeilijk om naar dat liedje te luisteren.

Verdere luisterbeurten bieden geen grotere waardering voor dit album. Ik mis hier de instrumentale nummers die het zijproject met Atkins wel boden en vind de invloed van Knopfler nogal gering. Zijn gitaargeluid is herkenbaar, maar de zang van veel nummers raakt me niet en een aantal songs beklijven niet. 3 sterren, daar blijf ik bij, dat is goed zonder heel goed te zijn. Voorlopig (chronologisch bekeken) het minste waar Knopfler bij betrokken is, maar nog steeds degelijk.

Via deze cd ben ik indertijd uitgekomen bij Brendon Croker's the great indoors, voortreffelijke schijf, aanrader voor wie dit ook prachtig vindt, ook mmw van MK.

goldendream schreef:



Het is nooit de opzet van de Notting Hillbillies om een door Mark Knopfler gedragen pseudo solo project te worden. Knopfler wilde kennelijk wel een keer als sideman meedraaien in een groep. Als hij een grote(re) rol had gekregen was het wellicht toch weer een soort Dire Straits geworden.

En voor wie zich afvraagt waar de naam Notting Hillbillies op is geinspireerd (ik denk dat de meeste mensen op MuMe hiervan wel op de hoogte zijn):
The Kinks - Muswell Hillbillies (1971)

Ook een aanrader van jewelste!

ook wel een stukje beter dan deze plaat

Niet dat deze slecht is hoor, misschien toch niet helemaal mijn kopje thee. Je hoort dat het goed in elkaar zit, goed gemusiceerd wordt, de mannen er plezier in hebben en de productie glashelder is. Inderdaad geen typisch Knopfler project maar soms kan je er ook weer niet omheen zoals in Will You Miss Me.

Leuk uitstapje van Knopfler , staan veel leuke nummers op , vaak met een vrolijke toon.
Het enige nummer waar ik weinig mee heb is Bewildered , ik vind dat een saai en sloom nummer , maar de rest maakt het meer dan goed.
Het gitaarspel van Knopfler is hier ook weer rijkelijk aanwezig , wat natuurlijk dik in orde is.
Jammer dat ze het bij 1 album hebben gelaten , het zijn 4 geweldige muzikanten.

Een 4.5 geef ik deze dijk van een plaat

Mark Knopfler moet na het succesvolle maar topzware Brothers in Arms de behoefte gevoeld hebben zich over te geven aan ongecompliceerd speelplezier. Met een paar oude vrienden, met name Steve Phillips en Brendan Croker, vormde hij dit bandje en speelde al vanaf 1986 in diverse clubs. Pas in 1990 resulteerde deze samenwerking in een plaat. En eigenlijk was het hobbyproject daarmee voltooid, want een vervolg kwam er niet.

Speelplezier en liefde voor americana, traditionele country-blues, was de voornaamste drijfveer voor het gezelschap en dat hoor je er helemaal aan af. Op aanstekelijke wijze weten de mannen nieuw leven te blazen in de traditionals.

Knopfler weet zich goed te voegen in het geheel en levert bescheiden één eigen nummer af dat hij van zijn stem voorziet. Daarmee is Your Own Sweet Way toch ook wel meteen één van de hoogtepunten van het album.

Fijne tijdloze plaat zonder al te veel pretenties, licht en luchtig, maar goed op smaak gebracht.

heb hier weinig aan toe te voegen. een lekker luchtig, ongecompliceerd album van deze gelegenheidsformatie met muziek waar niemand zich een buil aan zal vallen. het speelplezier staat voorop. denk overigens niet dat deze heren het voornemen hadden om een "supergroep" te formeren.

wel een album waarvan lang niet alle nummers beklijven, met name bij de tracks "Bewildered", "Blues Stay Way From Me" en het drakerige "Please Baby" krijg ik de behoefte om te "skippen". het door Mark Knopfler geschreven "Your Own Sweet Way" steekt er boven uit en het door Steve Phillips geschreven "Will You MIss Me" heeft een aanstekelijke melodie, maar het zijn vooral de door Brendan Croker gezongen tracks "Railroad Worksong", "One Way Gal", "That's Where I Belong" die dit album meerwaarde geven. het eveneens door hem gezongen afsluitende "Feel Like Going Home" heeft inmiddels een extra lading gekregen, gezien het feit dan Brendan Croker 10 september j.l. kwam te overlijden. de man heeft een groot aantal prima albums op zijn naam staan.
album werd geproduceerd door Mark Knopfler en Guy Fletcher

Brendan Croker: guitars & vocals
Mark Knopfler: guitars & vocals
Steve Phillips: guitars & vocals
Guy Fletcher: keyboards & vocals
Paul Franklin: pedal steel guitar

Notting Hill
A West London suburb famous for The Portobello Road Market & Notting Hill Carnival

Hillbilly
1. Usually disappearing. an unsophisticated person, especially from the mountainous areas in the
Southeastern U.S.
2. another name for country & western

Bijzonder fijn, plezierig album waarin deze gelegenheidsformatie eer betuigt aan blues, soul en americana. Zeer de moeite waard.