Burning Rain - Epic Obsession (2013)

Dit was de band van gitarist Doug Aldrich voordat hij bij Whitesnake ging werken. Samen met vocalist Keith St. John, bassist Ian Mayo en drummer Alex Makarovich bracht hij in 1999 en 2000 twee albums uit.
Na een pauze van 13 jaar komen Aldricht en St. John weer met een nieuw album, deze keer bijgestaan door bassist Sean McNabb en drummer Mat Starr.
Ik ben wel benieuwd geworden naar de twee voorgangers en gelukkig krijgen die een re-release.

Burning Rain klint weer als vanouds. Stevige smeuige bluesrock, met vette riffs die zo op een whitesnake plaat hadden kunnen staan. Eerlijk gezegd vind ik BR better te verteren dan WS. Het geluid is gewoon beter en ook zijn de guitar solo's beter uitgewerkt
De platen van BR zijn uitermate constant en de nummers sluiten prima op elkaar aan. Geen bijzondere uitschieters, t'is allemaal goed.
Top zanger Keith St.John weer van de party. Waarom deze knaap geen eigen band heeft is me een raadsel. Zijn website vertoont weinig leven.
De oude releases van BR zijn ook heruitgebracht met extra tracks.

Wow, wat een plaat.

Hij buldert als een malloot. Beukende drums, vette riffs, en een zanger die me doet denken aan Meniketti, Coverdale, Lynott etc.

Die solo's zijn ook heerlijk rauw en virtuoos. Het muzikantschap is van hoog niveau, maar het is eigenlijk de rauwheid en energie die als eerste opvalt.

Dit is een bandje dat ik zeker in de gaten moet houden.

Helemaal mee eens, Ozric. Ik kan je van harte de eerste twee cd's aanraden. Die zijn ook onlangs opnieuw uitgebracht. Beiden ook lekkere classic hardrock met geweldig gitaarwerk van Aldrich, maar goed das natuurlijk ook niet zomaar de eerste de beste snarenplukker.

Ik moet bijna huilen van blijdschap als ik dit hoor. Ik zit het ene blikje bier na het andere weg te tikken.

Till You Die, wat overigens een aparte track is, is beestachtig. Dit kan nog wel de plaat van het jaar worden, voor mij.

Weet je, die Aldrich, die klinkt een beetje als John Sykes maar meer coherent, mag ik dat zo stellen?

Zo ver gaat mijn kennis van het nobele gitaarspel niet, dus wat mij betreft mag je dat zo stellen

Ik ben wat te snel geweest met mijn oordeel merk ik. Ik heb hem vandaag nog een 3-tal keer gedraaid maar vind hem toch minder goed dan gisteren na de eerste 2 luisterbeurten. Met name de 6 ballads doen me toch wel de das om, is toch wel erg veel van het goede hoor. Nee, ik zak een ster naar 3.


Zie trouwens een foutje staan: Till you die is het 3e nummer, hier lijkt het of het bij The Cure hoort. Het totaal is 14 nummers.

3* vind ik wel erg laag, dat is mijn tabel bijna een onvoldoende.

Maar een ieder heeft zijn eigen stem-gedrag.

Wellicht dat je later weer een hoger cijfer geeft, omdat je op een ander moment wel meer trek heb in deze plaat. Tenminste, zo werkt dat bij mij soms.

Wat een heerlijke CD, vette productie.
Doug Aldrich is toch wel een beest op gitaar hoor.
Ik vond hem altijd al goed maar hier gaat hij lekker los.
Ik vond deze band toen ik laatst op de site van Doug Aldrich ging kijken.
Heerlijke cover van Kashmir staat er als bonus op.
De zanger is goed al moet ik soms wel wennen aan zijn stem , die had voor mij nog iets donkerder gemogen.
Dit is voor mij tot nu toe de verrassing van het jaar.

@Ozric: Hij zit al een paar dagen in mn auto, dus wie weet. Ben er inmiddels wel achter dat als ik delen van de cd hoor, ik het erg goed vind, maar dat ik, wanneer ik het hele album in een keer luister, toch weer afknap op de vele ballads.

Er zijn toch maar 2 of 3 ballads? En alleen Heaven Gets Me By is wat soft. Maar nooit glad of vervelend.

Wat is je probleem met ballads als ik vragen mag? Ik vind dat het de plaat wel veelzijdig maakt. Ik hoor graag ballads op een hardrockplaat.

Toch wel een dijk van een plaat, vooral als je van "classic" rock houdt. Het vergelijk met Whitesnake ligt nooit ver weg, maar dit is nog wat rauwer, meer sleeezy ook. En inderdaad, de balades zijn minder gepolijst als bij Coverdale .

Kashmir van Led Zep wordt hier echt heel lekker neergezet, net iets vetter en vuiler dan het origineel.

Aldrich heeft inderdaad wel wat weg qua stijl met John Sykes. Die kon ook zo "smerig" spelen.

Productie is ook dik voor elkaar. Geluid staat kamerbreed.

Eindelijk eens tijd gehad om deze plaat te beluisteren!
Ik kende zanger Keith St. John nog niet, maar wat een heerlijk strot heeft die man zeg! Lichtelijk rauwe zang die prima past bij deze gitaar gedreven rock.
"Sweet Little Baby Thing" knalt gelijk al lekker uit de boxen. De prachtige, heldere productie van Frontiers records valt gelijk al positief uit. In het eerste nummer is vooral het samenspel van Doug Aldrich (ook bekend als de lead gitarist van Whitesnake) en bassist Sean McNabb wel erg lekker.
De plaat blijft met de twee opvolgende nummers ook nog lekker uptempo, om met Heaven Gets Me By een prachtige ballad af te leveren (al moet ik toegeven dat ik de akoestische versie nog mooier vind, hier komt St. John's zang naar mijn idee beter tot zijn recht).
De rest van het album is ook van hoogstaande kwaliteit, waarbij voor mij het haast nostalgisch klinkende "Too Hard to Break" en het groots klinkende "Out In The Cold Again" nog extra aanspreken.
Een erg fijn en mooi geproduceerd rock album voor de liefhebbers van jaren '80 rock.

Mijn absolute plaat van het jaar. Staat geen zwak moment op.

Deze plaat straalt sex, bier en gezelligheid uit. De langzame stukken rocken even hard als de snelle stukken. De drums, bas, zang en gitaar staan allemaal zo waanzinnig goed in de mix.

Ik kan me moeilijk voorstellen hoe dit beter kan.

Ik vind het zo bijzonder dat ik niks heb met Led Zeppelin, maar alle bands die beinvloed zijn door hen, wel helemaal te gek vind (Great White, Whitesnake, Thunder, Burning Rain, Coldspell).

Deze maar weer eens opgezet. Mooie plaat, met een goede mix tussen stoere rock en mooie liedjes.

Mijn favoriet blijft Too Hard to Break.