Paradise Lost - One Second (1997)

Nou, ik denk dat de meeste fans dat optreden vijftien jaar geleden al op de dvd Evolve gekocht hebben. Het is trouwens ook verre van het meest spannende optreden van de band.

Die ene ster die ik hier bina 13 geleden voor gaf was misschien in een bui van jeugdig enthousiasme. Ik blijf het geen sterke plaat geven, maar 1 ster is wel heel erg karig. Na het geweldige draconian times ging Paradise Lost meer de geijkte rock paden bewandelen. Het is allemaal niet zo slecht als ik mij herinner. Ik denk dat het zo'n 20 jaar geleden is dat ik deze voor het laatst geluisterd heb. Wat mij vooral opvalt is dat de plaat heel krampachtig over komt, ze willen doelbewust een bepaalde richting op, wanneer een song ook maar enigszins richting de oude paradise lost lijkt te gaan, wordt er net zo lang aan gesleuteld tot dat niet meer hoorbaar was.
Het enige wat over blijft zijn de sterke teksten van Nick Holmes, want dat is wat op alle platen die ik van PL van hoog niveau is, de teksten van Holmes. verhoog naar 2,5*

one second op de streep past goed gelukkig 2018

Wil je deze cd graag hebben? Niet kopen ik stuur hem voor niks naar je op. Wat een wanproduct! Oppervlakkigheid troef. Een aantal jaren voor deze release spraken we de heren na een optreden in No Neem in Hardenberg en verklaarden ze devote Trouble fans te zijn. Nou problemen te over vooral om het album te luisteren! Depeche Mode en Bronski Beat zijn bands die na het beluisteren van deze cd zichzelf opdringen. Later herstelden de heren zich prima met goede albums maar dit ding

Het is waarschijnlijk het slechtste wat de heren hebben uitgebracht en ik draai de schijf ook nooit maar er staan toch zeker een aantal redelijke nummers op. One Second, Say Just Words en Blood of Another zijn toch best aan te horen. Vergelijk het niet met hun materiaal uit begin jaren 90 maar qua sfeer, durf en composities durf ik het nog best aan om hier 3 sterretjes voor te geven.

Het was vrij dapper om na het succesvolle Draconian Times een andere toon aan te slaan. Al die wave-invloeden moesten maar eens naar de voorgrond. Dat betekende minder metal maar wel veel ander moois. Ik vind wel dat het als geheel af en toe wat aansleept maar van de afzonderlijke tracks kan ik uitstekend genieten.

Zwaar onderschat album, maar die prijs betaal je wel vaker als band als je voor een stijlbreuk kiest. Zeker als je de metal roots goeddeels achter je laat.

waar blijft mijn cd?

Ik ben niet per se tegen dergelijke stijlwisselingen zoals de band hier laat horen, aangezien ik erg houd van new wave en gothic rock. Het is gewoon na het majestueuze Draconian Times, dat een album als dit altijd zal tegenvallen. Holmes is compleet zonder de rauwe randjes voor mij ook nog wat onwennig als zanger, al brengt hij het er zeker niet slecht vanaf. Ik mis vooral de mooie melodieën van Mackintosh, waardoor de songs beduidend oppervlakkig klinken dan op de voorganger het geval was. Dit is niet per se echt zo, want de productie is goed en met de toetsen toegevoegd is er zeker nog een bepaalde gelaagdheid die het geheel goed te beluisteren maakt. Mercy, This Cold Life, Disappear en Sane vind ik zelfs nog erg tof. Tegelijkertijd echter geen album dat ik heel vaak opzet en Say Just Words vind ik van hun 'hits' zeker niet de beste.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Lost Paradise

Het is een opvallende stijlwissel. Zeker van een band die toegeschreven werd de nieuwe Metallica te zijn. Dat je je geluid steeds weer wat aanpast, is natuurlijk niet verkeerd. Dit is alleen zo'n grote koerswijziging dat ik wel begrijp dat veel fans hier afhaken. Het stukje gothic is niet nieuw, maar death metal achter je laten ten faveure van een soort poprock is bijzonder gewaagd. Nu was ik toch al geen groot fan van Paradise Lost, dus ik schrik er verder niet van. Toch vind ik deze keuze niet heel sterk. De muziek is redelijk in orde. Dit nieuwe Paradise Lost is behoorlijk aan te horen. Het heeft met Soul Corageous zelfs een heel lekkere vibe te pakken. Toch mis ik de lekkere gitaarsolo's, is de zang me te glad en het geheel te poppy. Daarnaast maakt Paradise Lost geen progressie wat het schrijven van songs betreft. Het lijkt allemaal weer veel op elkaar en qua opbouw.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second

Waar haal je dat van die nieuwe Metallica toch vandaan? Wie schreef dat ze toe?

Dat is iets wat ik verschillende keren gelezen heb.

De stijl van Nick Holmes lijkt wel wat op die van Hetfield. Maar om daar nu een hele parallel aan op te hangen, gaat me wat ver. Paradise Lost was in de dagen een vrij unieke band die elke keer weer voor de meute uit wist te lopen.

Naar Paradise Lost zitten luisteren met de mindset van dat het 'de nieuwe Metallica' zou zijn geweest kan natuurlijk niet werken. Hun muziek zit niet eens in hetzelfde subgenre.

Paradise Lost stond wel net als Metallica aan de wieg van een nieuw subgenre. In het geval van Paradise Lost was dat gothic metal. Al werd die stroming dan wel weer iets dat uiteindelijk nog weinig van doen had met hun muziek.

Heeft niks met stijl te maken, maar met de populariteit.

Dan kun je het net zo goed vergelijken met Rage Against The Machine of zo.

Nu kan ik helemaal niet meer volgen. Er zijn namelijk nogal wat metalbands die toen nieuw en populairder waren dan Paradise Lost en dan eerder het etiket 'de nieuwe Metallica' opgeplakt zouden krijgen. Dream Theater, Pantera, Korn, Tool...

Bovendien verwees je eerder toch rechtstreeks naar stijl?

Ja, ik herkende de vergelijking sowieso al niet. Buiten de stem dan. En ik volgde de band tussen 1989 en 1997 op de voet.

Dan wens ik je veel succes met de volgende 2 albums in de discografie van Paradise Lost.... En daarna moet je er nog een paar....

Dit plaatje vormde de stijlbreuk met het verleden en tevens haakten veel fans destijds af. De heren waren vanaf Shades of God al langzamerhand aan het experimenteren met een melodieuzer geluid maar het metal verleden werd niet losgelaten. Dat gebeurde wel met dit schijfje, de heren kijken met een schuin oog naar de new wave uit de jaren 80, de Depeche Mode invloeden liggen er ook dik bovenop, maar de band heeft genoeg 'eigen gezicht' om herkenbaar te zijn. Een topper heeft dat echter niet opgeleverd, de door merg en been gaande solo's van Mackintosh zijn minder in aantal maar ook minder dominant aanwezig. Holmes begeeft zich wat mij betreft op glas ijs met zijn haast popachtige manier van zingen. Op de vorige 3 schijven had hij wat mij betreft zijn muze gevonden, krachtig en helder en dit jasje paste hem uitstekend. Op One Second vergaloppeert hij zich af en toe, de zang klinkt wat geforceerd en hij heeft regelmatig moeite om de juiste balans te vinden. Het plaatje is echter niet slecht, titelnummer One Second is prima en bevat de nodige typische Paradise Lost elementen, het sfeervolle Soul Courageous hint naar het verleden, Blood of Another is van hetzelfde laken het pak en Take Me Down vormt de trage mysterieuze maar boeiende afsluiter. Enkele prima songs, de kenmerkende sfeervolle elementen die zijn gebleven en de moedige koerswijziging kunnen echter niet verhullen dat het plaatje wisselvallig is, bij momenten zelfs wat saai en onevenwichtig van aard. Geen plaat om in zijn geheel af te spelen, daarvoor leent het songmateriaal zich niet wat mij betreft, maar enkele krentjes zijn zeker uit de pap te halen.

Je zou verwachten dat de heren het succes van Draconian Times wilden verzilveren met stilistisch gezien een voorzetting van een zelfde soort schijf als zijn voorganger. Dat deden de heren echter niet, men maakte een move richting new wave achtige gothic rock met Depeche Mode en The Sisters of Mercy (altijd al van grote invloed geweest op de heren) als inspiratiebronnen.
Icon en Draconian TImes vormden een logische ontwikkeling in de evolutie van de band, One Second vormt dan toch een beetje een stijlbreuk.
Het is zeker een plaat met zijn momenten en de naargeestige sfeer ronddwalende op de voorgaande worpen is nu ook volop aanwezig. Het is echter ook een kille schijf, wat mede komt door de grotere rol van de elektronica. Het titelnummer is fraai, met subtiele piano klanken die het nummer van een mooi intro voorzien. Soul Courageous en Blood of Another zijn degelijke nummers en Take Me Down zorgt voor een creepy sfeer, knap gedaan. De door merg en been gaande solo's van Mackintosh worden echter node gemist, de zang van Holmes is bij tijd en wijle ijl en onevenwichtig, Nick wil de kant op van Dave Gahan, maar zijn stem gedijt juist beter bij wat heavier materiaal.
Kortom, zeker niet slecht en hulde voor het kiezen van je eigen koers maar het levert niet direct een sterke plaat op.

Tussenstand:

1. Icon
2. Shades of God
3. Draconian Times
4. Gothic
5. One Second
6. Lost Paradise

Ik vind dit best een leuk album. Vooral het titelnummer vind ik heerlijk om naar te luisteren. Blijft ook goed in je hoofd zitten
Na de eerste paar nummers zakt het wat in. Toch blijft het over het geheel gezien een leuk album.

In 2003 zag ik op Roskilde Dave Gahan (solo) optreden, een openbaring! Sindsdien ben ik een groot liefhebber van (het gebliep en gepiep van) Depeche Mode en vooral (de stem van) Dave Gahan.
Waar ik destijds na One Second ben afgehaakt bij Paradise Lost, luisterde ik er zojuist (op de koptelefoon) met veel plezier naar. En waar ik van name 'Draconion Times' de tweede helft een stuk minder geslaagd vind, blijft 'One Second' mij tot het einde boeien. Juist door de inzet van electronica en (ik had niet gedacht dit ooit te zullen zeggen) de zang van Nick Holmes. Drang tot vernieuwen loont.
Morgen staat 'Host' op het programma. Ben benieuwd! En ik heb er zin in!

Zwaar ondergewaardeerd album met sterke nummers zoals de "hit" Say just words en Lydia.
Is het hun beste? Dat misschien niet maar vele malen beter dan wat door velen wordt beweerd.