Paradise Lost - One Second (1997)

Bij deze plaat ging het voor mij mis, na het geniale draconian times is was deze plaat voor mij de domper van de eeuw 1*

Ik vind One Second net een erg sterk album, en hij eindigt dan ook makkelijk in mijn Paradise Lost top 3. (samen met Draconian Times en Shades Of God). De band slaagt erin om op iedere cd hun sound lichtjes aan te passen en dat is op One Second niet anders. De stijlbreuk is dan wel wat groter dan voorheen maar nummers als One Second, Say Just Words of Mercy zijn erg sterk en toch nog hoorbaar Paradise Lost. Het is net deze verandering in hun muziek die de band voor mij interessant houd, in tegenstelling tot menige van hun collega's uit de extreme metal sector van het begin van de jaren '90. (net zoals dat bij Amorphis en Anathema ook het geval is). Erg sterk album dus.

Ik vind dit persoonlijk het mooiste album van Paradise Lost. One Second is een van de beste nummers die er ooit geschreven is. Ze gingen met dit album wel een totaal andere richting uit, wat velen niet konden waarderen. Ik vind het wel gedurft en kan niet anders zeggen dat dit een zeer geslaagde poging is. Muzikaal neigt het zelfs richting Depeche Mode. De sfeer op dit album blijft donker; maar oh zo gewaagd. Half puntje erbij 5

Fijne plaat van Paradise Lost. Ooit voor een schamel bedragje aangeschaft en altijd links laten liggen. Pas geleden opgezet en ik vind hem nu echter geweldig. Hoogtepunten: Say Just Words, Lydia en Disappear 4,5*

Heerlijke cd van deze topband.
Weer eens iets anders, beetje modern, beetje donker soms rauw, dan weer vertederend.
Kortom een volwassen plaat met alle emoties.
4,5*

Ik deel de mening van Eddie enigszins, want ook ik vind One Second beduidend minder sterk dan het oudere materiaal. Slecht vind ik dit album echter niet, maar het steekt echter nogal schril af in vergelijking met klassiekers als Shades of God, Icon en ook Draconian Times.

Daar waar ik de radicale switch bij een band als Amorphis goed kon waarderen, vind ik Paradise Lost's omslag wat minder geslaagd. Ik heb niets tegen vernieuwing en wat meer toegankelijkheid, maar op deze plaat vind ik enkel en alleen het titelnummer echt bovengemiddeld. Een krappe voldoende zit er nog net in: 3*

Ik kan het goed voorstellen dat als je Draconian Times een zeer goed album vind, je deze minder vind. Bij mij pakt het juist andersom uit. Zijn ook 2 totaal andere albums. Ik kan het bijvoorbeeld best geloven dat het voor een leek moeilijk te geloven is dat je hier de zelfde band hoort spelen.

Inderdaad, er zit nogal wat verschil tussen Draconian Times en deze plaat. De band is min of meer altijd wel blijven evolueren. Dat waardeer ik zeer in Paradise Lost, maar helaas heeft het vaak niet goed uitgepakt.

Voor mij persoonlijk zijn de platen na One Second niet echt interessant, hoewel hun meest recente album wat meer back-to-basics moet zijn, heb ik gehoord. Ik ben benieuwd

Deze plaat vind ik dan nog wel te pruimen, maar de latere platen doen mij een stuk minder.

Nog steeds een goed album. "Just say words" is ook zo'n heerlijk nummer, maar de rest is ook nog steeds van hoog niveau. Hierna werd het minder, maar het laatste album "In requiem" is weer klasse.

Goeie cd, het nadeel voor PL is dat alles vergeleken wordt met Draconian Times. Daar kan deze cd zeker niet aan tippen, maar het is en blijft een lekkere cd om naar te luisteren. Voor mij steekt Lydia er met kop en schouders boven uit. Een dikke 4!

Sister of mercy en Depeche mode bands met een gewaagde sound en stijlbreuken die me aan Paradise Lost doen denken. One second is over de hele linie een plaat met melodie, melancholie en passie. Soms mis je de gitaren maar dan kun je weer Icon of Draconian times draaien. Metalliefhebbers missen wellicht de bruutheid maar geef de plaat een luisterkans.

De muziek is zeker lekker, maar de zang blijft af een toe een beetje achter bij de rest, vooral als ze deze nummers live spelen.

4 *

Zeer geslaagd album van Paradise Lost, dat hier duidelijk minder Metal is, maar zich een stijl aanmeet die erg goed past bij de band. De eerste twee nummers zijn voltreffers van de hoogste orde! Verderop komen er nog meer geweldige nummers voorbij, die gedragen worden door melancholische sferen en herkenbare zanglijnen. De CD daagt de volumeknop uit en daar geef ik regelmatig met plezier aan toe.

Hier staat één van mijn favoriete Paradise Lost nummers op en eigenlijk tegelijkertijd één van mijn favoriete nummers: Say Just Words.
Minder metal, maar ook meer muziek. Een album waar je tijd moet in investeren: een groeiplaat dus.

Nog altijd een uitstekend album. Vooral de energieke produktie springt er nog steeds uit. Hier is de band begonnen met experimenteren met electronica en andere muzikale genres. Overwegend zeer sterke songs, al kakt het album tegen het einde een beetje in.

Een bijzondere vermelding voor de teksten van één van mijn favoriete nummers in het algemeen: namelijk het tweede nummer "Say Just Words":

You get high with your destructive instinct
You get high with your corrosive instinct
Where can I go to escape your foul mind trick
You’re trying it more but you will never break me
cause you presume the winner is you but that’s not true
So say just words to me
Unreal what’s your hate providing
Say just words to me
Your talk is always contradiction
Say just words to me
You wont feel the warmth of friends around you
Say just words to me
Is it true that there is worth inside
So say just words to me
Your designs, all the worse from power craving
Your desires, only where there’s fire burning
Ill show you the way a pleasure that’s for the taking
You’re trying it more but you won't get satisfaction
cause you presume the winner is you but that’s not true
So say just words to me.

Geweldige tekst voor een geweldig nummer: een bittere aanklacht tegen leugenaars en hun gespleten tong.

Dat Paradise Lost na Draconian Times een totaal andere koers op ging met One Second, werd door veel volgelingen niet in dank af genomen. Persoonlijk ben ik wel erg blij met deze grote stap in hun ontwikkeling, waardoor ze laten zien dat ze meer in hun mars hebben.
Of je nu voor- of tegenstander bent; ze laten wel horen dat ze beide kanten goed beheersen.

One Second opent met een mooi piano riedeltje, waar vervolgens een brok gitaar geweld op los wordt gelaten. Zeer mooie krachtige zang erbij; en oh, wat een prachtige tekst. Een van de mooiste nummers ooit. Het ademt wel de sfeer van een Depeche Mode, terwijl ik heel duidelijk het metal verleden terug hoor. En het blijft tijdloos. In Another Day ervaar ik bijvoorbeeld ook weer de grunge van Nirvana; het is niet alleen electronica wat er toe gevoegd wordt.
Wat Metallica met Load en Reload niet lukte krijgt Paradise Lost wel klaar. Heerlijke toegankelijke rock maken. Metallica had hun naam mee, maar blijft kwalitatief met die albums achter op One Second.

Vervolgens probeert Paradise Lost op de volgende twee albums voort te borduren op dit geluid, alleen komen die wat minder sterk uit de verf.
Hier voel je nog de frisheid, en ik denk dat dit achteraf een logisch vervolg is geweest op hun eerdere werk. In sommige stromingen (zo ook punk), is het gewoon moeilijk om vast te houden aan idealen van 10 jaar geleden. Je groeit op; wordt volwassen, en krijgt een andere kijk op het leven en de wereld. Een normale stap in een gemiddeld leven. Verder ga je je muzikaal vaker verbreden, en sta je meer open voor nieuwe elementen.
Hier proef ik dan ook meer persoonlijk leed in terug.

Mooi 5 sterren album.

Hoewel ik de voorkeur geef aan de albums hier voor, is deze zeker niet slecht. Gewaagde stap destijds, One Second, Say Just Words en Blood of Another zijn prima nummers. Sane doet me wat denken aan Draconian Times. Ben overgens wel blij dat P.L tegenwoordig weer uit een wat harder vaatje tapt want de albums hierna zoals Host vindt ik toch echt een heel stuk minder.

Dit album heb ik altijd als een teleurstelling ervaren. Dit was namelijk het eerste album waarop de band in één keer een heel andere koers ging varen. Na de sfeervolle en sombere, maar toch ook wel toegankelijke vorige 2 platen, besluit Paradise Lost op One Second toegankelijkheid te verkiezen boven dramatiek en druilerigheid. Tevens is de indrukwekkende gitaarmuur afgezwakt tot een bescheiden onderdeel van het gehele muzikale totaalplaatje. Ook is er een electronisch tintje toegevoegd aan veel van de nummers die dit album kent, wat ook niet echt voor een herkenbaar geluid zorgt. Nick Holmes is nóg beter gaan zingen, en je moet het hem wel nageven: hij doet het met verve. Maar daardoor is het i.m.o. alleen maar saaier gaan klinken.
Er staan memorabele nummers op deze plaat: het titelnummer is er één die me tot op de dag van vandaag kippevel bezorgt. Tevens is "Say Just Words" gewoon een doeltreffend en pakkend nummer die ik luidkeels mee zing, elke keer als ik 'm opzet. Verder doet "Blood of Another" me nog erg terugdenken aan de zwaardere Paradise Lost-tijd. Daarentegen staan er teveel 'vullertjes' op dit album, wat er uiteindelijk voor zorgt dat, ondanks een paar goede nummers, me het allemaal maar erg weinig doet.
Ik gun dit album nog een magere 3 vanwege de paar goede uitspattingen die het nog kent, maar hierna zou ik de draad volledig kwijt raken met Host. Het is dan ook sinds In Requiem dat ik de band weer een warm hart toedraag. Ach ja, beter laat dan nooit.....

Toen dit uitkwam begreep ik er niets van: waar waren de gitaren gebleven?! Waar was de agressie gebleven, de grunts en de snellere nummers?!
Pas jaren later viel het kwartje. Zelfde naargeestige melodieën maar nu verpakt in 'lichtere' muziek met meer electronica. Say just wors, Blood of Another, Lydia & Disappear .... heerlijk.

Same here. Erg veel moeite had ik met One Second na de overrompelende voorgangers. Veel te veel electronica. Een zacht zingende Nick Holmes. Veel in het zelfde ritme en tempo.

De leadgitaren en de typisch Paradise Lost album, lijken wel opnieuw als rode draad door het album te lopen.

Uiteindelijk heeft de sfeer er toch voor gezorgd dat ik de plaat bleef draaien. En er dus uiteindelijk van kon gaan genieten.

Het is een oude vergelijking, maar hierboven wordt de vergelijking met Metallica gemaakt. Paradise Lost heeft imo met haar sfeer en eigen sound natuurlijk geen ene barst met Metallica te maken.

toch een goed album,... het was even snappen waar ze naartoe wilden - na de voorgaande albums, - maar dat geeft niks -

het zit goed in elkaar,

Mag ik vast zeggen dat ik dit een hele goeie vind.
Misschien 1 keer gedraaid vroeger en dan nu weer eens.
Ik heb geen voorkennis qua Paradise Lost, dus ook geen vooroordelen.
Hoor er vooral een beetje Sisters Of Mercy, The Mission en een meer ingetogen zingende James Hetfield in, maar dan in erg sterke, toch melodieuze en zeker beklijvende songs.
Ik begin maar eens met 4*.
Kom er zeker nog op terug.

Sisters Of Mercy is inderdaad een hele belangrijke invloed voor Paradise Lost. Altijd al geweest. Zoals de new wave in het algemeen eigenlijk wel een belangrijke invloed voor de band is geweest. Depeche Mode is een andere belangrijke invloed. Op One Second treden die invloeden rigoureus naar de voorgrond. Het is een knap album geworden. Bij mij viel het kwartje ietsje later omdat ik zo in het midden in de jaren 90 veel favoriete metalbands hun schepen zag verbranden terwijl ik de mijne graag nog wat wilde laten dobberen.

Ik zag Paradise lost voor het eerst op waldrock 1998, ik had er hoge verwachtingen van maar het klonk toch wel anders dan icon en draconion times, er waren tijdens dit optreden ook nog eens "collosal rains", het was niet hun(muzikaal) beste tijd maar met symbol of life ging het de goede kant weer uit met Paradise Lost.

Flinke stijlwijziging voor deze engelse metalband, al blijft het sombere en melancholische bandgeluid grotendeels intact. De toevoeging van allerlei electronica en meer catchy songelementen resulteert in een overwegend boeiend en lekker in het gehoor liggend album, al hebben veel songs last van een gebrek aan spannende opbouw. Bepaalde tracks leunen ook iets teveel op herhaling, met een nogal standaard aaneenschakeling van coupletten en refreinen. Afgezien daarvan een sterk album, fraai geproduceerd.

Het album waar Paradise Lost de koers drastisch ging wijzigen. De mosterd werd bij Depeche Mode en consorten vandaan gehaald. Icon en Draconian Times waren al albums waar de band verder weg dreef van zijn roots, op deze schijf werd alles overboord gegooid. Weg zijn de heerlijke solo's van Gregor, verdwenen zijn de lekkere doomy riffs en last but not least Nick Holmes is geen David Gahan. Wat blijft er over; de typische naargeestige sfeer, enkele redelijke nummers, maar veel te weinig om te spreken van een goed album.

Nu dit album aan het beluisteren, toch een erg goed album van Paradise "found", Draconion Times en Icon zijn ook "iconen", het lijkt soms of luister ik naar een andere band, maar dan wel een hele goede, ik vind dit ook erg goed passen bij paradise lost, het is bewonderenswaardig dat ze zich niet in een hokje laten drukken.

Ik denk dat het scheelt uit welke muziekhoek je zojuist bent gestapt en/of waar je ziel en zaligheid in de muziek over het algemeen ligt of je deze Paradise Lost goed of juist helemaal niks vind. Ik draai de laatste tijd ook best wel veel 'metal' en prog. Van traag tot midtempo. Als het maar sfeervol, mooi gezongen, melancholisch en melodieus is. Maar ik hou ook erg van dansbare muziek en dan vind ik zo'n nummer als Soul Courageous weer helemaal te gek! Op dit album (plus wat ik tot nu toe gehoord heb van deze formatie) hoor ik echter niet de melodieuze rock en metal waar ik naar op zoek ben en voel ik ook de melancholie of ingetogenheid niet die mij echt raakt. Desondanks dat, vind ik dit een mooi en afwisselend album met zowaar fijne wave invloeden. Ik denk dat voor het overige - met of zonder metal - dit geen band voor mij zal gaan worden. Zelfs al staat Paradise Lost bijna altijd vermeld in het rijtje 'vergelijkbare artiesten'. Maar als de zanger 'een toontje lager' zingt - zoals hier - is tie eigenlijk best heel goed te pruimen.

Ha, ik hoor nu een gave cover van Bronski Beat in mijn oortjes! Maar dat liedje staat weer op een ander album van Paradise Lost.
Fiets ik effe daarheen.

Doei!

N.a.v. de 20ste verjaardag van One Second wordt deze binnenkort opnieuw uitgebracht met een extra disc met daarop het volledige live-optreden opgenomen in Shepherd’s Bush Empire, London op 26 januari 1998.
Fans mogen weer in de buidel tasten.
Deze jubileum-uitgave bevat echter weer niet de bonustrack "I Despair"...