Paradise Lost - One Second (1997)

Dat Paradise Lost na Draconian Times een totaal andere koers op ging met One Second, werd door veel volgelingen niet in dank af genomen. Persoonlijk ben ik wel erg blij met deze grote stap in hun ontwikkeling, waardoor ze laten zien dat ze meer in hun mars hebben.
Of je nu voor- of tegenstander bent; ze laten wel horen dat ze beide kanten goed beheersen.

One Second opent met een mooi piano riedeltje, waar vervolgens een brok gitaar geweld op los wordt gelaten. Zeer mooie krachtige zang erbij; en oh, wat een prachtige tekst. Een van de mooiste nummers ooit. Het ademt wel de sfeer van een Depeche Mode, terwijl ik heel duidelijk het metal verleden terug hoor. En het blijft tijdloos. In Another Day ervaar ik bijvoorbeeld ook weer de grunge van Nirvana; het is niet alleen electronica wat er toe gevoegd wordt.
Wat Metallica met Load en Reload niet lukte krijgt Paradise Lost wel klaar. Heerlijke toegankelijke rock maken. Metallica had hun naam mee, maar blijft kwalitatief met die albums achter op One Second.

Vervolgens probeert Paradise Lost op de volgende twee albums voort te borduren op dit geluid, alleen komen die wat minder sterk uit de verf.
Hier voel je nog de frisheid, en ik denk dat dit achteraf een logisch vervolg is geweest op hun eerdere werk. In sommige stromingen (zo ook punk), is het gewoon moeilijk om vast te houden aan idealen van 10 jaar geleden. Je groeit op; wordt volwassen, en krijgt een andere kijk op het leven en de wereld. Een normale stap in een gemiddeld leven. Verder ga je je muzikaal vaker verbreden, en sta je meer open voor nieuwe elementen.
Hier proef ik dan ook meer persoonlijk leed in terug.

Mooi 5 sterren album.

Flinke stijlwijziging voor deze engelse metalband, al blijft het sombere en melancholische bandgeluid grotendeels intact. De toevoeging van allerlei electronica en meer catchy songelementen resulteert in een overwegend boeiend en lekker in het gehoor liggend album, al hebben veel songs last van een gebrek aan spannende opbouw. Bepaalde tracks leunen ook iets teveel op herhaling, met een nogal standaard aaneenschakeling van coupletten en refreinen. Afgezien daarvan een sterk album, fraai geproduceerd.

Ik denk dat het scheelt uit welke muziekhoek je zojuist bent gestapt en/of waar je ziel en zaligheid in de muziek over het algemeen ligt of je deze Paradise Lost goed of juist helemaal niks vind. Ik draai de laatste tijd ook best wel veel 'metal' en prog. Van traag tot midtempo. Als het maar sfeervol, mooi gezongen, melancholisch en melodieus is. Maar ik hou ook erg van dansbare muziek en dan vind ik zo'n nummer als Soul Courageous weer helemaal te gek! Op dit album (plus wat ik tot nu toe gehoord heb van deze formatie) hoor ik echter niet de melodieuze rock en metal waar ik naar op zoek ben en voel ik ook de melancholie of ingetogenheid niet die mij echt raakt. Desondanks dat, vind ik dit een mooi en afwisselend album met zowaar fijne wave invloeden. Ik denk dat voor het overige - met of zonder metal - dit geen band voor mij zal gaan worden. Zelfs al staat Paradise Lost bijna altijd vermeld in het rijtje 'vergelijkbare artiesten'. Maar als de zanger 'een toontje lager' zingt - zoals hier - is tie eigenlijk best heel goed te pruimen.

Ha, ik hoor nu een gave cover van Bronski Beat in mijn oortjes! Maar dat liedje staat weer op een ander album van Paradise Lost.
Fiets ik effe daarheen.

Doei!

Ik ben niet per se tegen dergelijke stijlwisselingen zoals de band hier laat horen, aangezien ik erg houd van new wave en gothic rock. Het is gewoon na het majestueuze Draconian Times, dat een album als dit altijd zal tegenvallen. Holmes is compleet zonder de rauwe randjes voor mij ook nog wat onwennig als zanger, al brengt hij het er zeker niet slecht vanaf. Ik mis vooral de mooie melodieën van Mackintosh, waardoor de songs beduidend oppervlakkig klinken dan op de voorganger het geval was. Dit is niet per se echt zo, want de productie is goed en met de toetsen toegevoegd is er zeker nog een bepaalde gelaagdheid die het geheel goed te beluisteren maakt. Mercy, This Cold Life, Disappear en Sane vind ik zelfs nog erg tof. Tegelijkertijd echter geen album dat ik heel vaak opzet en Say Just Words vind ik van hun 'hits' zeker niet de beste.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Lost Paradise

Het is een opvallende stijlwissel. Zeker van een band die toegeschreven werd de nieuwe Metallica te zijn. Dat je je geluid steeds weer wat aanpast, is natuurlijk niet verkeerd. Dit is alleen zo'n grote koerswijziging dat ik wel begrijp dat veel fans hier afhaken. Het stukje gothic is niet nieuw, maar death metal achter je laten ten faveure van een soort poprock is bijzonder gewaagd. Nu was ik toch al geen groot fan van Paradise Lost, dus ik schrik er verder niet van. Toch vind ik deze keuze niet heel sterk. De muziek is redelijk in orde. Dit nieuwe Paradise Lost is behoorlijk aan te horen. Het heeft met Soul Corageous zelfs een heel lekkere vibe te pakken. Toch mis ik de lekkere gitaarsolo's, is de zang me te glad en het geheel te poppy. Daarnaast maakt Paradise Lost geen progressie wat het schrijven van songs betreft. Het lijkt allemaal weer veel op elkaar en qua opbouw.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second

Zwaar ondergewaardeerd album met sterke nummers zoals de "hit" Say just words en Lydia.
Is het hun beste? Dat misschien niet maar vele malen beter dan wat door velen wordt beweerd.