menu

Paradise Lost - Draconian Times (1995)

mijn stem
4,13 (166)
166 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Music for Nations

  1. Enchantment (6:04)
  2. Hallowed Land (5:03)
  3. The Last Time (3:27)
  4. Forever Failure (4:18)
  5. Once Solemn (3:04)
  6. Shadowkings (4:42)
  7. Elusive Cure (3:21)
  8. Yearn for Change (4:19)
  9. Shades of God (3:55)
  10. Hands of Reason (3:58)
  11. I See Your Face (3:17)
  12. Jaded (3:27)
  13. Walk Away * (3:24)
  14. Laid to Waste * (3:16)
  15. Master of Misrule * (3:07)
  16. How Soon Is Now? * (4:34)
  17. Fear * (3:08)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 48:55 (1:06:24)
zoeken in:
avatar van gigage
4,0
Op zich wel goed dat ze op die manier wat variaties tussen hun eigen albums brengen natuurlijk. Maar af en toe zat ik er zo lekker in (bv de song Shades of God) dat ik het jammer vond dat die weer ten einde is. Vervolgens varieert het tempo niet zo, dus dacht ik waarom geen bruggetje en dan door. Maar dat hoeft ook niet bij iedere song inderdaad.

deric raven
Altijd mooi om te horen hoe een band zich kan ontwikkelen.
Vroeger vond ik Draconian Times qua stijl mijlenver verwijderd van One Second, nu ervaar ik het anders.
Enchantment heeft een piano intro, welke prima op One Second zou passen.
Hallowed Land heeft wel degelijk al een link met dat album, Nick Holmes die zich al meer presenteert als rockzanger, en zich steeds meer los maakt van de metal; ook het geflirt met keyboards komt hier al meer naar voren. Ook het gitaarspel klinkt een stuk minder kwaadaardig, en meer uitnodigend.
De betonnen muur begint barsten te vertonen, en zal na Draconian Times helemaal open breken.
Dat er jaren later weer een flinke klodder cement tegen aan wordt gegooid, is een feit.
Bij The Last Time is sprake van een soort van achtergrondkoor, en ademt ook al veel meer.
De treurnis van voorheen lijkt te vervagen, maar dan krijg je vervolgens de koude douche van Forever Failure in je gezicht gesmeten, waardoor je ijzig naar adem probeert te happen.
Het twijfelende, pratende dat volgt werkt bewust nog meer in op je gevoel, en opeens sta je weer met beide voeten terug op aarde, om vervolgens door de draaikolk van een Once Solemn de diepte in gezogen te worden.
Draconian Times lijkt vaak een vredig landschap; maar kijk uit voor de verraderlijke moerassen.
Het is voor mij een duidelijk overgangsalbum geworden tussen twee stijlen, waar men worstelt met beide richtingen.
Vaak wordt een soortgelijke plaat gezien als een toegeving aan een zwakte; hier bundelt het juist de krachten tot een coherent geheel.

avatar van Alicia
Ik heb deze er ook maar even bij gepakt en het bevalt mij heel goed. Dit album zal, voornamelijk vanwege de zang, hoogstwaarschijnlijk niet tot mijn meest meest favoriete platen in dit genre gaan behoren, maar het geheel is interessant en goed genoeg om er vaker naar te luisteren. Zeker het fantastische gitaarspel is het vermelden waard.

avatar van milesdavisjr
4,0
Alicia schreef:
Ik heb deze er ook maar even bij gepakt en het bevalt mij heel goed. Dit album zal, voornamelijk vanwege de zang, hoogstwaarschijnlijk niet tot mijn meest meest favoriete platen in dit genre gaan behoren, maar het geheel is interessant en goed genoeg om er vaker naar te luisteren. Zeker het fantastische gitaarspel is het vermelden waard.


Probeer dan ook eens zijn voorganger Icon, de zang is daar niet wezenlijk anders dan op deze plaat maar de gitaarsolo's zijn niet te versmaden, zo goed.

avatar van Alicia
milesdavisjr schreef:
(quote)


Probeer dan ook eens zijn voorganger Icon, de zang is daar niet wezenlijk anders dan op deze plaat maar de gitaarsolo's zijn niet te versmaden, zo goed.


Bedankt voor de tip! Dan ga ik dat album zeker ook even meenemen! Ik probeer, als een plaat mij aanspreekt, meestal wel meerdere albums van de betreffende artiest te beluisteren. Tegenwoordig is dat makkelijk met de vele streamingdiensten. De echte toppers schaf ik vroeg of laat aan en dan het liefst zo groot mogelijk!

avatar van wizard
4,5
De zang op Icon is wat ruwer naar mijn mening. Maar beide zijn goede albums.

avatar van milesdavisjr
4,0
Destijds betekende dit album de definitieve doorbraak naar een groter publiek. Vaak als headliner geboekt op de grotere metal festivals, regelmatig werd de band in de pers een toekomst toegedicht als Metallica.
Desalniettemin liep het anders, de opvolger One Second was niet alleen minder van kwaliteit maar ook een stuk vreemder qua opzet. De band raakte vervreemd van zijn achterban, de band raakte in de ban van destijds heersende (muzikale) modetrends. Dan dit album; natuurlijk is Enchantment een goede sfeervolle opener en is Hallowed Land een topper maar er staan voor mij enkele nummers op die niet de juiste snaar weten te raken. De voorganger Icon heeft mijn hart gestolen, de uitstekende riffs, de weergaloze solo's van Mackintosh, Holmes die af en toe nog venijnig uit de hoek kon komen, een album dat helemaal af was. Op Draconian Times zijn alle elementen wel aanwezig en is het vaak genieten geblazen maar na Shadowkings klinken teveel nummers voor mij inwisselbaar. In mijn ogen het iets zwakkere broertje van Icon maar desalniettemin een schijf wat op kwalitatief gebied dermate genoeg te bieden en zich een waardige opvolger van Icon mag noemen.

avatar van RuudC
3,5
geplaatst:
Ik snap vrij weinig van de waardering van deze band. De instrumentatie is wel goed. De sfeer is fijn, maar verder heb ik er geen enkele klik mee. Het is prima achtergrondmuziek. Om het de nieuwe Metallica te moeten noemen, mag het materiaal een stuk meer catchy zijn. Ik blijf het idee hebben dat Paradise Lost maar een trucje kan. Alsof ik steeds weer naar hetzelfde nummer luister. Steeds weer een traag introotje, versnellen, eerste couplet, refrein, solo etc etc. Het kan me gewoon niet echt boeien. Ik verwacht eigenlijk dat er genoeg in de doom/death/gothic hoek is dat beter is dan Paradise Lost.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise

avatar van lennert
5,0
geplaatst:
Soms ben je het eens en soms heeft Ruud het gewoon fout (maar dat mag!). Ook al was power metal de muziek van mijn jeugd, Draconian Times is het album dat ik tussen mijn 16e en 18e denk ik het meeste geluisterd heb. Onderdeel van de emo-fase waarin bands als My Dying Bride en Paradise Lost het af en toe wonnen van het meer opzwepende van een Blind Guardian en Gamma Ray. Draconian Times blijft vandaag de dag echter nog steeds wel een van mijn meest favoriete albums ooit. Holmes' heeft hier het melodisch blaffen helemaal tot kunst verheven en de songs zijn tot in de puntjes verzorgd. Het drumwerk van Lee Morris vult alle gaten vakkundig op en zorgt voor een dynamiek die ik nog niet eerder bij de band had gehoord.

Het is tevens een vrij radio-vriendelijk album. Geen grunts, compacte composities met kop en staart en wederom de grootsheid van Gregor Mackintosh' solo's. Ik moet deze beste man eens wat vaker noemen in toplijsten van favoriete gitaristen, want wat hij op songs als Hallowed en Shades Of God uit de koker tovert is fantastisch. Het album bevat tevens met Yearn For Change een van mijn favoriete tekstuele momentjes van de band ("Our lives leading onwards, the essence is stronger
Memories of life drifting further away
I must doubt that where there's a will there's a way...
But I know, it's forever... Praying for a change!")
Het met quotes van Charles Manson opgeleukte Forever Failure ("I don't really know what sorry means") is eveneens een flink schot in de roos en met Once Solemn heeft de band een heerlijke up-tempo kraker te pakken.

De sound is gothic metal, maar dan wel met een energie van de grunge. Ik snap wel dat de band rond dit moment als een grote belofte werd gezien, want het album heeft voor in mijn ervaring een genreoverstijgende sound die het fantastisch kan doen bij de 'massa'. Een album voor zwoele zomeravonden, al zet ik hem nu nogmaals met alle liefde op.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. Lost Paradise

avatar van Edwynn
5,0
geplaatst:
RuudC schreef:
Alsof ik steeds weer naar hetzelfde nummer luister. Steeds weer een traag introotje, versnellen, eerste couplet, refrein, solo


Ja... Als dit hetgeen is wat je opvalt zit je niet goed te luisteren hoor.

avatar van Timk
4,5
geplaatst:
geloof het of niet maar voor het eerst in 25 jaar dit album vandaag in zijn geheel geluisterd (shame on me), ik heb One second thuis en heb de band verder nooit gevolgd. Tot ik nu Draconian online voor een paar euro zag liggen en dacht waarom niet ... ... En daarna was mijn gedachte WAUW, en waarom heb ik dit niet eerder geluisterd ? Hoe dan ook zelfs na 25 jaar vindt ik dit (nog steeds) geweldig, en kan niet anders dan nu ook meteen een mooie 4,5 te geven voor dit eigenlijk gewoonweg meesterwerkje.

avatar van rushanne
5,0
geplaatst:
Vandaag op de kop af 25 jaar geleden uitgebracht, dit meesterwerkje. En nog steeds een graag geziene gast in mijn cd speler.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:24 uur

geplaatst: vandaag om 10:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.