KISS - Hot in the Shade (1989)

Dit is een vreemd album van Kiss, bepaalde nummers zijn heel goed en andere zo matig
de goeie naar mijn mening:

Betrayed
Hide your heart
Forever
King of hearts
You love me to hate you

Hiero valt op dat Paul Stanley veel beter uit de bus komt dan Gene Simmons
Ik vind Stanley zowiezo een betere songwriter

Ik vind vooral het up-tempo Rise To It erg goed en daarnaast al de nummers die de vorige spreker al aangaf, met name King of Hearts, You Love Me to Hate You en Hide Your Heart.

Opvallend is inderdaad dat de door Gene geschreven/gezongen songs op dit album ook mij in veel mindere mate aanspreken. Prisoner of Love is daarop een uitzondering, maar Love's a Slap in the Face of Cadillac Dreams vind ik ronduit zwakke songs.

Voor de clip van Rise To It hadden de bandleden trouwens weer hun schmink opgedaan, maar het bleek een eenmalige actie te zijn.

Sluit me helemaal bij je aan. Gene leed vrijwel de gehele jaren 80 aan muzikale bloedarmoede en Paul mocht de kar trekken. Zijn nummers zijn erg goed maar 7 van de 15...da's echt te weinig voor een voldoende. Voor de verandering dan maar een opsomming van de dieptepunten van deze plaat en die zijn:

- alle tracks van Gene, maar met name Love's a Slap in the Face (Gene's tracks are a Slap in the Face).

Op zich is dit een erg leuk album van KISS, maar een aantal draken van nummers (Read my Body, Boomerang, Cadillac Dreams, Little Caeser) maken het nu niet bepaald een evenwichtige plaat.

Geproduceerd door Gene en Paul zelf, en met tekstuele hulp van oa Vini Poncia, wordt het toch nog een dikke voldoende daar Forever, Rise to It, Silver Spoon King of Hearts wil dik in orde zijn. Helaas het laatste album met Eric Carr. Vlak na de tour wordt hartkanker geconstateerd en hij zou op 24 november 1991 hieraan overlijden.

Daar waar in het verleden, simplistische nummers met dito teksten toch nog goed uitwerkten voor Kiss, doet het hier dat niet meer. Passie en vuur ontbreken daarbij en de nummers blijven niet hangen.
Niet dat dit geld voor het gehele album, zekers niet maar voor nummers als; Read my Body/Boomerang/Cadillac Dreams/Love's a slap in the face, kan ik niet warm lopen.
Daarentegen voor Rise to It/Betrayed, de prima ballad Forever en Silver Spoon dan weer wel.

Dat Paul hier de kar trekt, ben ik het wel mee eens, maar een Gene in vorm samen met Paul heeft altijd zorg gedragen voor de beste Kiss albums. Dit is een aardig album die past in het tijdsbeeld, meer ook niet.
Was toen die tijd wel mijn 1ste album op vinyl van Kiss. Yep, ben een laatbloeiertje wat dat betreft. Daar waar ik op 8 jarige leeftijd naar Kinderen voor Kinderen luisterde, zetten mijn vrienden uit die tijd al Kiss op.
Toch apart...zij hebben mij wel waardering voor Kiss weten mee te geven, maar ik hun niet voor Kinderen voor Kinderen

Hot in the shade vind ik samen met Crazy nights toch wat minder dan het rijtje Creatures of the night t/m Asylum. Het ontbreekt op Hot in the shade aan nummers die me echt aanspreken. Rise to it en Boomerang zijn de toppers.

Ik heb altijd een zwak gehad voor dit album. Waarom weet ik niet precies maar nummers als Rise to it, Betrayed, Forever, Silver spoon, Hide your heart, King of hearts, The street giveth, You love me to hate you en Little Caesar kan ik prima aanhoren! Het probleem is dat er gewoon teveel nummers op het album staan. Haal de meeste Gene nummers eraf en je houdt een alleraardigst album over vind ik. De hoes is wederom erg mooi ook!

Ik ook, heb dit album al jaren. Er staan inderdaad wel prima nummers, met name die door Stanley worden gezongen. Forever (in de uitvoering op Aive III) is voor mij wel een 'guilty pleasure'.

Wat een onzin! Een nummer als Rise to it of Betrayed zijn in de beste Kiss traditie. Het enige waar ik het met je over eens ben is het aantal nummers op dit album. Dat zijn er inderdaad vier of vijf teveel.

Hier staan best een aantal goede songs op: Rise to It, Betrayed, Hide Your Heart, Forever, Silver Spoon, King Of Hearts en The Street Giveth. Maar inderdaad ook een aantal missers: Read My Body, Boomerang en ook Little Caeser vind ik minder. De tour was de meest succesvolle van alle tours zonder de make-up met Winger en Slaughter als het voorprogramma.

Teveel nummers , te weinig kwaliteit !

Had men de beste 10 uitgekozen dan had men een heel ander plaatje gehad . Nummer als Betrayed , Prisoner of Love , Read My Body , Love's a Slap In The Face en Boomerang zijn echt veel te matig . Daarnaast is de productie vrij poppie waardoor veel songs aan kracht hebben verloren . Hide Your Heart en King Of Hearts springen eruit .

1 van de zwakste albums van Kiss. Ik draai deze niet vaak.

Prisoner of Love en Somewhere between heaven and hell kan ik niet aanhoren.

Voor nummers als King Of Hearts en You Love Me To Hate You en natuurlijk ook Forever mag je mij altijd even wakker maken. Hot In The Shade stond als een huis toen de hairorkaan in volle hevigheid woedde over de zonnigere staten van de VS. Wie daar een zwak voor heeft, zou toch ook voor Hot In The Shade moeten vallen.

Een te lang album en daardoor ook teveel filler. Als ze nu de beste tien songs hadden overgelaten: Rise to it, Betrayed, Hide your heart, Forever, Silver spoon, Caddilac dreams, King of hearts, You love me to hate you, Little Ceasar, Boomerang was het een heel aardig album geweest.

Ook hier weer de schreeuwerige zangstijl, gestart sinds 1983. Gaat zo vlug vervelen. Een gitaarspel zoals Ace Frehley bij 'Rocket Soldiers' is nergens te bespeuren.

Helemaal mee eens! Album duurt echt een nummer of 4 á 5 te lang. Zonde want het had veel beter uit de verf kunnen komen dan nu het geval is...

Het album bevat wel een aantal sterkere songs, maar is inderdaad te lang. De te schreeuwerige zang zal wel een persoonlijke ergernis zijn. Paul Stanley zong in de jaren 70 volgens mij beter, hier wil hij te vaak te hoge tonen halen. Dat vind ik jammer.

Weer wat beter dan Crazy Nights. Wel te weinig inspiratie voor zo'n lang album. Echt boeiend wordt het nergens. Forever is een van de betere nummers maar weet de middelmaat ook niet te ontstijgen. Gelukkig zou Kiss zich vanaf de jaren negentig weer ietwat verbeteren. Maar de gloriejaren zijn definitief voorbij.

69/100

Op Crazy Nights kon ik beter onderscheid maken tussen de individuele songs. Hot in the Shade kent weinig wat me bijblijft; dat Rise to It meteen de beste rocker is spreekt boekdelen, Hide Your Heart en Forever springen er dan nog uit en Boomerang is een meer technisch aandoende variant op No No No van het vorige album, maar verder vind ik het meeste inwisselbaar. Op elpee is het zeker allemaal te lang want het geluid komt er niet lekker uit.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Kiss - Hot in the Shade (1989) & Revenge (1992)

Het is een beetje raar om juist hier te beginnen met de discografie van Kiss, maar ja, je eerste kus is magisch en vergeet je nooit meer. In de laatste jaren van de middelbare school, ondertussen alweer bijna tien jaar geleden heb ik gigantisch veel nieuwe muziek leren kennen via de plaatselijke bibliotheek. Op het hoogtepunt joeg ik er zo’n 40 albums per maand doorheen. School was niet bepaald de leukste tijd meer en een band als Kiss was de ideale escape from reality, no-nonsense hard rock met een hoog party gehalte. ‘Strutter’ en ‘I Was Made for Lovin’ You’ waren de enige nummers die ik kende en smaakten wel naar meer. Veel keus was er op dat moment niet en de oudste twee album die de bibliotheek had waren ‘Hot in the Shade’ & ‘Revenge’, niet de meest voor de hand liggende instappers.

De Amerikaanse hardrockband Kiss was eind jaren 80/begin jaren 90 al lang niet meer de groep met de bekende geschminkte gezichten. Toen hun populariteit na de successen in de jaren 70 was gekelderd vonden de heren het in 1983 tijd om hun echte gezichten te laten zien en hoopten op die manier weer in de belangstelling te komen. De make-up zou pas weer bij de reünietour van 1996 terugkeren (op de videoclip voor ‘Rise to It’ van ‘Hot in the Shade’ na). Van de 70s bezetting zijn alleen Paul Stanley (zang/slaggitaar) en Gene Simmons (zang/basgitaar) nog een onderdeel van de groep.

Hot in the Shade
De 80s waren niet altijd makkelijk voor Kiss. Hun populariteit kende pieken en dalen en ook artistiek gezien hadden ze betere tijden gekend. Het was voornamelijk Stanley die de band in de jaren 80 in leven hield terwijl Simmons tevergeefs een carrière in de filmindustrie probeerde op te bouwen. Stanley schreef overduidelijk de sterkste nummers in deze periode en hielp Kiss aan enkele hits zoals ‘Lick it Up’, ‘Heaven’s on Fire’ en ‘Crazy Crazy Nights’. Gecombineerd met Simmons’ duidelijk zwakkere nummers zorgde dit voor wisselvallige albums. Op de hitsingle ‘Forever’ na zou ‘Hot in the Shade’ ook geen groot succes worden en in dit zelfde rijtje passen. Hoewel Simmons beloofde om meer aandacht aan de band te besteden zou hij pas op de opvolger ‘Revenge’ weer écht goeie nummers gaan schrijven.

Na een aantal wijzigingen in de lineup leek men eindelijk wat meer stabiliteit te hebben gevonden. Naast Stanley en Simmons doen net als op de vorige twee albums ook Bruce Kulick (sologitaar) en Eric Carr (drums) mee. Voor laatst genoemde zal dit uiteindelijk zijn laatste album als drummer zijn na zijn tragische dood in 1991. Daarnaast drumt Kevin Valentine (Donnie Iris and the Cruisers) mee op ‘King of Hearts’ en ‘You Love Me to Hate You’. Hij zou later als sessiedrummer nog op het album ‘Psycho Circus’ (1998) en één track van ‘Revenge’ meespelen.

De 80s rockscene stond in het teken van glam/hair metal en Kiss als trendvolger hobbelde ook vrolijk mee met bands als Bon Jovi en Def Leppard. Waar het vorige album ‘Crazy Nights’ (1987) midden in de jaren 80 stond met meer ruimte voor keyboards, is ‘Hot in the Shade’ meer back to basic. Letterlijk ook, want het album bestaat eigenlijk uit opgedirkte demo’s. Er werden bezuinigingsmaatregelen doorgevoerd waardoor besloten werd om de nummers niet opnieuw als band op te nemen maar overdubs in te spelen op de demo’s van Stanley en Simmons. Daarnaast hebben ze het album ook maar zelf geproduceerd en is op een aantal nummers gebruik gemaakt van een drumcomputer. Hierdoor klinkt de plaat nogal vlak en wat goedkoop, maar eerlijk gezegd stoort dat me bij het luisteren niet zo heel erg. Misschien maakt liefde ook wel een beetje blind.

Net als op de vorige platen zijn er weer de nodige songwriters opgetrommeld om de mannen een handje te helpen. Zo zijn Desmond Child, Adam Mitchell en Vini Poncia al eerder betrokken geweest bij Kiss (en gerelateerde) albums. Nieuwkomers zijn Bob Halligan Jr., Holly Knight en Michael Bolton. Laatst genoemde helpt Kiss met ‘Forever’ aan een van hun grootste hits. En een zekere Tommy Thayer speelde en schreef mee aan twee nummers van Simmons. Hij zou in de loop van de jaren 90 een steeds belangrijkere rol binnen het Kiss kamp gaan spelen en uiteindelijk in 2002 hun vaste gitarist worden. Met maar liefst vijftien nummers en een speeltijd van bijna een uur is ‘Hot in the Shade’ een behoorlijke lange plaat geworden.

Slide guitar op een Kiss album, jazeker! Stanley opent hiermee op het enorm lekkere feel-goodnummer ‘Rise to It’. Jammer dat de single niet zoveel succes had als bijvoorbeeld een ‘Crazy Crazy Nights’ want deze bevalt me eigenlijk nog wel een stuk beter. Ook Simmons’ ‘Betrayed’ is prima en een tikkie ruiger. Voor mij persoonlijk één van de betere nummers die Simmons in de jaren 80 schreef, dat zijn er helaas niet zo veel. ‘Hide Your Heart’ bevat eigenlijk alle ingrediënten die Kiss in de 80s samenvat: enorm catchy en een echte oorwurm. Het is allemaal poepsimpel maar ik word er zo vrolijk van, 80s Kiss op z’n best! Bizar eigenlijk dat het een leftover is van de ‘Crazy Nights’ sessies en uiteindelijk een nummer voor Bonnie Tyler werd. Ook oud Kiss gitarist Ace Frehley heeft zijn versie van dit nummer die het beluisteren waard is. Tot zover is er eigenlijk nog weinig mis met ‘Hot in the Shade’.

Simmons’ ‘Prison of Love’ heeft de potentie om een goed nummer te zijn maar is helaas matig uitgewerkt. Het refrein is vrij aardig maar het matcht niet goed met de coupletten die duidelijk zwakker zijn. Echt zonde, Simmons maakt zich er te gemakkelijk vanaf. ‘Read My Body’ is het enige nummer van Stanley waarbij de plank misgeslagen wordt. Kiss heeft nooit echt diepgaande teksten gehad natuurlijk, maar deze is wel erg banaal. Daarnaast lijkt de mainriff toch wel verdacht veel op Def Leppard’s ‘Pour Some Sugar on Me’. Ook ‘Love’s a Slap in the Face’ van Simmons is helaas een behoorlijk zwakke song. Maar eerlijk is eerlijk, het refrein lalt wel lekker mee en het vrolijkt me altijd wel een beetje op. “Sing it, nananana nananananaaaaa….”

Ballads zijn in het geval van Kiss een beetje hit or miss. Soms mooi en soms gewoon te zoet en gemaakt. ‘Forever’ is welleswaar glad maar erg geslaagd en kent mooie akkoordwisselingen. Stanley zingt zo’n beetje op de top van zijn kunnen, hij zingt echt prachtig hier. Terecht een succesvolle single! Ook het door hem gezongen ‘Silver Spoon’ is een van de betere rockers van het album. Het outro met de achtergrondzangeressen is een leuke toevoeging zonder dat het over the top wordt. Dat kan niet gezegd worden van ‘Cadillac Dreams’, een ode aan een van de twee belangrijkste dingen in Simmons’ leven, namelijk geld (het andere is uiteraard seks). Zijn liefde voor geld had wel een wat beter tribute verdiend want het is een best wel slechte song geworden. Vreselijk ook die blazers op het einde, dat maakt het nog eens extra ordinair. Maar ja dat past ook wel bij de man natuurlijk.

‘King of Hearts’ is gelukkig weer een prima song van Stanley inclusief meeblèr-refrein. Het gitaarintro komt me op de een of andere manier bekend voor maar klinkt wel erg lekker. ‘The Street Giveth and the Street Taketh’ heeft een typisch jaren 80 glam metal refrein. Een redelijke song en zeker een van de relatief betere Simmons’ nummers van het album. Stanley’s laatste bijdrage met ‘You Love Me to Hate You’ is tevens ook het laatste echt sterke nummer van het album waarbij hij letterlijk de longen uit zijn lijf gilt. Hier klinkt hij nog fantastisch maar zijn stem zal uiteindelijk mede door dit soort uithalen en gebrek aan juiste techniek zoveel te verduren krijgen dat hij tegenwoordig live nergens meer naar klinkt. Zo zonde want de man had op zijn hoogtepunt een geweldige strot. Vet meeblèr- nummer en had een prima afsluiter kunnen zijn voor het album.

De laatste drie nummers zijn eigenlijk nét even te veel van het goede waardoor het album een tikkeltje langdradig wordt. ‘Somewhere Between Heaven and Hell’ is een beetje een guilty pleasure van me. Ik vind het op de een of andere manier wel een fijn refrein hebben al kan ik moeilijk beweren dat het echt een sterke song is, Simmons kan echt wel beter. Drummer Carr mag ook een nummer zingen en dat is ‘Little Caesar’ geworden, zijn enige leadzang op een regulier Kiss album. Hoewel het nummer niet veel om lijf heeft vind ik het een wel een wat ondergewaardeerde track. Carr heeft een meer dan prima stem en de mainriff is helemaal niet onaardig. Het is jammer dat hij niet nog wat meer nummers heeft gezongen voor de band want ik had best wel wat meer van zijn stem willen horen. ‘Boomerang’ heeft de ingrediënten om een gave ruige afsluiter te zijn maar heeft helaas hetzelfde probleem als ‘Prison of Love’, Simmons heeft het nummer wederom uitgewerkt. Ongelofelijk jammer, want Carr drumt lekker stevig en ook Kulick gaat helemaal los op gitaar. Het had zo’n vette stamper kunnen zijn maar nu slaat het nummer helemaal op niets.

Het is zeker niet allemaal goud wat er op ‘Hot in the Shade’ staat en het zijn eigenlijk gewoon té veel nummers voor een album. Maar man, ik word zo vrolijk van deze muziek dat het voor mij eigenlijk niet stuk kan en dat ik de mindere nummers voor lief neem. Het is een uur lang geen zorgen en lekker meeblèren. Heerlijk ook voor een warme zomerdag (in de schaduw). ‘Hot in the Shade’ is een wisselvallige plaat met enkele hoogte- en dieptepunten maar zal voor mij persoonlijk altijd iets bijzonders houden. Het is tenslotte wel je eerste kus...

Voor in hoeverre het wat waard is, vraag ik me wel af wanneer een Kiss plaat als groot succes bestempeld moet worden. Revenge verkocht volgens mij ongeveer net zoveel als Hot In The Shade. En dat is meer dan mijn top tien bij elkaar denk ik.

In principe zijn alle KISS albums succesvol gebleken, als alle album op zijn minst goud zijn in Amerika, van de eerste tot de laatste, dan heb je het als band prima gedaan. Niet voor niks geldt KISS als "America's #1 Gold Record Award Winning Group of All Time".

Prima album om het glazuur van je tanden te laten springen. Hide Your Heart was een verschrikkelijk idee. Verder is de tijd van de cd duidelijk aangebroken en duurt dit album geen comfortabele 35-40 minuten meer, maar direct een uur... Verder maken de heren Stanley en Simmons het zich erg makkelijk met een bak vol zouteloze liedjes waar de 'nanana'koortjes niet geschuwd worden. In dat uur is mijn humeur zodanig achteruit gegaan dat ik Kiss deze ochtend verder even laat zitten. Wat een afschuwelijke, superzoete plaat. Aan de andere kant: nog vijf albums, maar ik heb hier wel een album gevonden dat ik nog slechter trek dan de soloplaat van Simmons.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Asylum
13. Crazy Nights
14. Peter Criss
15. Dressed To Kill
16. Unmasked
17. Rock And Roll Over
18. Gene Simmons
19. Hot In The Shade

Als dat je doel is, inderdaad. Als je doel is om goede muziek te maken, is het met Kiss een ander verhaal lijkt me.

Lijkt mij niet, ik heb jouw hele top 10 ook in mijn kast staan en KISS valt niet uit de toon.

Daar gaan we het dus niet over eens worden. Ik kan echt niet naar Kiss luisteren vanwege de gigantisch simpele muziek die ze maken. Ik vind het echt zo gruwelijk slecht dat het voor mij, één van de slechtste bekende hardrockbands is. Meer kan ik er echt niet van maken.

Laat je niet zo gaan joh. Als Kiss je ding niet is prima. Maar ze gruwelijk slecht en één van allerslechtste hardrockbands ooit noemen is niet nodig. Vind ik.

Ja, dat kan.

Amen

Ik vind dit album dan weer beduidend leuker dan wat er op Lick It Up t/m Crazy Nights gemaakt is. Voelt aan als minder glam en meer als Bon Jovi-achtige hardrock. Stuk minder 'stoer', maar het komt veel fijner op me over. Alsof Kiss ineens een andere band is. Geen overdreven keyboardlagen, Kulick's solos zijn veel natuurlijker in de songs gewerkt en ik moet stiekem toegeven dat ik bijna alle nummers zelfs nog onthouden heb. De fijne productie werkt ook goed mee.

Waar ik op het vorige album Reason To Live een slap Heart-aftreksel noemde, vind ik Forever hier stiekem ook nog best goed werken. Blijkt het lied samen met Michael Bolton geschreven te zijn. Ik grijnsde breed terwijl ik dit las. Mooie akoestische gitaarsolo ook in dit lied. Silver Spoon zit ik lang nadat het afgelopen is nog mee te neurien.

Het allermooiste? Ik erger me dit keer niet zo aan de teksten omdat ik er niet teveel op hoef te letten. De melodietjes zijn voldoende om me bezig te houden. Minpunten zijn er vanzelfsprekend wel, want het album duurt veel te lang en had best zonder een aantal songs gekund om het geheel stabieler te houden. Tegen het einde verlies ik toch mijn aandacht en ik mis ook echte uitschieters (met uitzondering van Boomerang), maar moet nu ten minste wel zeggen dat ik het album zonder problemen heb beluisterd en er zelfs bij vlagen goed van genoten heb.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Hot In The Shade
6. Dynasty
7. Kiss
8. Animalize
9. Lick It Up
10. Love Gun
11. Hotter Than Hell
12. Unmasked
13. Asylum
14. Destroyer
15. Crazy Nights
16. Rock And Roll Over
17. Dressed To Kill
18. Peter Criss
19. Gene Simmons