The Clientele - Strange Geometry (2005)

super album! 4,5*

Een erg mooi album en wat mij betreft absoluut top 10- waardig. Als je 1 nummer van deze band niet goed vindt, kun je waarschijnlijk beter de rest ook achterwege laten. Maar wanneer het je aangrijpt en het een zweem van betovering oproept, heb je hierbij een band gevonden met een enorm gevoel voor popsensibiliteit, die prachtig subtiele melodielijnen tevoorschijn tovert, in combinatie met sterke teksten.

Op 'Strange Geometry' draait alles om K, de niet nader te bepalen muze die bezongen wordt. Onze hoofdpersoon heeft net een breuk met haar moeten verwerken, of beter gezegd, niet verwerken, want in allerlei nummers komt naar voren hoe er geworsteld wordt met het gat waarin hij gevallen is na K.

Zwervend over straat ziet hij zijn eigen gezicht in de bomen, loopt hij langs de huizen en lijkt het het alsof de wereld gewoon door gaat, wat natuurlijk ook zo is. Hierin schuilt wat mij betreft het unieke van deze plaat. Het lijkt net of de tijd even stil staat. Ik loop met hem mee, zie wat hij ziet, mijmer mee. Want lijden zou een te groot woord zijn. Het is mijmeren, ijlen en dromen. Door verlaten straten, 's nachts, wanneer er alleen maar eenzame mannen met honden door de stad lopen. Dat is Strange Geometry. In plaats van thuis op de bank in de (betrekkelijke) warmte te zitten, gaan we erop uit en ziet de wereld er compleet anders uit.

Dit alles wordt ondersteund door lichte popmelodieen, wat deze cd erg goed luisterbaar maakt. Ik verdwaal in ieder geval erg graag in de stad die 'The Clientele' voor mij schetst.

Heb deze band leren kennen via de soundtrack The Lake House met het nummer '(I can't Seem to) Make You Mine'. Ik sluit me aan bij Yeahz: Ken je een nummer, dan ken je ze allemaal, maar dat betekent zeker niet meer van hetzelfde. Binnen het door de band gecreëerde en - soms jazzy - spectrum wordt tijdloos en bijna filmisch gemusiceerd; hier beneden al mooi beschreven.Omdat hun atmosferisch sound volstrekt uniek is, zijn verwijzingen naar andere bands lastig te maken. Ik hoor beperkt wat invloeden van de late Beatles, Beach Boys, maar dan houdt het voor mij al op. Leidmotief is de functioneel bespeelde tremologitaar die op een bed van melancholieke strijkarrangementen de nummers met elkaar verbindt en daar mogen ze wat mij betreft tot in lengte van dagen mee doorgaan.

het is duidelijk waar Beach House de mosterd vandaan heeft. Een mooi album, dat doet terugdenken aan the Byrds, REM en tegelijkertijd erg dreampop is.

Ze hebben vorig jaar een EP uitgebracht met 'outtakes' van de opnames van Strange Geometry onder de title : A Sense of Falling. Daar staan toch weer parels op waarvan je niet zou verwachten dat die van een album worden geskipt. Fijn dus dat het toch nog tot ons komt. gewoon op spotify.

Losing Haringey is gewoon topliteratuur als je de tekst erbij neemt, de rest vd plaat bestaat ook uit mooie dromerige popsongs.

dit soort pareltjes...onbegrijpelijk dat ik er destijds, 2005, aan voorbij ging. Kan me nog wel heugen dat Volkskrant Gijsbert K (!) destijds met veel enthousiasme over dit album schreef, maar ik moest kennelijk zo nodig andere keuzes maken. Zal wel de Arcade Fire zijn geweest of een Wilco...Geldt ook voor The Divine Comedey, totaal genegeerd toen, de schade inmiddels alsnog ingehaald.
Strange Geometry, op en top Engels, romantisch, sfeervol en inderdaad dromerig. Past perfect bij de ontluikende lente. Je hoort flarden Prefab Sprout, Belle and Sebastian, The Smiths, en toch genoeg eigen identiteit. In het bijbehorende tekst boekje zie je 3 verlegen én eigengereide engelse koppies met genoeg kennis van muziek- en literatuur geschiedenis.
Top nr so far het spoken word Losing Haringey.