Ryan Adams - Love Is Hell (2004)

Oorspronkelijk was inderdaad de bedoeling om het als één album uit te brengen maar op vraag van de platenmaatschappij werd dit uitgesplitst in 2 EP's. Nadien werd Love is Hell toch uitgebracht op deze wijze, het is dus een volwaardig regulier album en geen compilatie.

Gisteren kwam ik de 3LP versie van Mobile Fidelity Sound Labs tegen. Ik wilde hem al jaren en dus ik heb hem maar 'gewoon' gekocht. Jarenlang geloofde ik niet in die audiofiele persingen. Maar ook op mijn huis-tuin-en-keuken platenspeler van Sony klinkt deze versie ongelooflijk goed. Het is alsof ik hem vanochtend weer voor het eerst hoorde. Heel helder. Het is alsof over de cd versie een bak was geplaatst, waardoor het geluid niet echt weg kon en dus heel compressed klonk.

Een paar observaties:

- Ik hoor een tweede stem op 'Political Scientist', waardoor de gekke uitspraak van 'scientist' die me altijd al dwars zat opeens wordt verklaard.
- Geen afgetopte gitaren, maar ze krijgen ruimte om 'door te klinken'.
- Ik hoor op verschillende nummers een zeer breekbare stem, waarin een kuchje verborgen zit. Dit klopt met de verhalen van Ryan dat hij tijdens de opnamen ontzettende verkouden was.
- Ik hoor meerdere gitaren naast elkaar op 'Fuck the Universe', een prachtige breekbare stem op 'Twice As Bad As Love' en - warempel - een luisterbare 'Caterwaul' (op de eerste EP was die zo zacht gemixt).

Pfoe en dan moet ik nog aan de tweede plaat beginnen. Eenieder die dit album een warm hart toedraagt én die het geld kan missen: kopen, nu!

bikkel2
Dit is echt iets voor jou, wat mij betreft een 5* album!

De samenvoegingen van Ep 1 en Ep 2 zorgen voor een interessant geheel. Adams heeft inmiddels al een omvangrijk oeuvre opgebouwd en zijn muzikale interesses hebben geleid tot boeiende maar ook wisselvallige platen. Met een mix van folk, americana, country en rock mag Adams zich een warm pleitbezorger noemen van het singer songwriter genre. Wanneer de beste man gaat 'rocken' heeft hij minder mijn interesse, hij heeft immers niet de stem en de power die nodig is voor een dergelijk genre. Hoewel hij een uitstekende prestatie leverde op Prisoner, zijn plaat uit 2017 waar hij wat mij betreft met recht in de voetsporen kon/kan treden van Springsteen, klaarblijkelijk zijn grote inspiratiebron destijds. Dan dit plaatje; Adams verstaat de kunst om in relatief korte songs zijn verhaal te doen, dat bijna al zijn nummers gaan over verloren liefdes en de pijn die dit met zich meebrengt; het zij hem vergeven. Vanuit compositorisch oogpunt bevat dit album enkele juweeltjes, het mooie titelnummer, de klein gehouden versie van Wonderwall die zoveel mooier is dan het origineel, het fraai en wonderschone World War 24, of het dromerige gitaarwerk in City Rain, City Streets, het vormen pareltjes. Helaas bevat dit werkje ook een aantal tracks waarbij het emo gehalte er soms te dik bovenop ligt, het is bij Adams soms ook een kwestie van doseren maar dat is persoonlijk. Een boeiende verzameling nummers met een aantal bloedmooie songs.

Hotel Chelsea Nights leent wel erg bij Purple Rain, niet?

Een album dat ik zeer hoog waardeer, mede doordat een beetje de eigengereidheid van de artiest erin doorklinkt. Destijds was de constante roep "Ryan moet een album zoals Heartbreaker maken." Ryan Adams had daar zelf geen boodschap aan, deed zijn eigen ding en ging zijn eigen weg. Dat mag ik graag zien, ook destijds in 2003 al: niet vastgeroest blijven in hetzelfde ding, maar proberen jezelf passend te vernieuwen.

Ik vind het een ontzettend krachtig album. De eerste helft is misschien soms wat donkerder van aard, maar dat komt weer door de thematiek: verbroken relatie, carière die moeizaam verliep, verloren liefde, etc. Allemaal vertaal in indringende nummers, krachtig vertolkt. Zo vind ik de zang op "this hous is not for sale" ontzettend sterk. Terwij het voorafgaande nummer al behoorlijk indringend was, met zijn stuwende slaggitaar.

Prachtige, zachtere nummers zijn er ook: "Shadowlands", met zijn pianointro en prachtige wisseling naar de gitaar. Of de zeer sterke versie van "Wonderwall". Een album dat bij mij zeer hoge ogen gooit, een album dat mij van begin tot eind boeit. Ook nu nog in 2021.