Heaven Shall Burn - Antigone (2004)

De muziek zelf spreekt mij niet zo aan, maar de fantastische teksten des te meer. 3,5*

ja jij moet daaar voor zijn of der tegen maar ja ik vind het fantasties
het geeft zo de werkelijkheid van het leven weer
schijnheilig
wreed
en wereld waar rijke mensen regeren

Toch zeker wel een degelijk metalcore-plaatje.

Niet slecht album maar kan toch beter.
maar 4 nummers vind ik eigelijk goed.
(The Weapon They Fear, Voice of the Voiceless, Tree of Freedom, The Dream Is Dead)
de rest vind ik nogal onsamenhangende nummers.
toch nog 3*

heb zonet deze cd nog eens herluisterd na meer dan 2 maanden onaangeroerd gelaten te hebben en ik moet zeggen dat deze cd toch een pak beter is dan ik eerst dacht.
verhoogd naar 4* want ze kunnen verdorie goe spelen, die mannen van HSB

de vocals bij HSB zijn zooooo hels

Zeer mooie muziek, voor bij familiefeesten bijvoorbeeld
Epische Lyrics, Epische Vocals en afgewisseld door pianostukken die het geheel verteerbaar maken
Love it!

Oke, oke die 5* stond er eigenlijk alleen nog maar vanuit jeugdsentiment. Ik verlaag naar een 4,5* want deze band staat nog steeds zijn mannetje en werkt met gemak het gemiddelde metalcorebandje de grond in. Van Numbing the Pain krijg ik nog steeds kippenvel.

Brute midtempo metalcore, constant overweldigend, maar iets meer variatie in tempo had geen kwaad gekund. Op gegeven moment heb je het ook wel gehad met het voortdurende gekrijs van de zanger. Niettemin een sterk album binnen het genre.

Hé, het valt mij nu maar op dat de klassieke stukken gemaakt zijn door Olafur Arnalds. Tof

Ik heb Antigone weer eens aangeslingerd. Met dank aan Last.fm weet ik dat ik dit album voor het laatst in zijn geheel heb geluisterd in 2008, en warempel dat is gewoon acht jaar geleden! In de jaren 2007-2008 was dit echt wel een favoriet van mij, en dit zal zijn omdat het destijds (voordat ik Strapping Young Lad en grindcore/deathmetal begon te luisteren) toch wel een van de hardere albums was die ik kende. En dan de sterke teksten met serieuze diepgaande thematiek (althans voor het genre), en de afwisseling met prachtige stukken pianomuziek, dat kwam gewoon heel stevig binnen. Destijds wist ik overigens niet dat deze pianostukken gecomponeerd waren door Ólafur Arnalds, en dat had me ook niets gezegd destijds, maar inmiddels is het een van mijn favoriete neoklassieke componisten. Muzikaal staat het nog steeds zijn mannetje, maar ik kan me inmiddels wat beter voorstellen dat je er op een gegeven moment wat moe van wordt. Overigens raad ik nog steeds iedereen aan die dit album goed vindt, de bonustrack Not My God te luisteren, een hele vette cover van de wat oudere Duitse metalcoreband Hate Squad.