Heaven Shall Burn - Antigone (2004)

Brute midtempo metalcore, constant overweldigend, maar iets meer variatie in tempo had geen kwaad gekund. Op gegeven moment heb je het ook wel gehad met het voortdurende gekrijs van de zanger. Niettemin een sterk album binnen het genre.

Ik heb Antigone weer eens aangeslingerd. Met dank aan Last.fm weet ik dat ik dit album voor het laatst in zijn geheel heb geluisterd in 2008, en warempel dat is gewoon acht jaar geleden! In de jaren 2007-2008 was dit echt wel een favoriet van mij, en dit zal zijn omdat het destijds (voordat ik Strapping Young Lad en grindcore/deathmetal begon te luisteren) toch wel een van de hardere albums was die ik kende. En dan de sterke teksten met serieuze diepgaande thematiek (althans voor het genre), en de afwisseling met prachtige stukken pianomuziek, dat kwam gewoon heel stevig binnen. Destijds wist ik overigens niet dat deze pianostukken gecomponeerd waren door Ólafur Arnalds, en dat had me ook niets gezegd destijds, maar inmiddels is het een van mijn favoriete neoklassieke componisten. Muzikaal staat het nog steeds zijn mannetje, maar ik kan me inmiddels wat beter voorstellen dat je er op een gegeven moment wat moe van wordt. Overigens raad ik nog steeds iedereen aan die dit album goed vindt, de bonustrack Not My God te luisteren, een hele vette cover van de wat oudere Duitse metalcoreband Hate Squad.