The Kids - Living in the 20th Century (1979)

Mijn eerste introductie met The Kids, de drummer cesar Jensen had een auto gekocht waar mijn moeder toen werkte en deze plaat voor mij meegebracht met de handtekeningen van de Kids leden op, een plaat die lang is blijven hangen, maar vergeleken met hun debut en ''Naughty Boys'' achteraf gezien toch een beetje minder , maar nog steeds goed voor een mooie ''rock plaat'' zonder meer

Ik vind dat Ludo Mariman's schrijverstalent hier de goede kant opgaat.

Op reis door de wereld van new wave kom ik regelmatig punk tegen, het wildere broertje daarvan. Ik beluister de albums achter mijn afspeellijst op streaming met deze genres en aanverwanten, waarbij mijn vorige station dat succesalbum van de Ierse The Boomtown Rats uit 1979 was.
In het jaar ervoor bracht het Belgische The Kids maar liefst twee albums uit met rudimentaire, vooral boze punk. Op het debuut een trio met soms in de muziek invloeden uit klassieke r&b / jaren ’50 rock ‘n’ roll, op de tweede een kwartet met de liedjes beter geproduceerd.

Anno 1979 blijkt op hun derde genaamd Living in the 20th Century het nodige veranderd. De hoes is in kleur, waarbij de vier voor het Atomium poseren. Twee van de leden lachen vrolijk, als signaal van de toegankelijker en zonniger muziek. Deze is bovendien meestal minder rauw, echter zonder energie te verliezen. Een Duitse editie kreeg dat jaar overigens een witte hoes.
Al in opener Tonight valt een volgende verandering op: de bijdrage van een vrouwenkoortje in het refrein, wat vaker op de plaat het geval zal zijn. Het blijkt goed te werken, mede omdat de productie alweer beter is. Met dank aan nieuwe producer Sylvain Vanholme (op de hoes en het label als Van Holme vermeld).
De sfeer is dus opgeruimder, zoals op Something Better to Do waar ook een saxofoon klinkt. In contrast hiermee neigt Queen of Spades lichtelijk naar sombere, neurotische postpunk waarmee Joy Division datzelfde jaar debuteerde. Tegenpolen die twee nummers, tegelijkertijd helemaal herkenbaar The Kids.

Andere hoogtepunten: Leave Me Alone dankzij z’n swing, Do You Wanna Know omdat hier de punk terugkeert zij het met de mondhoeken omhoog, het riffende I’m Your Mirror met weer zo’n koortje en het snelle Dance the Night Away.
Met afsluiter Louie Louie is dan toch nog de voorliefde van frontman Ludo Mariman voor r&b te horen: oorspronkelijk van Richard Berry uit 1955, bekender in de versie van 1963 van The Kingsmen. Leuk om te vermelden is dat Raymond Van Het Groenewoud orgel speelt.

Letterlijk genomen is dit postpunk, The Kids waren immers grotendeels voorbij punk, waarbij ook boze teksten passé zijn. Maar hier geen sombere sferen; in plaats daarvan een open benadering met enkele lekkere popliedjes in bruisende jasjes. Een Amerikaanse variant daarvan kom ik tegen bij mijn volgende halte, aangezien ik de eersteling van The Specials al eerder besprak. Op naar het debuut van The Knack.

Als je met je punkimago de toegang tot de VS wordt geweigerd, blijken The Kids anno 2025 nog altijd tegen scheentjes te schoppen.