The Specials - Specials (1979)

Jup, ik vind Terry Hall een ongelooflijk goede vocalist.

Die zang hoort erbij. Die gast klinkt typisch als een Britse jongere die temidden van het bedrukte karakter van de betonnen Britse voorsteden een beetje lol trapt.

En het geeft inderdaad iets authentieks aan de nummers die veelal een zonnigere oorsprong hebben.

Ik heb mijn vinyl-versies van Specials en More Specials sinds kort vervangen door de vriendelijk geprijsde dubbel-CD "2 Original Classic Albums":

CD1 = Specials + video's van Gangsters en Too Much Too Young (Live)
CD2 = More Specials + video's van Ghost Town en Rat Race

In dezelfde serie verscheen ook het gerelateerde Fun Boy Three, dus het eerste album Fun Boy Three en Waiting.

Domme opmerking van mezelf in 2005 Maar toen was ik 15, nu 23. De euro is goed besteed geweest. Heb hem weer opgegraven uit mijn collectie nadat een DJ monkey Man draaide bij een feestje

Wat een heerlijk zomerse plaat!

Mooie dag om m dus vandaag te draaien met 22 graden buiten op 22 oktober.

Op LP van een vriend gehad! Wat een leuke gift!

Gisteren maar eens opgezegd omdacht ik ze vanavond in een uitverkochte Melkweg ga zien.
Gewoon een leuke plaat, maar met "More Specials" heb ik meer.....

Heb zojuist de 200ste stem hierop uitgebracht.

Verreweg de beste SKA band al vind ik ze minder SKA dan Madness of the Selecter, dit overstijgt SKA, meer skapunkreggae.
Fenomenale bass drum en slag gitaar.

Gisteren ontwaakte ik met het nieuws dat mijn wekkerradio bracht: zanger Terry Hall is overleden.

Op de site gisterennogvandaag.com kwam ik drie artikelen uit de tijdschriften Muziek Expres en Joepie over de groep tegen. Dit uit de periode 1979 - 1981, heerlijk om terug te lezen hoe het kersverse bandje opviel temidden van alle andere nieuwe muziek. Iets naar beneden scrollen en dan genieten.

In 1979 ging een aanzienlijk deel van mijn zakgeld op aan een abonnement op stripweekblad Eppo. Robert van der Kroft, tekenaar en schrijver van Sjors en Sjimmie, was daarin zichtbaar gecharmeerd van een trend in het land van new wave, te weten ska. Op de muren in zijn verhalen stond namelijk de nodige graffiti, waaronder die van The Specials, The Selecter en Madness. Deze drie skabands beleefden hun doorbraak in Nederland.
Sinds oktober 1976 luisterde ik intensief naar Neerlands enige popzender Hilversum 3. Reggae was daar regelmatig te horen, dankzij mensen als Eric Clapton, Bob Marley en Peter Tosh. Ik had er niet zoveel mee, maar wel hoorde ik graag het genre doorsijpelen bij bandjes als Fischer-Z en The Police. Dan dient zich in ’79 de moeder van reggae aan, ska genaamd. En daar had ik wél wat mee!

Gangsters haalde in oktober dat jaar #11 in de Nationale Hitparade, in februari 1980 werd A Message to You Rudy #35. De liveversie van Too Much too Young was in maart-april een hit, op de debuutplaat treffen we echter de iets langzamere en vooral langere versie aan; die mag er ook zijn.
De teksten gaan over het leven in de stad: werkeloosheid, verschillen in huidskleur, onaardige clubuitsmijters, gespannen huwelijken… Verpakt in vrolijke uptempo ska en soms wordt het langzamer, waardoor het reggae wordt. Altijd in typisch Britse sfeer, vertolkt door die bijzondere stem van Terry Hall, die mij overtuigend vertelt over het bestaan van hem en zijn maatjes. Ska met Britse punkenergie, het leidde tot een aimabel amalgaan.

Mijn andere favorietjes zijn Nite Klub, het hart onder de riem en vermanende vinger van Doesn’t Make it Right, Concrete Jungle met zijn punkachtige hooliganzang in het intro, scheurende gitaartje en dan de vrolijke ska, New Era heeft sixtiesinvloeden in het intro en in Stupid Marriage zijn we oorgetuigen van een rechtszaak. In Little Bitch klinkt plotseling een riff á la Keith Richards (geleend van Rolling Stones' Brown Sugar?), wat al spoedig met Specialssaus wordt overgoten.

De vrolijke, springerige muziek gaat wonderwel samen met de vaak serieuze, maatschappelijk betrokken teksten over het leven in de stadsjungle. De wereld mag er anders uitzien dan in 1979, eigenlijk is er niet zoveel veranderd, getuige de verhalen die voorbijkomen. Genieten!

Een PS'je: heb 'm nu eindelijk ook op vinyl. Raar dat ie dan nog beter binnenkomt. Of is dat omdat het meer muziek bij 'in augustus in de tuin' is dan 'in maart in de huiskamer'? Wat me nu pas opvalt is het schoeisel van de heren op de achterzijde, net zo gevarieerd als de muziek.

Ach, heb 'em beiden op CD & LP doet het altijd goed. Alleen vind ik krasjes (of hoeskrasjes) niet zo charmant klinken.

Ieder het zijne. . .

Klassieker. Dat kan inmiddels wel gesteld worden. Ik vind de plaat veel beter dat toen. Ik draaide recentelijk een live plaat van Joe Jackson en het viel me op hoezeer de heren rond 1979 in dezelfde vijver visten. Hierbij is het geluid van The Specials wel veel authentieker (en de ontwikkeling van Jackson veel indrukwekkender). Mijn indruk is dat de heren op de toppen van hun kunnen spelen op deze plaat. Veel moeilijker moest het niet worden. Dat geeft de plaat het rauwe randje wat het juist zo goed maakt. In 1979 was Madness mijn favoriet. Het is inmiddels meer gelijkgetrokken.

Een aantal nummers knalt werkelijk uit mijn speakers. Ook zoveel jaar later. Eigenlijk ben ik best onder de indruk. De groove is heerlijk, de wisselwerking tussen de ritmesectie en de meer melodische instrumenten is geweldig en de zang heel erg authentiek met de working class accenten uit Engeland en de Caraïben samen. De plaat versie van 'Too Much Too Young' kan ik nu zelfs hebben, ook al is het teveel vulling. Kortom, een volledige herwaardering.

Toen ik vele jaren later dit debuut van The Specials op de kop tikte, was ik verbaasd bij Too Much Too Young: de versie op de elpee is toch écht een andere dan de hit uit mijn tienerjaren.
De volgende verbazing kwam toen ik eens in de archieven dook: anders dan ik me herinnerde, was de singleversie niet onder vlag van The Specials maar van The Special A.K.A. feat. Rico uitgebracht. In de lage landen in maart 1980 #15 in de Nationale Hitparade en #13 in de Top 40. In Vlaanderen eveneens in maart #11. Afkomstig van een EP en dus niet een elpee, op MuMe hier te vinden. In 2015 verschenen op deze speciale editie van The Specials' Specials.

Ik kom hier reizend door het land van new wave, waarbij ik in januari 1980 ben. Vorige station was het solodebuut van John Foxx, volgende halte is Too Much Pressure van The Selecter, in diezelfde maand succesvol.

Alle nrs zijn tip. Behalve do the dog. Was grote ska fan in m'n jonge jaren. Mijn ska dans bewegingen op schoolfeesten deden t goed
Vind deze plaat hun beste. Goede nrs goeie sfeer

Tip is top