The Boomtown Rats - The Fine Art of Surfacing (1979)

Helemaal geen berichten hier? Track 6 kwam weer eens voorbij en ja, blijft een prachtig nummer. Wat kan ik verder van deze groep verwachten?

Haha, ik heb deze nog gewoon op ELPEE.
Natuurlijk is I Don't Like Mondays het nummer dat eruit springt, maar heel de plaat is best genietbaar.

Ik heb deze ook op LP, in vind het tegenwoordig een flut plaat, maar in 1979 kon ik het wel waarderen.

Van de week de 'Live Aid' uitvoering van 'I Don't Like Mondays' weer eens gezien. Monumentaal, Geldof heeft moeite zijn emoties in bedwang te houden.
'The lesson today is how to die..

Eerst vond ik I Don't Like Mondays helemaal niks, maar toen mijn moeder mij vertelde waar het over ging hoorde ik het ineens...

I Don't Like Mondays

Bizar lage waarderingen voor alle albums van The Boomtown Rats en speciaal deze, met de wereldhit I Don't Like Mondays erop.

Vreemd, want dit is gewoon een goede plaat met merendeels sterke liedjes.
The Boomtown Rats kwamen op met de punk/new wave golf en deze uit 1979 is wat je nu een echte new wave-plaat zou kunnen noemen, waarbij I Don't Like Mondays feitelijk als enige wat uit de toon valt.
Dit is namelijk heerlijke strakke, met veel toetsenpartijtjes en tempowisselingen gelardeerde poprock in een meestal behoorlijk tempo, met liedjes waarvan de meeste ook nog wel willen blijven hangen.
Zoals het prachtige Someone's Looking At You en het nog betere Diamond Smiles.
Ook Nothing Happened Today en Nice 'n' Neat zijn van die heerlijke frisse popsongs.
En voor de rest is hier ook niet zo veel mis mee.
Windchill Factor -4 is een beetje vreemd en Having My Picture Taken is het minste nummer.

En I Don't Like Mondays blijft een klassieker natuurlijk.
Na deze werd het wel wat minder helaas.
Op vinyl.

Diamond Smiles is zo,n geweldig nummer.

Aparte sound, heeft iets ironisch. Voor deze plaat kende ik alleen "I Don't Like Mondays". Blijft dan wel de favoriet op deze plaat. Maar de rest valt absoluut niet tegen!

Leukste nummers vind ik "Diamond Smiles", "I Don't Like Mondays" en "Nice N Neat".

Wie The Fine Art of Surfacing kocht vanwege I Don't Like Mondays zal mogelijk teleurgesteld zijn geweest, omdat de overige nummers nergens in die stijl van piano met orkest zijn. De Angelsaksiche wereld wist beter: The Boomtown Rats waren vanaf het debuut succesvol in het eigen Ierland en het Verenigd Koninkrijk, waar al de nodige hits waren gescoord met gevarieerde new wave.
Ik kende hen slechts van naam - denk ik - tot het liedje in augustus de Nationale Hitparade betreedt om in september twee weken op #2 te staan. Geproduceerd door Robert "Mutt" Lange, die in datzelfde jaar AC/DC deed, de meeste nummers op de elpee van de hand van frontman Bob Geldof.

Ook op hun derde langspeler hoor ik de sferen van kwaliteitsrock van voordien. Opener Someone's Looking at You en Diamond Smiles hebben iets weg van David Bowie en Cockney Rebel, in het jasje van The Boomtown Rats. Als eerste hoogtepunt hoor ik het vinnige Wind Chill Factor (Minus Zero) met pittige gitaarlicks en stuiterende synthesizer. Vrolijker is Having My Picture Taken en met Sleep (Fingers' Lullaby) klinkt weer de artrock van enkele jaren eerder.
Verrassend is dat I Don't Like Mondays kant 2 opent, waar je het als muzikaal buitenbeentje halverwege een plaatkant zou verwachten. Geschreven door Geldof kreeg het van Fiachra Trench zijn arrangement; diens naam kwam ik in soortgelijke rol tegen bij Thin Lizzy. De albumversie is nét iets langer dan die op single.
In de pittige rock die volgt moet ik soms aan de verhalende composities van Bruce Springsteen denken, net als op hun debuut. Dat geldt helemaal voor afsluiter afsluiter When the Night Comes, dankzij de pianopartij van Johnnie Fingers, met als kers op de taart prachtig akoestisch flamencospel van gitarist Gerry Cott.

Anders dan ik mij herinner was het maandagliedje niet hun enige Nederlandse hit. Twee opvolgers van dit album haalden bescheiden posities: Diamond Smiles kwam in december 1979 tot #42 en Someone's Looking at You in februari 1980 tot #48. The Fine Art of Surfacing was wel de enige langspeler van de Ieren die de Nederlandse albumlijst haalde: #33 in november '79.
In 2005 verscheen het album op cd met enkele aangename extra's, ook op streaming te vinden. De grote hit van deze plaat is nooit een favoriet van me geweest en wordt dat ook nu niet. Wind Chill Factor en When the Night Comes zijn dat wel.

Mijn reis achter de afspeellijsten met new wave vervolgt. Ik kwam van Dave Edmunds met diens Repeat When Necessary en omdat ik de synthpop op Replicas van Tubeway Army al besprak, vervolg ik bij de derde van The Kids uit Antwerpen.