Sad Lovers & Giants - Epic Garden Music (1982)

Klopt, The Sound, daar is dit wel het best mee te vergelijken, vind ik. Men zou zelfs kunnen beweren dat ik dit in bepaalde opzichten beter is dan The Sound, maar ik wil het niet gezegd hebben, want dan pleeg ik hier heiligschennis en broedermoord tegelijk, vrees ik

Op Joy Division vind ik het niet echt lijken. Andere bands waarmee je dit zou kunnen vergelijken zijn The Chameleons, The Comsat Angels, Opposition en The Danse Society. Als je dit nog niet kent, ga er dan als de bliksem naar op zoek, mijn beste Lost Highway! Psychedelische post-punk ten top!!

Ik had dit album in eerste instantie een dikke 4* gegeven, maar ik verhoog dit nu nog een halfje dankzij de bonustracks (die hier dus het eerst vermeld staan), stuk voor stuk van een ongekende schoonheid: When I See You (... I fall helplessly in love), Things We Never Did, Lost In A Moment en Imagination

4,5* dus!

Even alleen over het oorspronkelijke album, vanaf nummer 8 dus:
Er wordt op zich best een lekker geluid neergezet, 8 en 9 doen me vooral denken aan The Names en Opposition. Nummer 10 doet me door het synthgebruik wat denken aan een nummer van Magazine. In nummer 11 wordt ineens gebruik gemaakt van een saxofoon (of iets dergelijks) waardoor ik zelfs aan Madness moet denken. Bijna het hele nummer door sax trekt me niet zo. Dat is toch heel anders dan bijv in het nummer The Grass Still Grows van Modern Eon waar de sax heel funtioneel en pakkend wordt gebruikt op het eind en als het ware een dimensie toevoegt.
In nummer 12 herken ik ineens Abecedarians. Het gitaartje doet me enorm denken aan het nummer Come Out. Sad Lovers en Giants was hier weliswaar een stuk eerder mee, maar Abecedarians spreekt me meer aan. Verder overigens heel andere nummers.
Nummer 13, ART, begint toegegeven ook werkelijk als een kunstwerkje, maar het blijft alleen een kort instrumentaaltje en is naar mijn mening daarom helaas niet uitgebouwd tot het schitterende nummer wat het wel in zich lijkt te hebben.
Nummer 14, Alice, is wel een aardig nummer, maar daar blijft het toch bij.
Nummer 15, Far from the Sea, begint heerlijk. Dat gitaartje en die heerlijke bas die er dan inkomt met dat lekkere drumgeluid is een genot voor mijn oren. De zang is wat naar achter gedrongen, wat het nummer waarschijnlijk ten goede komt, zeker gezien ik de zang van deze band niet zo geweldig vind. Ook kom ik weer een sax tegen hier, maar deze keer wél functioneel gebruikt. In dit nummer klopt alles, jaja... gelukkig, na iets teleurgesteld te zijn in dit album word ik op het eind toch nog blij gemaakt met een uitblinkende afsluiter.
De eerste 8 nummers kom ik misschien nog wel op terug. Voor de laatste 8, het originele album dus, geef ik 3* met een groei-kans.