Sad Lovers & Giants - Feeding the Flame (1983)

Gewoon doordraaien - voor mij was dit net zo´n mooie herontdekking als Chameleons - Script, of Scars - Author! Author!

Dit is meer voor getormenteerde zielen die introvert een hoekje gaan zitten kniezen. Niet van dat extroverte borstgetrommel: I am not gonna take this shit anymore - zoals een Therapy of PIL.

Gezien je laatste twee zinnen zou dit me zeker aan moeten spreken, maar het wil me toch niet echt raken. Heb nu al een tijdje een fysiek exemplaar in huis en dat heeft bij veel wave klassiekers geleid tot een hogere waardering. Hier niet. Een track als Man of Straw zit zeker goed in elkaar, maar het maakt niks bij me los. Een combinatie van de productie en de stem denk ik. Kan het nog niet helemaal verklaren. Blijf bij 3 sterren. Favorieten zijn naar mijn idee de meest gangbare nummers: Imagination, Sleep, On Another Day en In Flux.

Ik begrijp het - soms laat een mensch zich leiden door het positieve gevoel dat je krijgt wanneer je iets dierbaars terugvindt, zoals een wave-album, en de indruk van dat moment kan lang naijlen.

Eerlijk gezegd - kijkend naar mijn draaibelevingen van de afgelopen tijd, heb ik steeds minder met gitaargedreven muziek. Om een of andere reden klinkt het me te tijdsgebonden en brengt het niet meer de spirituele verheffing van weleer; andere instrumenten, ritmes, reflectie + bezinning doen me momenteel meer - zie ook Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds

Zoiets kan uiteraard van tijdelijke aard zijn Anderszins ben ik op dit moment niet helemaal 100% wavistisch betrouwbaar - bedenk dan:

mjuman lijkt klaar
met wave en gitaar
is echter niet 100% waar
want funk en gitaar
versterken elkaar!

da's raar maar waar

--toevoeging--

Ook shoegaze en slowcore bands - waar de gitaar een duidelijk invullende rol speelt - kunnen rekenen op mijn aandacht: van Lush via MBV naar Ride en Slowdive - én Pale Saints, vandaag Pale Saints - The Comforts of Madness (1990) hun debuut op lp ontvangen, prima plaat.

Ik heb eerder de omgekeerde neiging van Mju, na een tijd ga je de gitaar als doorslaggevend instrument missen en kom je alweer terecht bij de betere gitaar gedreven wave albums. Nu ik deze nog eens beluister behoort dit beslist tot het betere werk. Het is misschien geen Script (welk album is dat wel?), maar behoort wel tot de betere post-punk albums. Beter dan bijvoorbeeld eender welk werk van de Bunnies? Misschien moet ik deze ook eens herkansen maar ik zou voorlopig durven zeggen van wel. Porcupine viel mij laatst niet mee.

Menig coldwave band van vandaag durft wel eens refereren naar SL&G, een echte cult band dus. Ik heb destijds ook de andere albums van SL&G beluisterd en Feeding The Flame is met voorsprong de beste.

Mooie ontdekking!
Een beetje een mix tussen the sound en echo and the bunnymen.
Vreemd om hier zo (weinig) stemmen bij te zien.

Tipje: probeer de muziek eens van side project the Snake Corps. Geweldige band!