menu

Neu! - Neu! (1972)

mijn stem
3,81 (194)
194 stemmen

West-Duitsland
Rock / Avant-Garde
Label: Brain

  1. Hallogallo (10:07)
  2. Sonderangebot (4:51)
  3. Weissensee (6:46)
  4. Im Glück (6:53)
  5. Negativland (9:47)
  6. Lieber Honig (7:18)
totale tijdsduur: 45:42
zoeken in:
avatar van frolunda
3,5
Geen verkeerde plaat,zeker gezien de tijd waarin ie gemaakt werd.Een soort van instrumentale experimentele rock waar de originaliteit vanaf druipt.Zal zeker invloedrijk geweest zijn.Wel zijn het de nummers Hallogallo,Negativland en in iets mindere mate Weissensee (ook totaal anders qua sfeer) die er bij mij uit springen.De overige songs reken ik toch tot de categorie probeersels die er ter gelijkertijd wel voor zorgen dat de rest nog beter aan komt.Hoe dan ook fascinerend album,ga zeker ook de rest van Neu! beluisteren.

avatar van schizodeclown
4,5
Halfje eraf, die laatste nummer vind ik ook niet zo denderend nou, maar de rest is nog altijd van torenhoge niveau.

avatar van Vinck
4,5
Ik was al een tijdje bekend met het Krautrock-genre, maar vooral van naam. Ook al had ik reeds enkele nummers van Can, Faust en Neu! beluisterd, toch was ik zeker niet vertrouwd met deze muziek. Daarom begon ik ook heel gretig aan de verkenning van deze enorm invloedrijke plaat.

Dit album is opgenomen eind 1971, en als je met die kennis in het achterhoofd luistert, is het waanzinnig hoe ver Klaus Dinger en Michael Rother vooruit waren op hun tijd. Deze mannen wilden het geluid van de toekomst op vinyl persen, en mijns inziens zijn ze daar redelijk goed in geslaagd. Ik kan me voorstellen dat dit 44 jaar geleden als een bom moet zijn ingeslagen bij muziekliefhebbers. Toegankelijke muziek is het zeker niet, maar later meer daarover.

‘Hallogallo’, blijkbaar een woordspeling op het Duitse ‘Halligalli’ (wat ‘wild feesten’ betekent) lijkt nooit echt te beginnen en te eindigen. Nothing really ends, en zeker dit nummer niet. Ergens vanuit de diepe ruimte komen de gitaarklanken en het perfecte drumritme aangezweefd. Dinger introduceert op dit nummer de intussen befaamde ‘Motorik’ beat, een voorstuwende 4/4 beat die eindeloos lijkt voort te gaan. ‘Hallogallo’ is een perfecte mix van spacerock, acid en psychedelica. Dit kan ik zeker smaken.

Plots bevinden we ons in een bevreemdende plek als ‘Sonderangebot’ (speciale aanbieding) begint. Ambient, noise en andere bizarre klanken doen de luisteraar vertwijfeld om zich heen kijken. Wat is dit in godsnaam? Toch irriteert het nummer me na enkele luisterbeurten niet meer, de verwarring maakt plaats voor fascinatie. Het is alsof we een inkijk krijgen in een beangstigende, nieuwe dimensie waarvan we eerder het bestaan niet kenden. Ik leg al snel de link met de al even bevreemdende, maar baanbrekende film ‘2001: A Space Oddysey’ van Stanley Kubrick. Die film kwam maar een paar jaar voor de release van deze plaat uit.

Met een beangstigende uithaal loopt ‘Sonderangebot’ over in ‘Weissensee’. De drums en de dromerige klanken begeleiden ons naar weer een andere bijzondere plek. Schaduwen van wat later Pink Floyd zou worden schemeren door dit nummer, dit komt vooral door de gitaren. Het zou me niet verwonderen dat David Gilmour dit album ook meer dan één draaibeurt heeft gegeven. Waar ‘Sonderangebot’ me van mijn stuk bracht, kan ik bij ‘Weissensee’ terug een beetje tot rust komen. Waar zal de reis nu naartoe leiden?

‘Im Gluck’ begint met klotsende watergeluiden en onverstaanbare dialoog. Dit soort mysterieuze intro’s kunnen me vaak wel bekoren. Ik krijg flashbacks naar ‘Spiderland’ van Slint, de bandleden die rondzwemmen in een verlaten steengroeve op de albumhoes. Ook die muzikanten zijn ongetwijfeld door Neu! geïnspireerd. Dreunende geluiden begeleiden de muziek, Brian Eno springt onmiddellijk in mijn geheugen. Bouwstukjes van een ‘Big Ship’ zijn hierin terug te vinden.

Industriële geluiden weerklinken, er is zelfs een drilboor te horen. Geluid van een mensenmassa. De klanken worden wederom beklemmender en dringender en plots komt er een lekker baslijntje tevoorschijn. Welkom in ‘Negativland’. Dit is op een rare manier erg dansbaar. Ongelooflijk hoe avant-gardistische muziek zo meeslepend kan zijn. De bas danst nog een beetje rond en er wordt gespeeld met het ritme, tot ook dit nummer helaas tot een einde komt. De speelduur, die op papier behoorlijk lang is, is voorbij voor je het goed en wel beseft, door de enorme vindingrijkheid van de muzikanten.

‘Lieber Honig’ doet me in de eerste seconden denken aan een mengelmoes van ‘Sunday Morning’ en ‘Wish You Were Here’, tot de vocalen erbij komen. Klaus Dinger “zingt” hier, en hij klinkt als een alien met longkanker (it was the best I could do). Dat bedoel ik niet noodzakelijk negatief, want het werkt opnieuw erg ontroerend op een vreemde manier. Na afloop blijft de luisteraar achter met een behoorlijke mindfuck, maar men wil ook zo snel mogelijk opnieuw luisteren. Dat was althans bij mij het geval. Voor de doorsnee muziekliefhebber zal Neu! misschien een te harde noot zijn om te kraken, maar muziek als deze verdient een aandachtig oor en een open geest. Dit moet ik nog veel vaker beluisteren, en ik weet niet of ik het ooit volledig zal begrijpen.


Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri !

avatar van jorro
Ook ik behoor tot de groep die Hallogallo en Negativland uitstekend weet te waarderen, maar met de rest niet echt uit de voeten kan. Twee genoemde tracks brengen je met gemak in een bepaalde roes. De overige nummers doorbreken dat (bij mij) weer. Vind het ook moeilijk een juiste stem te geven. 3,5* of toch slechts 3*? Ik laat het nog even open.
Op een voor mij onverwachte plaats 59 in de 100 Greatest Albums of 1972. In de chart van Best Ever Albums over 1972 staat het album momenteel zelfs op 20.

avatar van madmadder
4,0
geplaatst:
Krautrock: het is een genre dat me enorm aanspreekt, maar waarbinnen nog heel veel valt te ontdekken voor me. Ik ken wel wat Can, wat Popol Vuh, wat Tangerine Dream en dit Neu!, maar er vallen nog heel wat bands en discografieën uit te pluizen. Wat ik ken vind ik in ieder geval allemaal vrij fantastisch. Ik dacht dat met mijn ontdekkingsreis door de jaren zestig en zeventig de krautrockklassiekers allemaal wel aan bod zouden komen, maar eer ik in het einde van de jaren zestig ben beland ben ik waarschijnlijk al met pensioen, en zo lang kan en wil ik eigenlijk niet wachten. Voornemen: vanaf nu iedere maand een krautrockalbum ontdekken.

Eigenlijk is het best verwonderlijk hoe in één land opeens heel veel bands allemaal dezelfde rare soort muziek gingen maken en zo een heel nieuwe stijl ontstond. Ik heb begrepen dat het genre ontstond rond de protesten van 1968, toen Duitse studenten op zoek waren naar een nieuwe soort muziek die absoluut anders moest zijn dan Amerikaanse en traditionele Duitse muziek (want W.O. II en zo). De bands die opgericht werden in deze tijd hadden niet kunnen vermoeden hoe invloedrijk hun muziek zou worden. Ambient, techno, post-punk, postrock, ze zijn allemaal schatplichtig aan die Duitse club krautrockers. Het genre brengt psychedelische rock, experimentele rock en elektronica samen en doet dat op zo'n manier dat er een heel herkenbare sound ontstaat, ook al pakt iedere band het weer net ietsjes anders aan.

Neu! werd opgericht door twee ex-leden van Kraftwerk (Michael Rother en Klaus Dinger) en het gerucht gaat dat de opnamesessies voor dit eerste album totaal niet wilden vlotten, totdat één van de twee zijn Japanse banjo tevoorschijn haalde. Die vormde de basis voor het nummer 'Negativland', het eerste van de zes nummers die ze op zouden nemen. Op dit nummer liet Dinger ook voor het eerst zijn karakteristieke drumspel horen. Het gaat hier om een 4/4 beat die die voor het grootste deel onveranderd doorgaat.

Zo'n beat horen we ook op 'Hallogallo', de opener van het album. En het zijn juist die repetitieve drums die ervoor zorgen dat 'Hallogallo' en 'Negativland' over het algemeen toch wel gezien worden als de beste nummers van het album. De beat stuwt de nummers voort, geeft de composities een heerlijke energie mee en zorgt er ook voor dat deze twee nummers, toch wel in tegenstelling tot de rest, vrij toegankelijk zijn.

Lang voordat ik dit album in zijn geheel hoorde, had ik al tientallen keren naar 'Negativland' geluisterd. Die monotone beat aan de ene kant en de waanzin die we verder horen (onherkenbare Japanse banjo's!) vormen zo'n ontzettend fijn evenwicht. En hoe dan na een korte pauze het nummer een versnelling hoger schakelt, om dan weer terug te schakelen, en dan weer op te schakelen, het geeft heel veel voldoening op de één of andere manier. Het nummer zet je telkens op het verkeerde been. Is dit nu 'hella catchy' of de uitkomst van de enorme experimenteerdrift van twee waanzinnigen? Het is een beetje van beide, en dat precies wat ik hier nu zo goed aan vind.

Die twee uitersten, de afwisseling tussen aanstekelijkheid en experiment, kenmerken eigenlijk het hele album. 'Hallogallo' en 'Negativland' zijn duidelijk de aanstekelijke nummers, de rest is toch wat moeilijker behapbaar. Een structuur op de andere tracks lijkt te ontbreken, ogenschijnlijke willekeurigheid (welk instrument zullen we nu eens pakken?, eens kijken wat er gebeurt als ik dit knopje in druk) wordt tot kunst verheven. Ik zal de eerste zijn om te beamen dat die overige vier nummers flink raar zijn, maar ik vind ze in de context van het album heel boeiend en ik hoor er ook veel humor in terug.

Ik moet altijd een beetje lachen om Neu!. Rother en Dinger lijken zichzelf niet enorm serieus te nemen, hebben enorme schijt aan alle conventies en dit debuut lijkt dan ook het resultaat te zijn van enkele opnamesessies waarbij de twee heren precies deden waar ze zin in hadden, zonder enige leidraad, zonder enige sturing. Die (positieve) energie straalt in alles van deze plaat af, en dat is waarom ik het zo'n achterlijk heerlijk album vind. De drang om iets nieuws te creëren is alomtegenwoordig en ik word er enorm vrolijk van. Naast 'Hallogallo' en 'Negativland' is het slotnummer 'Lieber Honig' voor mij het hoogtepunt. Hardop lachen, iedere keer weer.

Toen dit album uitkwam, wist het maar weinig potten te breken. Alleen in West-Duitsland deed het album het goed. Nu, vijftig jaar later, wordt het album overal als een krautrockmonument beschouwd en klinkt het nog steeds ontzettend modern. Ja, onze oosterburen konden er in die tijd wat van. Ik kan niet wachten om dieper het genre in te duiken, het lijkt echt een periode te zijn geweest die overstroomde van creativiteit en vernieuwingsdrang. Als Neu! exemplarisch is voor het genre ga ik nog heel veel nieuwe favorieten ontdekken.

Neu! - Neu!

avatar van Jazper
4,0
herman schreef:
Hallogallo was natuurlijk Billy Corgan's inspiratiebron voor Cherub Rock.

Grappig, ik draaide het nummer vandaag en moest denken aan Starla.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:07 uur

geplaatst: vandaag om 15:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.