Na hele oeuvres van degelijke artiesten als REM en the Rolling Stones te hebben doorlopen, dacht ik laat ik maar eens Neu doen.
Nou dat was verspilde tijd dus,wat is dit belachelijk minimalistisch zeg,daarna gelijk nog 3 keer achter elkaar aan moeten horen,en na de 6e beurt nog steeds verschrikkelijk minimalistisch,zo belachelijk dat ik het een plek moet geven in mijn top

(ik moest er overigens na de 2e beurt wel al gelijk een beetje van genieten na een joint)
Ik weet niet of de heren dit echt zo bedoeld hebben,maar Neu! is voor mij een conceptalbum.
Dat vind ik ook zo heerlijk aan deze plaat,het geeft zoveel ruimte voor eigen interpretatie (niet zo vreemd eigenlijk aangezien het bijna alleen maar muziek beslaat op de laatste track na).
Het geeft een aaneenschakeling van ups en downs weer in grote lijnen,en donker mag het ook wel genoemd worden.
Ik bezie deze plaat vanuit 2 perspectieven:
Een fictief verhaaltje,en de symboliek die het weergeeft aan het echte leven.
Laat ik voor het gemak eens de persoon in het verhaal Rother noemen.
Vol goede moed beginnen we aan
Hallogallo,met de bas die inkomt en de drums,tot op de volume dat je niet meer kan stoppen met bewegen.Dit is zeer opgewekte muziek.
Maar wat ik hier ook zo goed aan vind,is dat je net zo goed kan liggen en het allemaal in je hoofd kan laten 'flowen'.Vooral de flow met het gitaarstukje dat telkens terugkomt is gewoon zooo... vredig.
En daarna gaat het weer lekker verder.
Dit is de enige track dat Rother(het personage

) er eigenlijk niet in voorkomt, alhoewel ik hem soms weleens in mijn hoofd zie rondvliegen in dimensies steeds verder en verder de diepte in,onophoudelijk...
Vanzelfsprekend dat dit de periode in het leven weergeeft waarin alles goed gaat,en de mens die flierefluitend blijft doorgaan,goedgehumeurd, zonder zorgen.We hebben er zin in hoor!
Er word trouwens gezegd dat dit perfecte muziek is om op te rijden,ik heb dan geen auto,maar ik neem aan dat het beter werkt dan Radar Love hehe...
Sonderangebot:
De eerste paar seconden hoor je een stem die onder meer ''schnell'' zegt,waarna een deur opengaat.
Rother is terechtgekomen in een landschap op zijn planeet waar ruimteschepen
van boosaardige aliens rondvliegen,hij verstopt zich snel,terwijl de macabere schepen over hem heenvliegen.
Als de kust veilig is,kijkt hij rond,en ziet een lugubur plaatje.Allemaal dooie
mensen op de grond als gevolg van de bloedbad wat zojuist heeft plaatsgevonden.
Er komt een langzame scout-schip aan waar Rother inspringt,en verkent het voorzichtig
van binnen,de sfeer in dat gedeelte is tergend spannend.
Dit geeft de tegenslagen en verliezen weer in het leven,en hoe de mens zich er doorheen kruipt.
Als de track overgaat in
Weissensee is de schip al ver in de ruimte,en stopt het even bij een piepklein eilandje midden in het heelal,om vervolgens weg te gaan,terwijl Rother stiekem op het eilandje is gesprongen.
Terwijl de muziek langzaam in komt faden maakt Rother het zichzelf comfortabel,en gaat liggen aan het strandje van het eilandje,wat gewoon midden in outer-space is,in een sterrenstelsel of dergelijke.
Rother herstelt zich mentaal en fysiek dankzij de
nebula-golven die richting en voor het eilandje zweven.
Dit nummer doet me eventjes denken aan een stukje in Breathe van Dark Side of the Moon,maar is toch te Neu! om Floyd te kunnen zijn

Heel vaak aan het eind van elke ritme lijkt het telkens alsof je weer een stukje herboren bent.
Op elke snare zet ik een stap met me voet als ik door mijn kamer hierop zweef,dan kun je wel een beetje raden op welke tempo dat gaat hehe.De drummer weet ook precies op welk moment hij je de kick moet geven, de heren van Neu! voelen elkaar dan ook heel erg goed aan.
Het nummer wordt op subtiele wijze steeds optimistischer naar mijn gevoel,zodat het aan het eind alles weer normaal in balans is.
Ik vind dit trouwens een ondergewaardeerde nummer,als ik 2 favorieten zou moeten kiezen zit deze erbij,en dan is het kiezen tussen de andere 2
Im gluck lijkt in het verlengde te zijn van de vorige track;
terwijl Rother in Weissensee herstelde van de golven,is hij bij Im Gluck al herboren,1 met de nebula golven,op een hoger niveau.
Zeer relaxed en meditatief,alsof Rother net zo goed hoog op een berg in boedha-houding mediteert.
Dit geeft voor mij weer dat er tijden zijn dat een mens in vrede en geluk is,door tijd te besteden aan zijn eigen inzichten,maar ook met behulp van anderen(mensen met Rother in de boot,hier word hij aan het begin opeens wakker)
Nadat Rother en de anderen terug op hun land zijn aangekomen,begint
Negativland.
De laatste aliens(van track 2) worden na de oorlog gemarteld en afgemaakt,onder luid gejuich van de mensen.''Victory!Laten we het vieren!En de natie herbouwen!'' De wereld word herbouwd en de mensheid begint meer vertrouwen in zichzelf te krijgen.
Aan de hand van experimenten willen ze vooruit,en rond 3:00 begint het experimenteren gevaarlijke vormen aan te nemen,''huppa we voeren de tempo op''.Toch kunnen ze het nog onder controle houden, en in de 5e minuut zijn ze dus een niveau hoger gegaan onder dezelfde tempo als eerst.En ze willen dat nogmaals doen,maar rond 6:40 loopt het uit de hand,en oei,uiteindelijk helemaal out of control...
Dit is een duidelijke metafoor:Hoogmoed komt voor de val
Ik was aan alle voorgaande nummers op gegeven moment gewend geraakt,terwijl de vocalen op
Lieber Honig nog steeds een issue was.Maar nou hoort het er helemaal bij,alhoewel ik nog nooit zo'n slechte zang heb gehoord,maar ze komen er
hier helemaal mee weg

Een reviewer heb ik ooit eens zien zeggen dat het lijkt alsof een 'creepy german molester' aan het zingen is,kan wel wat in zitten,humor in ieder geval als je het zo bekijkt.
Maar in mijn point of view is dit iemand die op het eind van zijn kunnen is,spijt van wat ie heeft gedaan,en/of vooral getraumatiseerd.
Deze song lijkt ook te duiden dat de persoon op zichzelf is aangewezen, achtergelaten,eenzaam.
Maar niemand merkt het,terwijl de mensen blijven praten over de alledaagse beslommeringen van het leven aan de oppervlakte,zinkt Rother steeds verder weg in het water...........
5*