Johnny Cash - Orange Blossom Special (1965)

Ondanks dat hij stilaan in moeilijkere tijden terecht komt is dit een fenomenaal sterke plaat. Het gesproken stuk aan het begin van Danny Boy is, ondanks typerend voor Cash in deze periode) ongepast voor de flow van deze plaat en stoort voor mij een beetje (veel).

Weinig berichten nog bij deze Cash. Ik vind dit een verrassend sterk album met Cash uitvoering van (traditionele) folk en country standards. Hoogtepunten zijn titeltrack Orange Blossom Special en Dylan cover It Ain't Me Babe (samen met June Carter).

Erfstuk van m'n vader. Conditie NM. 1965. Wat een mooie hoes. En herinneringen. Hij had allemaal van die country elpees met van die fantastische hoezen en echt geweldige muziek. Zoals deze Cash. Maar veel meer elpees.
Die stoomtreinfluit ook. Zo ging dat toen, Orange Blossom Special is een klassieker van Johnny Cash. It Ain't Me Babe idem dito.
Sterren? zeker.

Alweer een zeer fijn album van Johnny Cash!

De toon wordt meteen (vrij letterlijk) gezet met opener Orange Blossom Special. De uitvoering van Cash en zijn muzikanten is ijzersterk te noemen. Ook de twee volgende songs, traditional The Long Black Veil en Dylan-adaptatie It Ain't Me, Babe beklijven. Vooral die laatste song, een duet met Cash's grote liefde June Carter, is schitterend. De song barst werkelijk van de chemie tussen beiden.

Verder zijn hier overigens nog twee Dylan-songs te vinden: het overbekende Don't Think Twice, It's All Right en het relatief onbekende Mama, You've Been on My Mind, die Dylan tot dan trouwens enkel als demo had opgenomen. Van Don't Think Twice, It's All Right kan Dylan's versie wel mijn voorkeur wegdragen, maar dat vind ik dan ook een fantastische song!

Een belangrijke rol is weggelegd voor Charlie McCoy. Met zijn harmonica geeft hij de songs veel leven en energie. Voor de rest zijn oudgedienden als Luther Perkins, Marshall Grant en W.S. Holland ook weer van de partij, en horen we Cash's liefde voor gospel ook weer terug, in de opzwepende afsluiter Amen.

Orange Blossom Special klinkt behoorlijk iconisch, en ook wat anders dan andere platen van Cash uit die tijd. The Man in Black brengt de songs met erg veel overtuiging en drive, wat de plaat alleen maar ten goede komt.

4 sterren

Na het al schitterende Bitter Tears is deze daarna verschenen album van Johnny Cash weer een prachtig album. Op dit album doet zich de invloed die Bob Dylan op Johnny Cash had duidelijk horen en staan er ook 3 covers op van Dylan songs. Er was sprake van wederzijdse bewondering en beinvloeding tussen Cash en Dylan. Mama, You've Been On My Mind is de minst bekende Dylan cover maar wel de fraaiste van de drie.
Maar ook buiten de Dylan covers staat er veel ander fraais op dit album, de bewerking van Long Black Veil van Cash op dit album is een van de mooiste versie's die ik ken van dit nummer. Slechts een Cash original kent dit Cash album, You Wild Colorado, en ook die mag er wezen.
Maar al met al tot nu toe een van de beste Cash albums op Columbia.

Vorige week op CD gekocht tijdens een weekje Münster, voor de zeer schappelijke prijs van € 5,-. Sindsdien is de CD al diverse malen in de speler geweest en ik kan alleen maar bevestigen wat mijn voorgangers over het album zeggen.
Uiteraard was het titelnummer mij al bekend, die staat immers op ontelbare verzamelaars. Maar een mooie aftrap voor dit album is het wel. Long Black Veil is goed, maar mijn voorkeur gaat nog altijd uit naar de versie van The Band. Dylan compositie It Ain't Me Babe kende ik ook al via een compilatie, ook erg goed. Eigenlijk, als ik alle Dylan covers op dit album vergelijk, vind ik Don't Think Twice, It's Alright het mooiste. Ze doen onderling weinig voor elkaar onder.
The Wall is een gevangenissong en spreekt me wat minder aan. Misschien een groeier. Danny Boy kende ik al van één van de American Recordings albums, ik was niet op de hoogte dat hij dit nummer al een keer had gedaan. Het gesproken verhaal vooraf is leuk voor één keer. Ondanks dat het een goed liedje is zou dat een skipper kunnen worden. Bovendien vind ik de latere versie beter, indrukwekkender zelfs.
De resterende nummers zijn wat mij betreft top, op Amen na. Ik vind één of twee gospelnummers op een album geen bezwaar, maar Johnny Cash als fanatieke dominee gaat me iets te ver.
Van de drie bonus tracks vind ik Engine 143 verreweg het beste nummer. Deze had wat mij betreft zo i.p.v. Amen op de tracklist gemogen. (I'm Proud) the Baby Is Mine is aardig, maar ik kan heel goed begrijpen dat dit in 1965 op de plank is blijven liggen.
Afsluiter Mama, You've Been on My Mind staat in een superieure versie al op het album. Leuk voor de liefhebbers.

Ik kan het niet juist pinpointen waarom maar er is iets aan Orange Blossom Special dat me erg aantrekt. Het is kwalitatief niet zo veel verschillend ten opzichte van andere albums van de Man in Black maar het klinkt allemaal gewoon o zo goed! Opnieuw een resem traditionals die Cash naar zijn eigen hand zet (onder andere The Long Black Veil, When It's Springtime in Alaska, Danny Boy en Wildwood Flower) maar ook de adoratie voor het werk van Bob Dylan (met It Ain't Me Babe, Don't Think Twice, it's Alright en Mama, You've Been on My Mind) kan ik - als groot liefhebber van het oeuvre van his holy Bobness - ten zeerste appreciëren. De waardering tussen beide sterren zou alleen maar groeien met onder andere Cash die meezingt op het fenomenale Girl from the North Country uit Nashville Skyline en de recent uitgekomen Travelin' Thru bootleg van Dylan. Soit, ik dwaal af. Orange Blossom Special is een album waarin alle elementen die ik zo goed vind aan Cash het best tot zijn recht komen.

Van het verhalende element in The Long Black Veil of The Wall tot de kenmerkende humor in When It's Springtime in Alaska (It's Forty Below). Die laatste strofe doet me altijd wel lachen en Cash + June Carter is altijd de moeite. Ook weer een aantal meer religieus getinte nummers, ook dat kun je vaak verwachten bij Cash, maar bij hem werkt het altijd wel en het opzwepende Amen is dan ook een fijne afsluiter. In 2002 werd er een re-issue uitgebracht met daarin 2 nummers uit de Orange Blossom Special opnames (Engine 143 en (I'm Proud) the Baby Is Mine) die nooit op de originele plaat zijn gekomen. Terecht vind ik, het zijn kwalitatief gezien toch mindere nummers, en ook de originele versie van Mama, You've Been on My Mind is een betere keuze. Al is het opnamegewijs wel een recentere versie aangezien track 15 werd opgenomen tijdens de sessie van 27-28 juli 1964 terwijl track 7 pas op 17 december 1964 werd opgenomen. Die spoken word intro bij Danny Boy - een nummer dat ik hier eigenlijk het minste vind - is ook wel erg geslaagd trouwens.