Joe Satriani - Unstoppable Momentum (2013)

"Three Sheets to the Wind" vind ik overigens wel te gek!

Zo zie je maar. 3 dagen later hoor je de magie wel. Favorieten kiezen vond ik hierbij ontzettend moeilijk. "I'll Put A Stone..." is er 1 van. "Three Sheets To The Wind" ook. Daarna vind ik denk ik "Lies And Truths" en "Jumpin' In" het best maar ben toch voor "Jumpin' Out" gegaan alleen al om dat stukje met die hip-hop achtige beat. Waanzinnig.

Black Swans blijf ik nog steeds een tikkeltje beter vinden maar dat zegt niks over de kwaliteit van dit album maar omdat ik dat 1 van zijn beste platen vind, Strange Beautiful Music is inderdaad ook zo pracht album.
Unstoppable Momentum is inderdaad echt een groei album die steeds beter lijkt te worden, het heeft meer de classic joe sound en is muzikaal niet zo makkelijk toegankelijk als Black Swans was.

Eens! Black Swans was meer classic rock/blues georiënteerd. Basic maar wel heel doeltreffend met een paar topsongs. Ik weet niet welke ik van deze 2 beter vind, "Strange Beautiful Music" is nog wel mijn nummer 1.

Een ietwat late stem, maar hier is hij alsnog!

Ik zal beginnen met de conclusie: een heerlijk album, maar een halve slag minder dan Black Swans.

Unstoppable Momentum zelf is heel catchy, en dus een leuke opener voor het album. Een liedje die gemakkelijk in het gehoor ligt, en blijft liggen. Maar de grote verbazing voor mij kwam (bij de allereerste lusiterbeurt) bij The Weight of the World. Het was toen en het blijft na een 10-tal luisterbeurten m'n absolute favoriete track.

Ik hoor wel enorm veel terug op UM vanop Black Swans. De vergelijking wordt (bij mij toch) automatisch gemaakt. Vooral bij bepaalde pianostukken valt het me op.

Andere favoriete tracks zijn Three Sheets to the Wind en Shine on American Dreamer. Maar de absolute topper is toch wel The Weight of the World. Subliem en prachtig geschreven lied!

En toen ik de artwork voor het eerst zag was ik al verkocht. Dit is voor mij toch wel een van z'n mooiste artworks! Simpel, en bescheiden, maar prachtig gedaan.

Ik kijk nu al uit naar de volgende!

Ruim 50 jaar oud en hij krijgt het voor elkaar om een album zonder zang, puur gericht op zijn virtuoze gitaarwerk, te laten klikken als een geöliede machine. Nergens ingekakt en veelal mooie momenten.

Het voelt zeker niet als een "kijk eens hoeveel toonladders ik kan spelen"-album!

Ook een goeie en met drummer... Vinnie Colaiuta, die nog bij Frank Zappa heeft gespeeld! Hij is toch iets avontuurlijker dan de andere drummers waarmee de Satch heeft gewerkt.

Unstoppable Moment klinkt al geweldig. Nog steeds de beste gitarist aanwezig op deze aardbol

Joe blijft unstoppable met zijn 14de soloalbum, amper een jaar na het tweede Chickenfoot werk.
En dit keer heeft hij ervoor gekozen om wat meer over de laten aan andere muzikanten. Zo doet Satch "alleen maar" gitaar, een beetje keys en harmonica. Drums doet dit keer Hr Vinnie Colaiuta, een man met een enorme staat van dienst en dus een zeer gerenommeerde muziekant. Daarnaast bassist Chris Chaney ( Jane's Addiction) en multi-instrumentalist Mike Keneally op de keyboard.
Desondanks al dit talent vind ik het toch tegen vallen en dat komt vooral omdat veel nummers experimenteel aanvoelen. Bijvoorbeeld Lies and Truths kent vele hoeks en breaks met erin een flitsende gitaarsolo wat een beetje uit zn plaats voelt.... Of Three Sheets To The Wind kent een kinderlijk poppy melodietjes ondersteund door blazers (waarschijnlijk op keys). Meer geslaagd vind ik Jumpin' Out, waarschijnlijk omdat er meer lijn inzit en Joe Vlamd hierbij mooi op zn six strings.
De nummers die niet zo'n experimenteel gehalte hebben zijn het titelnummer, Cant Go Back, A Door Into Summer en Shine On American Dreamer. Waarvan ik Unstoppable Momentum nog de betere vind met zn catchy refrein. Maar het nummer met een hoog fusion gehalte, The Weight Of The World, is het meest verrassende van dit album en wijkt duidelijk af van Joe's oeuvre. En ook het vlotte A Celebration kent een mooi samenspel tussen gitaar en piano.
Helaas door een aantal tracks met experimenteel karakter wat het minder te doorgronden lijkt, blijft dit werk voor mij steken op 3 sterren.