Joe Satriani - Unstoppable Momentum (2013)

Lekker albumpje van Joe, al moet ik toch wel bekennen dat ik zijn vorige Black Swans and Wormhole Wizards wel beter vind.
Daar wil ik niet mee zeggen dat dit album een grote tegenvaller voor me is, juist helemaal niet maar zijn vorige album zie ik als 1 van de 3 beste albums van hem.

Het eerste nummer en gelijk het titel nummer Unstoppable Momentum is op zich een lekker rock nummertje maar doet me zelfs na 8x luisteren niet erg veel.
Can't Go Back is gelijk een stuk meer dromerig en deed me bij luisterbeurt 1 al veel, het is ook een nummer wat catchy is en tegelijkertijd nergens te veel wilt zijn. Dit nummer behoord voor mij zeker tot de betere nummers van dit album.

Lies and Truths ligt weer erg lekker in het gehoor en is een mooie afwisseling van rustig en wilder, zoals Joe zelf uitlegt zijn dat de Lies and Truths gedeeltes.
Dit nummer doet me ook niet super veel maar vind het een beter up tempo nummer dan het titelnummer.
Three Sheets to the Wind is zoals ik al eerder heb geschreven duidelijk weer een favorietje van me. Geniale afwisseling tussen de gitaar, het keyboard en de erg vrolijke trompet. Dit verraste mij al bij de aller eerste luisterbeurt! Heerlijk nummer!

I'll Put a Stone on Your Cairn is eigenlijk gewoon een klein opstapje naar A door Into Summer, tenminste dit is zoals ik het ervaren heb. Vind het namelijk te kort om echt als losstaand nummer te beoordelen.
A door Into Summer is zoals de titel al zegt echt een nummertje die geweldig is als de zomerdagen weer voor de deur staan, nu dus al is daar tot zover nog niet zo heel erg veel van te merken. Weet zeker dat dit nummer in de warme zomerdagen en vooral de warme zomeravonden een heerlijke sfeer oproept.

Shine on American Dreamer is ook al weer zo vrolijk nummertje, maar het doet me ook weer niet zo super veel. Het luistert lekker weg en het is zeker geen misser maar op emotioneel gebied maakt dit nummer niet zo veel bij me los.

Jumpin' In deed me bij luisterbeurt 1 nog niet zoveel, maar is echt een groeinummer voor me geworden aangezien ik het nu zeker 1 van de fijnere nummers van dit album vind. Lekker veel verschillende stukken van catchy naar spacey en van dromerig weer naar up-tempo. Classic Joe!
Jumpin' Out is een soort van vervolgnummer al vind ik het als alleenstaand nummer ook goed genoeg. Ook dit nummer is een duidelijk groeinummer en alhoewel ik meer heb met Jumpin' In luister ik dit nummer ook wel graag.
Vind het gedeelte vanaf 1.55 tot en met 2.30 zo heerlijk in me oren klinken dat ik er met momenten kippenvel van krijg.

The Weight of the World begint rustig en simpel om zich daarna te ontplooien in een lekkere catchy tune vol met emoties die vrolijk en blij beginnen maar al snel meer diepgang krijgen en meer *gewicht* als het ware.
Op dit nummer is erg goed te horen hoe goed de band samenspeelde, ze lijken elkaar perfect aan te voelen en stukken gitaar worden weer erg mooi afgewisseld met de keyboards. Ook dit nummer is een album favoriet voor me en weet bepaalde emoties bij me los te maken.

A Celebration is een vrolijke afsluiter, even een luchtig stukje muziek na het toch weer emotioneel geladen The Weight of the World. Mooie afsluiter van een album.

Beste nummers op een rijtje:
1.Can't Go Back
2.Three Sheets to the Wind
3.The Weight of the World
4.Jumpin' In
En in iets mindere mate Lies and Truths, A door Into Summer & Jumpin' Out.

Vind het jammer dat sommige nummers zoals het titelnummer en Shine on American Dreamer me niet veel doen maar hopelijk ga ik die in de toekomst ook meer waarderen.

Voor nu hou ik het even op een 4.

Joe blijft unstoppable met zijn 14de soloalbum, amper een jaar na het tweede Chickenfoot werk.
En dit keer heeft hij ervoor gekozen om wat meer over de laten aan andere muzikanten. Zo doet Satch "alleen maar" gitaar, een beetje keys en harmonica. Drums doet dit keer Hr Vinnie Colaiuta, een man met een enorme staat van dienst en dus een zeer gerenommeerde muziekant. Daarnaast bassist Chris Chaney ( Jane's Addiction) en multi-instrumentalist Mike Keneally op de keyboard.
Desondanks al dit talent vind ik het toch tegen vallen en dat komt vooral omdat veel nummers experimenteel aanvoelen. Bijvoorbeeld Lies and Truths kent vele hoeks en breaks met erin een flitsende gitaarsolo wat een beetje uit zn plaats voelt.... Of Three Sheets To The Wind kent een kinderlijk poppy melodietjes ondersteund door blazers (waarschijnlijk op keys). Meer geslaagd vind ik Jumpin' Out, waarschijnlijk omdat er meer lijn inzit en Joe Vlamd hierbij mooi op zn six strings.
De nummers die niet zo'n experimenteel gehalte hebben zijn het titelnummer, Cant Go Back, A Door Into Summer en Shine On American Dreamer. Waarvan ik Unstoppable Momentum nog de betere vind met zn catchy refrein. Maar het nummer met een hoog fusion gehalte, The Weight Of The World, is het meest verrassende van dit album en wijkt duidelijk af van Joe's oeuvre. En ook het vlotte A Celebration kent een mooi samenspel tussen gitaar en piano.
Helaas door een aantal tracks met experimenteel karakter wat het minder te doorgronden lijkt, blijft dit werk voor mij steken op 3 sterren.