Little Feat - Time Loves a Hero (1977)

Ondergewaardeerd album. De stem van Lowell George wordt nogal gemist, maar deze band zonder Lowell is nog altijd geniaal. Luister naar "Day at the dog races", onvervalste spetterende jazzrock.

Gisteren op de vrijmarkt aangeschaft voor 1 euri. Ik had wat van Little Feat gezien op de dvd van "The Old Grey Whistletest" uitgebracht door BBC. Dat vond ik heerlijk om naar te kijken en luisteren. Helaas vond ik dit album allemaal een stuk minder. Muzikaal en artisitiek ongetwijfeld perfect maar helaas "Not my cup of tea" zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen.

Maar smaken verschillen nu eenmaal.

Ik geef 3 ***

Het album knalt er goed in met het swingende Hi Roller. Day at the Dog Races is het geweldige hoogtepunt. De rest is het jammer genoeg allemaal net niet.

Rocket in My Pocket,
dat is wat na al die jaren voor mij de enige reden is de lp nog af en toe uit zijn hoes te laten glijden.
Niet toevallig het enige nummer wat Lowell George voor deze plaat alleen schreef.

Veel te weinig George, en veel te veel Payne.
Daarnaast klinkt het verdorie soms meer als een Doobie Brothers plaat, wat ook weer te verklaren is als je ziet wie er mee spelen.

Wat echter voor de eeuwigheid blijft is de prachtige one-liner: "The Music was Hot... but My Baby was Not..."

Ik kan me daar wel in vinden Oldfart. Wat mij vooral tegenstaat aan TLAH is de produktie van Ted Templeman. Waar George de band altijd een open geluid gaf waarbinnen de muziek kon ademen, gaat Templeman voor een dicht gecomprimeerd geluid. De muzikale talenten van de heren worden ondergeschikt gemaakt aan het totaal plaatje wat Templeman voor ogen had. De live uitvoering van Red Streamliner op Hoy Hoy geeft een indikatie hoe dit album had kunnen klinken bij een meer op de band gerichte produktie maar helaas het mocht niet zo wezen en wat nog erger is: Bill Payne is er nog steeds erg tevreden over want dit was in de US hun best verkochte plaat ..........

Na de voorgaande drie sublieme albums van LF vviel deze wat tegen.
De dichte geluidsmix is al genoemd. Het klinkt daardoor een stuk minder dynamisch als de vorige albums.
Daarnaast speelde Lowell George een veel kleinere rol in de composities en op de meeste nummers speelde hij niet eens mee. Alleen Rocket in my pocket en Keepin up with the Joneses is van hem en die laatste dan nog met Paul Barrere.
Het jazzrock-achtige Day at the Dog races vind ik gewoon strontvervelend.
De band ging sowieso meer de jazzrichting uit op dit album. Dit was de richting van toetsenist Bill Payne. Die schreef met Red Steam Liner trouwens toch ook wel een heel goed nummer voor deze plaat.
De eerste twee nummers zijn ook redelijk te noemen net als Rocket in my pocket. De rest doet het bij mij niet zo.
Het eindigt met een aardig klein akoestisch werkje van Barrere, Missin You,
Er kwam nog een fantastisch live album achteraan, het onvolprezen Waiting for Columbus, en nog een album, Down at the farm, met de laatste posthume opnamen met L. George en daarmee is de Little Feat geschiedenis grotendeels geschreven.
De diverse wederopstandingen in veel latere jaren ken ik eerlijk gezegd nauwelijks. Ik weet ook niet of die eigenlijk ook wel,wil kennen.

Ik ben het grotendeels wel met je eens, Bertus. Toch kan ik dit jazz-rock achtige album nog steeds erg waarderen.
Tot de dag van vandaag vind het on-Little Feat achtige, maar zeer gedreven gemusiceerde "Day at the Dog Races" zelfs subliem.

Het waren de jaren waarin enkele bekende van de jazzmuzikanten, voorafgegaan door Miles Davis, een fusion met rock aangingen. De meest prominente waren Chick Corea, John Mc Laughlin en de mannen van Weather Report. Deze pogingen leverden een antal zeer geslaagde albums op.
Little Feat, een band die allerlei amerikaanse muziekstijlen mixte, wilde niet achterblijven. Vooral Bill Payne kwam met jazz-rock nummers waarvan Day at the dograces sterk naar bovenstaande musici knipoogt.
Moedig maar of de poging geslaagd is vind ik twijfelachtig. Maar ik ben ook meer van de richting Lowel George. De richting van blues, folk en dixie dus.

Lowell George was onmiskenbaar het muzikale brein achter hun vette sound.... en ja, natuurlijk waren al hun eerdere albums nog beter dan deze.

Ijzersterk album, met Bill Payne als drijvende kracht, het leunt een beetje tegen de Doobies(van McDonald) aan, de ook een bijdrage leverden aan dit sublieme album, afgelopen maandag gezien in Groningen, de show werd geopend met Time loves a hero( reden om de vinyl schijf van zolder te halen en weer opnieuw te ontdekken, red steamliner werd ook nog gespeeld).

Hou van deze band, die mij nog steeds kan bekoren.

Opnieuw zo'n album dat in mijn jeugd ongemerkt aan mij is voorbijgegaan. In mijn ontdekkingstocht in oude lijstjes kwam ik het album tegen in de jaarlijst van OOR (1977 - op plaats 49), maar ook in een lijst van Julian White uit 2006 met de beste progrock albums of all time (85 albums).

Je kunt je afvragen of dit wel een progrockalbum is. Uit de berichten hierboven krijg ik de indruk dat het eerder jazzrock is. Na twee luisterbeurten ben ik er van overtuigd dat het inderdaad erg jazzy klinkt allemaal (Luister eens naar een nummer als Day at the Dograces). Een album wat me echter wel aanspreekt (3,5*), ook al ben ik meer van de progrock.

Little Feat progrock? Dat hoor ik echt voor het eerst....

Jazzrock is het ook niet. Little Feat maakt muziek die eigenlijk niet in een hokje past, of het moet hun eigen hokje zijn. Gumbo-rock wordt het hier en daar genoemd: een altijd smaakvolle mix van rootsrock, funk, jazz en New Orleans-invloeden, gestut door het heerlijk, 'groovy' ritmische fundering die ik - op deze manier gespeeld - bij vrijwel geen andere band tegenkom.

Dit was - weliswaar enkele jaren na dato - de eerste Little Feat-LP die ik ooit kocht. Ik vond het vanwege de bovengenoemde muzikale mix een geweldige plaat, maar realiseerde me pas veel later dat kenners deze plaat beschouwen als een forse achteruitgang ten opzichte van voorgaand plaatmateriaal, omdat de inbreng van Lowell George veel beperkter is. Ik heb dat zelf nooit zo ervaren, al snap ik achteraf wel dat veel fans er zo tegenaan kijken.

Ik vind dit meer een compacte groeps-LP waarop de individuele inbreng ondergeschikt is gemaakt aan het totaalplaatje, zoals Droombolus hierboven ook al aangeeft. Maar ik vind, naast de eerste drie nummers en Red streamliner, dan juist Day at the dog races juist weer een bijzonder lekker nummer. Dat nummer, en sowieso deze hele plaat, is wel de plek waar Little Feat het meest op de jazzrock-toer gaat.

Mijn gevoel zegt dat het met dit album een beetje voorbij is

zit ook in het kamp Little Feat = Lowell George. zeker geen progrock op dit zesde album van de band. wel zou je hun unieke mix van blues, country, funk, soul en rockabilly progressief kunnen noemen voor die tijd.
was ooit bij hun legendarische Pinkpop optreden in 1976 met de charismatische Lowell George, duidelijk "the leader of the band". de band speelde klassiekers als "Skin it Back", "Rock n' Roll Doctor", "Oh Atlanta" en "Dixie Chicken". de setlist bevatte geen nummers van "Time Loves a Hero", een album dat een jaar later zou uitkomen.

op dit album horen we inderdaad niet de rauwe sound van de 1e 2 albums, de sound is meer gepolijst.
de leadvocalen op dit album werden als volgt verdeeld, Lowell George tracks 1,3 en 7, Paul Barrere tracks 5, 8 en 9, Paul Barrere en Bill Payne op track 2, Bill Payne track 6.

wijlen Paul Barrere (de man overleed in 2019) drukte stevig zijn stempel op dit album. zo schreef hij de funky opener "Hi Roller", "Old Folks Boogie" en de fraaie, akoestische ballad "Missin' You", het titelnummer schreef hij samen met Bill Payne en Kenny Gradney en het door hem gezongen "Keepin' Up with the Joneses" schreef hij met Lowell George.

het knap opgebouwde, instrumentale "Day at the Dog Races" is een track van alle 5 de bandleden excl. Lowell George. "Red Steamliner" met de extra vocalen van Patrick Simmons en Mike McDonald doet wel denken aan een nummer als "Takin' It To the Streets" van de Doobie Brothers.

ondanks de weliswaar mindere inbreng van Lowell George klinkt dit album, voor mij althans, toch als een volwaardig Little Feat album met als hoogtepunten zijn "Rocket In My Pocket" en het door hem gezongen "New Delhi Freight Train", een heerlijke compositie van de uit Texas afkomstige singer/songwriter Terry Allen. na het matige restjesalbum "Down On the Farm" haakte ik wellicht onterecht af.

Album werd geproduceerd door Ted Templeman
Recorded at Sunset Sound Studios, Hollywood - Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood
Western Recorders, Hollywood & Record Plant, Sausalito, California

Paul Barrere: guitars & vocals
Sam Clayton: congas, percussion & vocals
Lowell George: slide guitar & vocals
Kenny Gradney: bass guitar
Ritchie Hayward: drums, percussion & vocals
Bill Payne: keyboards, Oberheim & moog synthesizer, marimba & vocals

Jeff "Skunk" Baxter: dobro guitar (track 9)
Fred Tackett: mandocello & guitar (track 2)
Patrick Simmons: acoustic guitar (track 7), vocals (track 6)
Mike McDonald: vocals (track 6)
Horns by Tower of Power Horn Section