Heather Nova - Oyster (1994)

Geweldig album. Voor mij kan geen enkele vrouwelijke vocaliste dit overtreffen. Elk nummer is schitterend met Island, Sugar, Heal, Doubled up en Verona als hoogtepunten. Prachtige album, prachtige vrouw. Een klassieker die Heather Nova waarschijnlijk nooit meer zal overtreffen

Heather Nova, het kleine zeemeerminnetje uit Bermuda die met haar betoverende stem daar hele schepen en vliegtuigen kon laten verdwijnen.
Op 27-jarige leeftijd besloot ze om de overstap naar het grote vasteland te maken.
Ze liet de eilanden ver achter zich, en haar zwoele, erotisch stemgeluid spoelde aan op andere stranden.

Vanaf 1994 zouden haar vocalen zorgen voor muzikaal overspel. De passie die daar vanuit ging zou veel mannen doen verlangen van hartstocht.
De zomers waren nooit meer hetzelfde.
Haar onschuldig ogende verschijning speelde daar ook een grote rol in.

Vanaf de stranden zou ze blootsvoets richting festivalterreinen vertrekken, met een akoestisch gitaar kruislings op haar ranke rug.
Zwijgzaam zou ze toe treden tot de podiums, daar een overtuigende show neer te zetten, om beminnende toeschouwers achter te laten op de weides van Lowlands en Pinkpop.
Als een oester heeft ze zich geopenbaard, en het sprookjesachtige geluid deed de mooie parel nog meer schitteren.

Oyster en Siren werden omarmd door de menigte, vervolgens sloot de oester zich weer langzaam.
Hij zou weer weg zinken naar de bodem van de Atlantische Oceaan.
Hopelijk wordt hij nog eenmaal op gedoken, om voor een tweede keer te stralen in de grote mensen wereld.

Ik heb Heather Nova via het album Siren leren kennen, een rustige en bij vlagen erg mooie popplaat, maar om hier haar meer ongeslepen kant te horen is om eerlijk te zijn een verademing. De momenten dat ze lekker uit de bocht springt geven me kippenvel, zoals het bijna demonische einde van Light Years. Een groote plus zijn de teksten; soms romantisch, op een mooie, poëtische en niet-clichématige manier, en soms ook heerlijk confronterend, zoals in Sugar en Blue Black. Oyster zit vol gevoel en ook nog eens vol sterke muziek (goede melodieën en akkoordencombi's). En dan al die vocalen... zowel qua stem als inspiratie is ze niet minder dan een muze. Een zeer geslaagd album!

En deric raven, die prachtige omschrijving die je over Heather hebt gemaakt is echt om verliefd op te worden!

Doubled Up... ik moet altijd even huilen wanneer ik dat nummer hoor.

Ik zag haar voor het eerst op Lowlands 1994, in de kleine tent. Toen nog een redelijk onbekende zangeres die net haar eerste album uit had. Ik herinner me nog dat zij een hempje droeg waarvan het bandje steeds van haar arm schoof. Maar mensen, wat was ik onder de indruk. Zowel van haar prachtige verschijning als van haar schitterende stem.

Later dat jaar zag ik haar ook in de Melkweg, volgens mij is er van dat optreden destijds nog een soort van minialbum uitgebracht.

Maar Oyster was haar eerste wapenfeit. Elf pareltjes staan er op dit album, de een nog prachtiger dan de ander.

Vijfsterrenalbum.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - Oyster (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Nova - Oyster (1994)
Heather Nova brak in 1994 door met Oyster, dat ik nog altijd haar beste album vind en dat de tand des tijds niet alleen verrassend goed heeft doorstaan, maar ook nog veel beter was dan in mijn herinnering

Heather Nova trok door haar hippiejeugd en haar aangename fluisterstem in 1993 makkelijk de aandacht, maar een jaar later imponeerde ze voor het eerst op Oyster, dat wat mij betreft haar beste album is. Oyster bevat de fluisterzachte en verleidelijke folksongs die we nog altijd kennen van de Amerikaanse muzikante, maar het album is ook verrassend dynamisch en bevat ook een aantal stevigere tracks met invloeden uit de psychedelica en rock. De uitstekende songs op Oyster zijn in muzikaal opzicht fraai opgebouwd, maar ook in de zang trekt Heather Nova hier en daar alle registers open, waarna het vredelievende hippiemeisje verandert in een demonische heks. Prachtig album van Heather Nova.

Heather Nova dook vorige week met een heel aardig album met covers, waarop ze haar eigen songs maakte van de behoorlijk bekende songs van anderen. Toevallig kwam de Amerikaanse muzikante de weken voor de release van haar laatste album al met grote regelmaat uit de speakers, want een paar weken geleden herontdekte ik haar tweede album Oyster uit 1994.

Het is een album dat mooie herinneringen naar boven brengt. Direct bij de eerste noten zit ik weer in de stokoude Amerikaanse auto die door het prachtige landschap van Vietnam rijdt. De taxichauffeur had nog wat vreemd omgekeken bij de muziek van The Cranberries, maar het tweede album van Heather Nova kleurde prachtig bij de omgeving.

Oyster is ook buiten de mooie herinneringen een geweldig album. Heather Nova dook in 1993 op met haar debuut Glow Stars, waarna de op Bermuda geboren muzikante direct werd omarmd door de critici. Het verhaal dat ze met haar hippie ouders opgroeide op een boot deed het natuurlijk goed, maar de mooie songs van Heather Nova verdienden alle aandacht absoluut.

Glow Stars was vooral een album vol belofte en die belofte kwam er uit op het in 1994 verschenen Oyster. Het is samen met het in 1998 verschenen Siren het beste werk van Heather Nova, maar vanwege de eerste kennismaking en alle mooie herinneringen is Oyster mijn onbetwiste favoriet in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante.

Heather Nova is vooral bekend van mooi ingekleurde folky songs, waarin haar fluisterzachte stem goed uit komt, maar op Oyster laat ze horen dat ze meer kan dan verleiden met ingetogen folksongs. Oyster bevat ook een aantal wat stevigere tracks en bevat bovendien wat meer dynamiek dan de meeste andere albums van Heather Nova.

Die dynamiek hoor je in de instrumentatie, die subtiel kan zijn met akoestische gitaren en wat strijkers, maar ook voorzichtig teken de rock kan aanleunen en hier en daar bovendien een psychedelisch tintje heeft, wat weer goed aansluit op het hippie verleden van de Amerikaanse muzikante.

De dynamiek hoor je ook in de zang van Heather Nova, die op Oyster kan schakelen tussen zwoele verleiding en lichte hysterie. Het is allemaal goed te horen in wat mij betreft de prijsnummers Throwing Fire At The Sun, Maybe An Angel en Light Years, waarin we een kant van Heather Nova horen die op haar latere albums vaak ontbreekt.

Nu moet ik zeggen dat de Amerikaanse muzikante in haar oeuvre tot op de dag van vandaag een heel behoorlijk niveau weet vast te houden, maar Oyster vind ik, samen met Siren, nog net wat beter. Waar de muziek van Heather Nova vaak bijzonder aangenaam voortkabbelt, klinken de net wat stevigere en dynamischere songs op Oyster vooral een stuk urgenter.

Heather Nova heeft voor Oyster een serie geweldige songs geschreven en het zijn songs die ook bijna dertig jaar later nog fris en eigentijds klinken. Oyster kan de concurrentie met alle jonge vrouwelijke singer-songwriters van het moment makkelijk aan. Het album klinkt fantastisch, de songs zijn stuk voor stuk mooi en dynamisch en Heather Nova zingt op Oyster op de toppen van haar kunnen. Ik had er de afgelopen vijfentwintig jaar nauwelijks meer naar geluisterd, maar de oude liefde voor Oyster is de afgelopen weken weer volledig opgelaaid. Erwin Zijleman