Phosphorescent - A Hundred Times or More (2003)

Zo, wat een mooi album is dit eigenlijk. Ik vond Aw Come Aw Wry al niet mis, maar dit album is volgens mij nog een stukje beter. Had ik eigenlijk niet verwacht van te voren. Geweldig die overslaande stem in het nummer How Far We All Come Away, echt kippevel moment. Hetzelfde geldt voor Pretty, Pt. 1 ook z'on heel mooi einde. Eigenlijk staat er geen misser op. Ik zal hem nog even wat vaker luisteren voor een definitief oordeel. Ik zet alvast hoog in op 4,5 ster.

Nou wil ik wel de strenge jongen uit gaan hangen tegenwoordig, maar er is nu al weer een album opgekomen die weleens naar de 'zeldzame' 5 sterren notering zou kunnen promoveren. Aandoenlijk, intens, zwaar, sfeervol, geweldig!

En inmiddels is dit zelfs al uitgegroeid tot het beste wat ik ken na Sigur Rós. Of het nou een singer-songwriter nummer is, dan zwaar, dan rauw, dan werkend naar een prachtige climax, of een van de instrumentals is waarbij het laatste nummer ook nog eens het best mogelijke eind is van deze plaat, het komt allemaal uit het hart en weet me tot in het diepste te raken.

Wat zitten relativeren sinds het laatste bericht, maar nog altijd is voor mij duidelijk dat er maar weinig in het roots genre deze plaat kan overklassen, alleen de Great Lake Swimmers eigenlijk. Is deze plaat in dezelfde stijl als deze band? Nee, Phosphorescent is rauwer, donkerder dan elke andere artiest die ik in dit genre ken: donderende elektrische gitaren, diverse synths denderen door de nummers heen.

Van dit alles is in het eerste nummer, Salt & Blues nog niet sprake. Lieflijk is eigenlijk eerder het woord dat bij dit nummer in m'n hoofd rondspookt, met zijn akoestische gitaar en accordeon, met wel een scherp, krachtig einde.
Dan begint deze plaat voor mij eigenlijk pas werkelijk. Where to Strip is waarschijnlijk wel het zwaarste nummer dat ik ken met z'n donderende elektrische gitaar en niet altijd even strakke ritme. Het beste nummer van deze plaat.
Bullet zorgt weer voor wat verlichting en bekijkt de hele zaak meer vanuit een 'band' oogpunt. Het tempo ligt hoger, het ritme is strakker, en de instrumentele sectie is erg fraai.
Waarna zich de eerste tweeluik voordoet: Little. Het eerste deel is de introductie, welke ergens buiten lijkt opgenomen, maar het draait 'm hier werkelijk om de tweede. Een prachtig opgebouwd nummer, dat steeds in kracht toeneemt tot de haast zuigende gitaren aan het eind. Lijkt een beetje op post-rock (al heb ik mezelf voorgenomen die term nooit meer te gebruiken.)
How Far We All Come Away is het andere grote hoogtepunt. De emoties borrelen zich maar op om ze uiteindelijk los te laten in een van de meest overweldigende climaxen die ik ken. Wat een gevoel zit er in de stem van Houck hier, en op de hele plaat overigens.
Remain daaropvolgend is nog wel de meest verhalende track op A Hundred Times or More. Veel kan ik er eigenlijk niet uit opmaken, maar het klinkt fascinerend.
Het tempo gaat dan weer omhoog, met Last of the Hand-Me-Downs. De eerste keer dat Houck niet de enige is die zingt en het begint zowaar haast vrolijk te worden met dit nummer.
Het venijn zit 'm echter duidelijk in het staartje, met Pretty. Het eerste deel doet heel erg de gekwelde man beelden in me opkomen. Helemaal alleen met enkel een akoestische gitaar ergens in zijn huis in de wildernis van Amerika zijn verhaal vertellend. Mooier dan dit wordt het mij vaak zelden. En als het nog niet genoeg was dendert daar het tweede deel overheen. Oneindig lijken de heren erop los te gaan jammen, alle opgekropte gevoelens eruit donderend. Helaas, ook hier komt een einde aan, waarna ze ons alleen laten in dezelfde wildernis waar ze in speelde, bij de krekels en de eenzame trein ergens ver van ons vandaan.
Magistraal einde aan een al even magistrale plaat. Niks minder dan 5*

Zeer mooi, inderdaad. Duurde voor mijn gevoel gek genoeg iets te kort. "Had gerust wat langer gemogen," was telkens mijn gedachte na de laatste noten. Hoe dan ook, zeker de moeite waard, met idd een schitterend slotnummer.

Dankzij Spotify ben ik nu ook de oudere albums van Phosphorescent aan het ontdekken, Pretty, Pt. 2 is vooralsnog erg gaaf!

Zeer indrukwekkend debuut van Matthew Houck, mocht al live met hem kennis maken op Take Root vorig jaar en zijn meest recente album, Here's To Taking it Easy haalde mijn top 10 van 2010. Uiteraard klinkt dit album totaal anders, meer zoals Pride dat me eerlijk gezegd wat minder beviel.

Ik heb dit album in November vorig jaar al een paar keer beluisterd en daarna aan de kant gelegd om het 'te laten rijpen' en dat is zeer goed gelukt. Gaat op mijn verlanglijstje.

Valt me trouwens op hoe veelzijdig deze man is, moeiteloos gaat hij van Roots naar Folk naar Country en op Here's to Taking it Easy is het al haast Alt-Country. En dan doet ie ook nog even tussendoor een Neil Young cover voor de Mojo deze maand.

Soms is dit nog behoorlijk zware kost. De langgerekte, minimale muziek met veel sferische klanken roepen een melancholische sfeer op, maar uiteindelijk is het voor mij wel wat té eentonig. Telkens zes minuten hetzelfde ondersteunende tempo en riff wordt wel wat saai.

Wel hebben veel nummers een hele aparte, mooie klankkleur.

Matthew Houck's stem is soms behoorlijk vals, of slaat zelfs over, maar hij heeft wel iets. Hij doet zelfs wat aan Kurt Cobain denken.

Vind de stem van Houck zelfs een van de selling points van zijn muziek.

Naarmate je dit vaker luistert wordt het voor mij te saai. Nummers kabbelen te lang op hetzelfde tempo voort zonder spannend te worden.

Is dit nou nog normaal verkrijgbaar? Zou 'm graag kopen!

Via de site van zijn platenmaatschappij (Warm) kan het geloof ik nog wel. Wordt dan wel met Credit Card betalen etc.

Verrassend genoeg is dit album uitgegroeid tot mijn favoriete album van Phosphorescent. Heerlijke breekbare nummers, gewaagde stiltes (al was die 3 minuten stilte aan het einde onnodig) en aangrijpende teksten. Een ware groeibriljant met talloze hoogtepunten zoals de uitbarsting in Pretty, Pt. 1, de elektrische gitaar in Remain en de hartverscheurende klaagzang in Salt & Blues. Dat laatste nummer is overigens ook de bijzondere albumopener, hierdoor weet je als luisteraar direct waar je aan toe bent.

Kende al veel werk van deze man maar dit album was een beetje onder de radar gebleven bij mij en wat blijkt? Alweer een prachtig plaatje. Melancholisch klinkende muziek met de overbekende snik in de stem van Matthew Houck die ik zo enorm waardeer. Alles om de song te dienen, ingetogen maar ook uithalend tot zijn stem overslaat als de song daarom vraagt. Het klinkt daarom enorm rauw en ongepolijst op de band gezwierd en dat is nu net hetgeen wat me aanspreekt.

Deze van Phosphorescent was ander dat ik verwachtte. Kende alleen zijn 2013 album en die wist mij niet volledig te overtuigen. Deze kent iets meer slowcore vibes, alhoewel het me niet de gehele speelduur weet te boeien. Ik vind zijn stem helaas niet zo dragend, een sterk onderscheidende stem maakt dit soort muziek voor mij vaak interessanter.

Deprimerende Bonnie "Prince" Billy wannabe's. Ik zeg het even heel scherp maar dat is gewoon precies wat me tegenstaat. Heel serieus willen zijn, heel serieus genomen willen worden en daardoor niet zo authentiek maar veel te bedacht. Schiet me niet af; dit is hoe de muziek op mij overkomt en waarom ik het slecht vind. Pride heb ik een tijdje in bezit gehad en daar had ik hetzelfde mee. Gewoon niet voor mij deze Phosphorescent.