Deerhunter - Monomania (2013)

jeej!!

Hier kijk ik naar uit ... en de vijftien users na mij doen dat eveneens

jawolll

Heuhhjj!

Hier ook enzo. Halcyon Digest weer even opgezet, zó goed. Laat maar komen dit.

kom dan.

Hier het excentrieke optreden van Deerhunter live bij Jimmy Fallon ze spelen Monomania: Late Night with Jimmy Fallon - Deerhunter: Monomania - Video - NBC.com - latenightwithjimmyfallon.com

haha wat bizar, wel een geweldig nummer! wtf is er met zijn vinger gebeurt? is ook net voor het optreden gebeurt als ik het zo zie, zal nog lastig worden om fatsoenlijk gitaar te kunnen spelen in de toekomst, toch wel erg jammer gezien het een geweldige gitarist is.

Serieus?

het was een act, uit solidariteit met zijn vader die wel zijn vingers was kwijtgeraakt tijdens het motorzagen. monomania is goed.

Wat ziet Bradford Cox er verschrikkelijk uit zeg. Hoe lang gaat die nog leven?

Mijn favoriete band van de afgelopen 10 jaar. Vanaf het begin van Cryptograms tot en met Halcyon Digest ongenadig goed. Zeer benieuwd dus naar deze.

Ik heb de plaat nu één keer gedraaid. Nu volgt dus een eerste luisterervaring. De eerste nummers sluiten aan bij de single 'Monomania': ruig, snerpende gitaren, stampende drums, de vuige stem van Cox.

Maar bij nummer zes (Blue Agent) en zeven (T.H.M.), evenals nummer twaalf, denk ik ineens terug aan het dromerige van 'Microcastle/Weird Era Cont.' Daar word ik blij van - zelf vind ik dat dromerige van Deerhunter namelijk erg fijn!

Heb hem nu ook één keer geluisterd en dat beslist niet tegen.

Leather Jacket II is naast Monomania een heel geil nummer.

Lekker rauw album van Deerhunter. Je hoort gewoon dat ze plezier hadden tijdens het maken van dit album.

De twee bovengenoemde nummers vind ik erg sterk. Zo'n rockers worden dan nog eens afgewisseld met mooie dromerige tracks zoals T.H.M..

T.H.M. wordt weer gevolgd door het heerlijke uptempo Sleepwalking

Ik vind het rauwe uiteindelijk wel meevallen. Er staan een paar vuige nummers op, maar het merendeel is toch 'rustiger'.

Inmiddels heb ik het album een keer of vijf gehoord. De hoge verwachtingen worden nog niet beantwoord. Het album gaat vrij geruisloos aan mij voorbij. Ik mis een nummer waar ik echt even van opschrik, zoals 'Nothing Ever Happened' of 'Desire Lines'. Dit album heeft tot-nu-toe niet de potentie om de kanshebber voor de Plaat van het Jaar te worden...

Een rustig nummer kan ook rauw zijn. Zie Nitebike.

Nu al gelekt?

Leather Jacket II, Nitebike, The Missing maken mij nu al na de 2e luisterbeurt levendig.
de tweede luisterbeurt was al veel beter dan de eerste. Nitebike wil ik nog een keer noemen, prachtig.

Hah, Nitebike vind ik net afschuwelijk. Alsof sailing nog niet erg genoeg is komen ze nou met een geforceerd artsy improv versie ervan op de proppen. Komáán zeg.

Dream Captain ontwikkelt zich tot één van m'n favorieten op dit album na een paar luisterbeurten.

Zeer verrassend nieuw hoofdstukje in het oeuvre van deze waanzinnige band, dat op het eerste gehoor minder indrukwekkend klinkt, want minder de sonisch-psychedelische diepte in gaat, dan de vorige hoofdstukken, maar met de plezierig overstuurde lo fi-liedjes in de beste traditie van Pavement, Guided By Voices en de latere Blur (met nog wat echo's van onder meer Bowie, Television, Pixies en The Stooges) je uiteindelijk toch weet te pakken en zich per luisterbeurt verder je brein binnenzuigt. Echt heel bijzonder dat een band met zo'n herkenbaar eigen geluid ervoor kiest zo'n maffe low-key plaat te maken, dat qua sound en energie zo volstrekt op zichzelf staat. Mijn favoriete track is de vreemde eend in de bijt; 'The Missing' is een typisch Locket Pundt-liedje, dat zo op zijn hemelse Lotus Plaza-plaat van vorig jaar had kunnen staan. Hopelijk is op een volgend Deerhunter-album weer wat meer ruimte voor dat soort zalig uitwaaierende klanken, maar de kracht van Monomania is nu juist dat gekozen is voor de onweerstaanbare charme van quasi-nonchalante puntig rommelige speelsheid. Verslavend plaatje!

(Met mijn welgemeende excuses voor de langdradige formuleringen. Ik hoop niet dat u verdwaald bent geraakt in dit oerwoud aan bijzinnen.)

Na 3 dagen non stop luisteren ben ik het helemaal met je eens! In eerste instantie is deze plaat schrikken vanwege de bak met herrie die bij vlagen toch wel over je uitgestort wordt, maar al snelt openbaart zich een nieuwe wereld waarin alles op zijn plaats valt en blijken de schreeuwerige industriele stukken juist een verdieping van het Deerhunter oeuvre. (Om even in de langdradige formuleringen te blijven )

Het album werkt als geheel dus heel goed, met voor mij persoonlijk Sleepwalking als hoogtepunt van het kaliber Desire Lines of Nothing Ever Happened van eerdere Deerhunter albums. Dan is het nu slechts wachten op 7 mei, om die LP/CD in huis te halen!

Sleepwalking is voor mij veruit het beste nummer en daarnaast heb ik denk een favoriet die weinig andere zullen hebben haha Pensacola ben ik nu aan verslaafd... ik zou er bijna een reis naar toe boeken

Pensacola is ook een favoriet van mij. Fantastisch nummer

Heb daarnaast Dream Captain en T.H.M. aangevinkt. Maar had bijvoorbeeld ook net zo goed Monomania of Sleepwalking kunnen zijn. Dit album staat bol van de goede nummers. Ben even begonnen op vier sterren maar vermoedelijk stijgt dat nog wel.

Het distortion pedaal wordt gretig ingetrapt op Monomania (4AD, 2013). De noise geeft de zang van Bradford Cox een scherpe rand op elk nummer van Deerhunters nieuwe album. De muziek is duidelijk beïnvloed door de garage- en bluesrock en is een paar stappen verwijderd van de ingetogen, onbevangen en dromerige voorganger Halcyon Digest (4AD, 2010). Het is toch weer duidelijk Cox' kindje en dat is prima, want de man heeft genoeg inspiratie; zijn monomanie schijnt een grote rol bij het schrijven van dit album te hebben gespeeld.

Het meest verknipte nummer is misschien wel Dream Captain (een woordspeling op team captain?). Cox fantaseert dat hij een arme jongen is die door een kapitein onder zijn hoede wordt genomen aan boord van een schip. Hij zingt: "I'm a poor boy from a poor family," dat misschien een verwijzing naar Bohemian Rhapsody kan zijn, maar zeker weten doe je het nooit. Het nummer is homo-romantisch ("I'm a boy-man, and you're a man-man!"), catchy en melig, maar is, net als de rest van Deerhunters muziek, altijd oprecht. Ook Pensacola is een heerlijk bluesrock nummer met in het eerste couplet "Take me wherever you go and I won't complain along the way". Het heeft iets naïefs en avontuurlijks van een jonge man op reis, vluchtend van zijn wereld, en iets vertederends ("I could be your boyfriend or I could be your shade"). De tweekwartsmaat zorgt voor het hakkende tempo en door de scheurende gitaren wordt het geheel niet te zoetsappig.

The Missing is het meest 'indie' nummer van de plaat en is dromerig. Het is het enige nummer op het album dat door gitarist Lockett Pundt wordt gezongen. De gitaarpartij op het eind is eenvoudig, maar melancholisch en doeltreffend. Het zijn steeds deze simpele vondsten die Deerhunter net niet uit de bocht doen laten vliegen in hun experimenten. Ze weten een perfecte balans te creëren tussen het maken van conventionele, degelijke songs en het experimenteren met verschillende genres. Sleepwalking is hier nog zo'n mooi voorbeeld van, waarbij de band conventies toepast, maar deze zo goed onder de knie heeft, dat je niks anders kan dan er gelukkig van worden. "Can't you see, your heart is hard now / Can't you see we're growing apart now" klinkt als een standaard tekst, maar is nu net de climax van het nummer en heerlijk aanstekelijk.

Het titelnummer Monomania is noiserock van het puurste soort. De distortion staat vol open en het rockt als een gek. "Monomonomania, monomonomania" blijft Cox herhalen als een bezetene, terwijl het nummer volledig ontaardt in het gekraak en gepiep van de feedback om te eindigen in het ratelende geluid van een brommer. Het is niet het meest geslaagde nummer, maar zorgt wel voor contrast ten opzichte van de rest.

Het nieuwe project van Deerhunter is bijzonder geslaagd en de band weet hun eindeloze inspiratie goed vorm te geven in sterke songs die niet alleen catchy zijn, maar ook genre-ontstijgend. De band stelt stiekem toch een heel arsenaal aan stijlen ten toon en weet nergens op het album te vervelen. Ze zijn bijzonder vaardig in het hanteren van conventionele songstructuren en daar hun eigen geluid aan toe te voegen. Maar het is vooral de openhartigheid en het plezier bij het maken van muziek dat deze plaat zo sterk maakt.

Vind 'm beter dan Halcyon Digest, maar ik mis toch een beetje het heilige vuur van Cryptograms en Microcastle. Zeker niet slecht, gaat nog vaak opgezet worden de komende tijd.