Boz Scaggs - Silk Degrees (1976)

Wat is die saxofoon heerlijk in Lowdown. Pas nu luister ik naar het volledige album van deze Boz Scaggs. Een beetje erg ondergewaardeerd ook zo te zien. Alleen We're All Alone hoeft voor mij niet zo, hij zingt toch niet helemaal zuiver hier. Maar verder wel een aanrader voor mensen die niet vies zijn van pop met een flinke scheut soul.

Dat is toch die zanger van het nummer Jamaica?

William Royce “Boz” Scaggs werd geboren op 8 juni 1944 in Canton Ohio, USA. Dit jaar bracht de muziekveteraan nog een nieuw album uit, “OUT OF THE BLUES”, zijn 19e. In maart 1976 bracht hij zijn zevende album uit, “SILK DEGREES”, dat uitgroeide tot zijn meest succesvolle plaat, 5 keer platina in Amerika. Voordat hij solo albums op ging nemen, werkte hij samen met onder andere Steve Miller. In 1965 bracht hij zijn eerste album uit, getiteld “BOZ”. Met “SILK DEGREES” bracht Scaggs zijn meest poppy album uit, waarop 1 cover staat, het door Allen Toussaint geschreven “WHAT DO YOU WANT THE GIRL TO DO”. De rest van de songs schreef hij alleen of met (latere) Toto toetsenist David Paich, die ook verantwoordelijk is door het door hem alleen geschreven “LOVE ME TOMMOROW”. Het werken met Boz Scaggs zorgde ervoor dat de toen 22 jarige Paich meer werk kreeg en daardoor een paar jaar later de band Toto kon oprichten. Onder de muzikanten die meespelen op “SILK DEGREES” zijn ook drummer Jeff Porcaro en bassist David Hungate te vinden, die in de eerste Toto bezetting zaten. “SILK DEGREES” is een album met pop, rock en funk invloeden. Het gaat van start met de hit “WHAT CAN I SAY”, een lekker popsong met mooie achtergrond vocalen. De funky bass/drum sound die te horen is, is één van de ingrediënten die later in Toto veelvuldig te horen waren. Het uptempo “GEORGIA” is een lekker poprocker, waarbij Scaggs zijn karakteristieke stemgeluid optimaal kan etaleren. “JUMP STREET” is een typische Amerikaanse rock song en “WHAT DO YOU WANT THE GIRL TO DO” een heerlijke funky midtempo track. “HARBOR LIGHTS” is met 6 minuten het langste nummer op deze klassieker en is een prachtige ballad. “LOWDOWN” is één van de 3 Top 40 hits in Nederland van “SILK DEGREES”, een midtempo funk/pop song met schitterend basgitaar werk van Hungate. “IT’S OVER” een uptempo popsong met mooie achtergrond vocalen. “LOVE ME TOMMOROW” heeft een reggaefeel en past toch prima tussen de andere 9 songs. Het heerlijke uptempo “LIDO SHUFFLE” staat als een huis en werd terecht een hit. “WE’RE ALL ALONE” werd in 1977 een internationale hit in de uitvoering van Rita Coolidge en is op dit album het prachtige slotakkoord. Met de opvolger “DOWN TWO THEN LEFT” probeerde Scaggs het succes van “SILK DEGREES” te evenaren en dat lukte niet. Tegenwoordig brengt hij af en toe nieuw werk uit, meestal blues georiënteerd en ligt het mega succes van dit album ver achter hem. Bijna 41 en een halve minuut Amerikaanse pop/rock muziek, kwalitatief erg hoog en daarom terecht een klassieker.

Dit album hangt nu toch wel onder mijn top 10.
Ik had eerst de cd via de kringloop gevonden (niet een album dat ik vaak daar heb zien liggen) en 2 jaar terug de LP voor 5 Euro in Doetinchem gevonden bij een speciaalzaak.
Het hele album bulkt eigenlijk van single materiaal, vooral kant A zit erg gelikt en hitgevoelig in elkaar.
De singles zelf zijn wel erg verschillend, waar Lido shuffle een poprock feel heeft gaat What can I say voor de blue eyed soul aanpak. Lowdown blijft voor mij toch de toptrack, een soort funkdisco track met luie zang en een killer break.
Verder zijn Harbor lights en What do you want the girl to do ook erg fijn.

de sticker op de re-issue (2007, Sony) vermeld "Boz Scaggs' multi-platinum breakthrough album".
er verschenen 4 singles van dit album "It's Over", "Lowdown", "Lido Shuffle" en "What Can I Say".

als genre wordt dit album ingedeeld onder "blue-eyed soul, r&b en disco", wat in dit geval redelijk kloppend is. "Silk Degrees" was a triumph of state-of-the-art mid '70s West Coast cool".

na de "slick" sound van de door Jimmy Bristol geproduceerde voorganger "Slowdancer", vond Boz "in producer Joe Wissert and arranger David Paich a team that understands how to frame that voice and project those melodies, so that they stand out with backlit clarity".

daar wringt een beetje de schoen, want de sound en productie van dit album vind ik persoonlijk niet goed bij Boz Scaggs horen, en dat gekoppeld aan een stuk of wat mindere songs (de eerste 3 tracks sla ik altijd over) zorgen voor een album dat niet echt wil bekoren. hoor Boz veel liever in het (r&b) blues genre.

favoriete tracks het funky "Lowdown", de Allen Toussaint cover "What Do You Want the Girl to Do" en de ballads "Harbor Light" en "We're All Alone".

weliswaar een razendknap gemaakt album waar prima op wordt gemusiceerd, maar helaas "not my cup of tea". snap overigens wel waarom dit album met de vele "catchy" songs en de populaire sound van die tijd, destijds bij een breed publiek aansloeg. waar zijn vorige albums matig verkochten met 200 tot 300.000 stuks, werd dit album een groot commercieel succes met alleen al in de States 5 miljoen verkochte exemplaren en een verblijf van 115 weken in de "charts".

het succes van dit album zou hij nooit meer evenaren. de inmiddels 80-jarige Boz maakte begin dit jaar (2024) nog een tour met 7 optredens in Japan. Respect!

rond hierbij mijn rondje Boz af, die 18 reguliere albums maakte. voor wie het lezen wil mijn persoonlijke Top 10 van de man:

1. Come On Home (1997)
2. Boz Scaggs (1969)
3. Dig (2001)
4. My Time (1972)
5. Out of the Blues (2018)
6. Some Change (1994)
7. Memphis (2013)
8. A Fool to Care (2015)
9. Silk Degrees (1976)
10. Moments (1971)

"bubbling under" de mainstream albums "Slowdancer", "Down Two Then Left" en "Middle Man".
de 2 albums "But Beautiful" en "Speak Low" met veel liedjes van "The Great American Songbook" laat ik buiten beschouwing, evenals de AOR mispeer "Other Roads", naar mijn mening veruit zijn minste album.

blijven over zijn debuut "Boz" (1966) en "Boz Scaggs & Band" (1971), waarvan de laatste volgens de berichten hier op MuMe een (bescheiden) topper is.