Accept - Objection Overruled (1993)

De reünie, de grote terugkeer van Udo Dirkschneider, Wolf Hoffman als enige gitarist en lang geleden mijn eerste live-ervaring met Accept in een sportzaal in Ichtegem of Eernegem, West-Vlaanderen. Ik mis altijd tussen die twee buurgemeenten en het is ook al twintig jaar geleden.

Objection Overruled knalt er onmiddellijk goed in met zijn gedreven tempo, alles lijkt bij het oude te zijn, alles ligt in de lijn van de voorgaande albums met Udo als zanger. Ik vind de midtempo nummers op dit album wel iets te eenvoudig van opzet en iets te “Teutoons” qua koortjes. All or Nothing is de hymne met smakelijk gitaarspel. Amamos La Vida (wie niet?) is een halve ballad maar kan bijvoorbeeld niet tippen aan een Winter Dreams van het album Balls to the Wall. Ik voel dat ik aan het wachten ben tot het volgende uptempo nummer die er maar niet lijkt te komen... tot Sick, Dirty and Mean en het slotnummer This One's for You. Just by My Own is volgens mij hun eerste instrumentaal nummer ooit.

Nog een klein weetje, Wikipedia vermeldt dat Wolf Hoffman zorgde voor de hoes. Mijn exemplaar van de Hard Rock & Heavy Metal Encyplodie vermeldt dat Wolf Hoffman onder het pseudoniem Ashely Kramer een redelijke bijverdienste had als fotograaf. Aardig album met een altijd voortreffelijke gitarist.

De opmerking hierboven snap ik helemaal niet, misschien kan shrink die uitleggen? Udo Dirkschneider was namelijk terug bij Accept en de groep maakte met Objection Overruled een niet-lullûh-maar-spelûh-plaat.

Was ik bij verschijnen hiervan even oud geweest als bij het verschijnen van Restless and Wild dan was ik wild-enthousiast geweest, maar inmiddels was ik tientallen albums verder en als vader druk met luiers, flesjes en meer. Dan zit je er toch anders in.

Met de nuchterheid van nog eens 31 jaar verder valt op dat de groep alle misverstanden wilde uitsluiten door de Teutoonse metal te maken die door de fans werd gevraagd. Dezelfde die het live het beste deed.
Het is dus compromisloos hard met vaak de solovirtuositeit van gitarist Wolf Hoffmann. Metal als in de New wave of British metal met AC/DC-achtige meebrulrefreinen. Tegenwoordig heet het ook wel classic metal, waarbij dient te worden opgemerkt dat de Duitsers een volstrekt herkenbaar geluid hebben.

Lekker beuken in het titellied dat het album aftrapt, prachtige solo in het vierkante Slaves to Metal en akoestische gitaren in semiballade Amamos la Vida. Gewoon doen waar je goed in bent.
De Japanse fans boften weer eens met een bonus: op JijBuis blijkt Rich and Famous een knus rockende meezinger te zijn.

Laat ik als favo's de snelste nummers kiezen, dus de opener, Sick, Dirty and Mean en slotlied This One's for You. Als album: degelijk Duits staal dat precies doet waarvoor het is bedoeld.