Thin Lizzy - Bad Reputation (1977)

Kwestie van smaak mannen. Persoonlijk vind ik het ook een klasse nummer.

Uiteraard een kwestie van smaak. Zoals alles eigenlijk...

Ja, ik vind het echt oersaai

Wederom een Thin Lizzy album waarvan ik kan zeggen dat hij niet voor mij weggelegd is. Het viel me allemaal weer wat tegen, en vond hem zelfs nog minder dan 'Johnny The Fox'. Het klinkt allemaal niet slecht, gitaarwerk was weer voortreffelijk en ook de zang kan ik nog steeds erg waarderen maar het blijft toch niet helemaal mijn smaak wat de heren hier naar voren brengen, en dan is het zeker dat ik het allemaal nog steeds wat sappig vind. 'That Woman's Gonna Break Your Hear' vind ik geen slecht album, 'Soldiers Of Fortune' klonk ook niet slecht en natuurlijk vond ik 'Dancing In The Moonlight' ook niet verkeerd. Het zijn alleen niet de nummers die ik van Lizzy spontaan op wil gaan zetten in de toekomst. De rest liet me verder koud en ik vond het allemaal wel best, het is overduidelijk niet mijn favoriet.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Johnny the Fox
05. Bad Reputation
06. Nightlife
07. Thin Lizzy
08. Shades Of A Blue Orphanage

Soldier of Fortune is een openingsnummer zoals we die van TL kennen, herkenbaar zowel kwa muziek (twin leads) als tekstueel. Een voorloper van Military Man. Je weet wat je te wachten staat. Bad Reputation, met een uitblinkende Downey is zowaar nog beter. Opium Trail is het beste nummer van het album en ook Southbound en Dancing in the moonlight zijn hoogvliegers. Op laatstgenoemde demonstreert de band haar veelzijdigheid, een poppy nummer in de beste Lynott traditie! Daarna kakt het wat in, net als menig Lizzy live optreden eindigt het met 4 inwisselbare nummers waarvan Dear Lord me nog het meest aanspreekt. Op mijn oude lp vond ik het geluid wat hol en kaal klinken op cd klinkt ie een heel stuk beter. 3.5 sterren voor een van mijn favoriete bands omdat kant 2 toch een stuk minder is. Kant 1 haalt de maximale score.

Die cd zal dan wel een remaster zijn? Ik heb deze ook op lp en vind het geluid prima maar inderdaad niet vol.

Zwak album van Thin Lizzy. Ik mis vooral een stuk bezieling, met name in de zang. Het album staat niet voor niets ook niet zo hoog in de jaarlijst van 1977 van OOR. Gedeeld 51e.

Heb je soms gewerkt voor Oor? Of ga je elke jaarlijst van dat blad af om de albums die erin staan te beoordelen?

vielip schreef


Ik vind het leuk om via de lijstjes eens te zien wat ik vroeger, maar ook nu heb 'gemist'. Het zal me aan tijd ontbreken om ze allemaal te doen. Met de lijstjes uit mijn tienerjaren ben ik gestart. Maar het is mijn eigen mening. Soms is de OOR het daarmee eens, maar heel vaak ook niet. Verder heb ik geen relatie met OOR. Ben 25 jaar lid geweest van het blad; nu ben ik digitaal lid.

N.a.v. de opmerking van vielip heb ik nog wat andere lijstjes nagespeurd waarin dit album van Thin Lizzy voorkomt.
Zo staat het album op 25 in de NME jaarlijst over 1977, 67e in de alltime Classic Rock top 100 (van 2006) en ook in de albumlijst van Classic Rock over de jaren 70 staat het album opgenomen (ook een lijst uit 2006).
Best verdienstelijk dus.
Neemt niet weg dat ik het album niet tot de beste van Thin Lizzy vind behoren.

Ik vind dit en prima album van de Ierse rockers. Alleen downtown sundown heb ik persoonlijk iets minder mee. Verder prima nummers. Nummers als south bound die hier als saai worden neergezet of slecht kan me er niet in vinden prima nummer. Wat mij vooral opvalt is het drumwerk op deze plaat. Rammelt heerlijk

Vanaf 1981 of '82 werd ik geleidelijk een grote fan van Thin Lizzy, vooral van hun albums vanaf 1979 (Black Rose). De eerste drie met Eric Bell, 1971 - 1973, hebben hun sterke momenten, vooral op hun debuut en derde album. Echter, wat betreft de gouden jaren '74 - '78: in tegenstelling tot de lovende verhalen die ik daarover las, had ik juist met die studioalbums moeite.

Laat ik niet opnieuw verkeerd tellen, zoals ik laatst bij Jailbreak deed. Bad Reputation is het vijfde studioalbum in deze bezetting. Al vanaf de voorzijde wordt duidelijk dat de wilde levensstijl tot onenigheid had geleid. Brian Robertson was de avond voordat de band op Amerikaanse tournee zou gaan in een vechtpartij beland. De band moest nu eindelijk gaan doorbreken in het beloofde land, maar de verwondingen van Robertson torpedeerden de tournee.
Band en management waren woest op de Schot, die uiteindelijk weer in genade werd aangenomen. Goed kwam het echter niet meer: zijn gezicht mocht niet op de voorzijde van Bad Reputation en in de studio voelde hij zich vervreemd van de anderen.

Ik kocht de plaat in de jaren ’90 op tweedehands vinyl bij de Grammophoonwinkel in Utrecht, toen nog in een lange werfkelder vol vinyl. Ondanks herhaaldelijk draaien wilde hij niet echt binnenkomen. De productie was dof en de muziek klinkt vooral vermoeid.
Natuurlijk zijn er lichtpuntjes, dit is het Lizzy van Lynott en Downey! Zoals bij That’s Woman’s Gonna Break Your Heart, waar pauken klinken en het swingt met een fraaie melodie; maar die droevig-fatalistische tekst vond ik er dan weer niet bij passen. Daarnaast sprong Southbound eruit, een aangenaam loom kampvuurliedje. Popsingle Dancing in the Moonlight was geinig met zijn beschrijvende tekst, ik kende het van verzamelaars. Een mooie tekst heeft Dear Lord, dat met zijn poëzie aan de Lynott van de eerste twee Lizzy-albums doet denken; bovendien een fraai engelenkoortje, gezongen door Mary Hopkin, de vrouw van producer Tony Visconti.
Maar nergens gaat het vlammen. Zelfs Opium Trail, waarmee ik eerder had kennisgemaakt in de versie van gitarist John Norum, viel tegen: die cover is veel energieker dan het origineel, waar de band klinkt als een tophardloper met de ziekte van Pfeiffer. Het idee is briljant, maar de mannen komen niet los.

Wat op streaming opvalt: de muziek klinkt hier zeker níet dof. Vinyl wordt nogal eens bewierrookt, maar dit klinkt stukken beter: bekkens, het engelenkoor van Mary, de hoge gitaartonen... Leve het remasteren! Desondanks weet ik nu zeker: geef mij maar de Lizzyalbums buiten hun gouden jaren; die pakken me op één na wél.

De heruitgaves op vinyl klinken behoorlijk beter (levendiger) in vergelijking met de oorspronkelijke releases. Die klinken inderdaad wat terughoudend. Het vlamt nooit echt. Dat is op de heruitgaves dus wel enigszins recht gezet.

Maar was dat oorspronkelijk ook de bedoeling dat het zo zou klinken? Ik vind het origineel trouwens prima.

Dat kun je je altijd afvragen inderdaad. Maar ik vind het fijner klinken in ieder geval. De originele release heb ik me ook jaren mee vermaakt hoor. Want je wist niet beter. Maar als je dan zoveel jaar later vergelijkingsmateriaal voor handen hebt dan kun je die afweging voor jezelf mooi maken natuurlijk.

Wat mij betreft een album om snel te vergeten. Dancing in the moonlight kende ik al van een compilatie cd, logisch misschien want dat is het beste nummer van dit album. Alhoewel That woman's gonna break your heart eigenlijk nog beter is. Maar dan is de koek ook op. Bad reputation en Opium trail zijn nog redelijk, maar ook niet meer dan dat.

2,5* (helaas)

De liveversie van Opium Trail is echter fenomenaal, te vinden op de expanded edition van Live and Dangerous! Of de cover van John Norum op diens eerste soloplaat!

Tweede soloplaat

Thin Lizzy, de legendarische Ierse hardrockband, opgericht in 1969, heeft door de jaren heen een onuitwisbare indruk achtergelaten in de muziekwereld. Hun karakteristieke geluid, gekenmerkt door harmonieuze gitaarpartijen en poëtische teksten, heeft menig muziekliefhebber weten te betoveren. In 1977 bracht deze iconische band het album Bad Reputation uit, een werkstuk dat tot op de dag van vandaag een essentieel onderdeel van hun discografie vormt.

Het album opent met "Soldier of Fortune", een geweldige binnenkomer die direct de toon zet voor wat komen gaat. Het nummer heeft een onmiskenbare energie en dynamiek die typerend is voor Thin Lizzy. De gitaarlicks en de krachtige vocalen van Phil Lynott maken dit nummer tot een onvergetelijke start van het album.

Het titelnummer, "Bad Reputation", volgt en hoewel het misschien niet het sterkste nummer van de plaat is, draagt het nog steeds het kenmerkende Thin Lizzy-geluid. De ritmische sectie is solide en de gitaarpartijen zijn zorgvuldig uitgewerkt, maar het mist de punch van enkele van de andere tracks.

Een ander opmerkelijk nummer is "Opium Trail". Hierin hoor je een complex samenspel van gitaren, verzorgd door Scott Gorham en Brian Robertson, die moeiteloos vloeiende harmonieën en meeslepende solo's afwisselen. De tekst, die verwijst naar verleiding en destructie, wordt kracht bijgezet door Lynott's intense vocalen. Dit nummer is een perfect voorbeeld van hoe Thin Lizzy erin slaagt om diepgaande onderwerpen te combineren met toegankelijke rockmuziek.

"South Bound" is een lekker nummer dat zich onderscheidt door zijn melodische kracht en soepele ritmes. Ik meen dat dit een klein hitje was, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom. De combinatie van de soulvolle zang en de subtiele gitaarpartijen maken het een van de hoogtepunten van de plaat.

"Dancing in the Moonlight (It's Caught Me in Its Spotlight)" is een van de grotere hits van het album en terecht. Het nummer is onweerstaanbaar dansbaar, met een aanstekelijke baslijn en een blazerssectie die het geheel extra glans geeft. Het is een nummer dat je direct in beweging brengt en je niet meer loslaat.

"Killer Without a Cause" is een typisch Thin Lizzy-nummer, vol energie en bravoure. De krachtige riff en de intense vocalen maken dit een van de meest rockende tracks op het album. Het is een nummer dat laat zien waarom Thin Lizzy zo'n invloedrijke band is in de rockgeschiedenis.

"Downtown Sundown" mist enigszins de bite die de band juist zo kenmerkt. Hoewel het een mooi nummer is met een ontspannen sfeer, mist het de energie en het vuur van sommige van de andere nummers op het album.

"That Woman's Gonna Break Your Heart" is een fijne track die zich onderscheidt door zijn emotionele diepgang en sterke melodie. De zang van Lynott is hier bijzonder expressief en het nummer heeft een melancholieke ondertoon die bijblijft.

Het album sluit af met "Dear Lord", een waardige afsluiter die de luisteraar met een voldaan gevoel achterlaat. Het nummer heeft een epische kwaliteit en toont de band op hun best, met een perfecte balans tussen instrumentatie en vocale prestatie.

De productie van het album, verzorgd door Tony Visconti, verdient ook lof. Visconti heeft een scherp oor voor detail en weet de essentie van Thin Lizzy's geluid perfect vast te leggen. De balans tussen de instrumenten is subliem, waardoor elk nummer helder en krachtig klinkt.

Bad Reputation is een album dat de tijd heeft doorstaan en nog steeds relevant klinkt. Het toont Thin Lizzy op het hoogtepunt van hun kunnen, met nummers die variëren van krachtig en opzwepend tot diepgaand en reflectief. Voor liefhebbers van rockmuziek is dit album een absolute must. Het is een testament van een band die niet bang was om risico's te nemen en hun eigen pad te volgen, met een erfenis die nog steeds voortleeft.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Kan iemand dit nog volgen…….?

Nogal tegenstrijdig ja.
Maar kan zijn dat Jorro van mening is verandert.

Beste Chet en iggy Ik heb ook regelmatig dat ik een album 3* geef. En vervolgens een jaar later 4* en weer een jaar later weer 3*. Ik zal het omschrijven als een kwestie van goed of slecht in je vel zitten. Dat wil bij mij nog wel eens wisselend zijn. Perioden van meer depressieve aard geven een heel andere beleving dan een periode waarin je goed in je vel zit. Helaas weet ik daar alles van....

Hoewel ik ben opgegroeid met o.a. Thin Lizzy heb ik destijds alleen het Live Album Live and Dangerous in bezit gehad op cassette. Daarbij vergeleken vond ik dit in 2019 een erg tam album. Daarop waren mijn eerdere berichten gebaseerd. Nu zit ik inmiddels al een tijdje beter in mijn vel en dan is de beleving heel anders. Erik Scherder zal het denk ik precies kunnen uitleggen hoe dat werkt.

Duidelijk verhaal, Jorro.
Fijn te lezen dat je momenteel goed in je vel zit.

Dit album doet alhier zijn titel eer aan. Ik vind het juist een sterk album met mooie songs. Ja, het is geen harde plaat, het mist wat pit. Soms vind ik dat storend zoals bij het latere Chinatown maar hier niet. Thin Lizzy had ook destijds problemen met gitarist Brian Robertson die hier slechts op 3 nummers een solo inspeelt enkel omdat Scott Gorham er op aandrong. En nog even mee ging op de aansluitende tournee tot juli 1978. En er daarna weer uitstapte. We mogen niet vergeten dat hij meespeelde op 1 van de beste live albums ever, Live And Dangerous die na deze tour uitkwam.

Het zal niet zo bedoeld zijn maar Bad Reputation vat de toenmalige situatie goed samen omdat de band herhaaldelijk optredens moest afzeggen o.a. door hepatitis (Phil Lynott), drank en drugsgebruik en Brian Robertson die op de vooravond van een tournee nog zijn pols blesseerde in een kroeggevecht. De band stond daardoor bij de promoters er slecht op.

South Bound en Dancing In The Moonlight zijn wat mij betreft de 2 beste nummers. En Killer Without A Cause bevat lekker spetterende gitaarwerk.

Tenslotte was het album redelijk succesvol, #4 in de UK.