Thin Lizzy - Bad Reputation (1977)

chillee

dancing in the moonlight

Dit had de showcase van gitarist Scott Gorham moeten worden. Ondanks enkele uitschieters/klassiekers zoals Dancing in the moonlight, Bad reputation en Killer without a cause is dit een van de mindere werkjes van Thin Lizzy. Vooral Southbound, Downtown Sundown (ai, ai) en Dear Lord zijn Thin Lizzy-onwaardig, terwijl Solder of Fortune is een zwakke en snel vervelende opener is. Gelukkig heeft Thin Lizzy zich na dit album volledig gerehabiliteerd met o.a. Live and dangerous en Black Rose.

Over het algemeen is dit een minder album van onze Ierse vrienden. Opium Trail, het titelnummer en Dancing In The Moonlight trekken nog wel de aandacht, maar voor de rest is het teveel grauwe middelmaat. Thin Lizzy kan veel beter.

Ik vind dit juist een van de beste albums van Thin Lizzy. Geweldige sfeer wordt er neergezet en de nummers hebben allemaal wat speciaals. Openingsnummer is juist een favoriet van mij. Ik kan hier erg van genieten daarom 4,5 ster.

Wederom geniet ik van deze lp. Iedere lizzy lp heeft wel iets zo ook deze. niks mis mee. De ene is goed de andere is heel goed. Op de eerste 3 meen ik na de eric bell periode. Daar was lizzy nog duidelijk zoekend. Maar wat heeft die lynot toch een stem. En neem daar bij ook nog eens zijn heerlijke bas lijnen dan heb je kwaliteit hoor.En dat hun nummers niet volgepropt zijn met allerlei overdubs (bij thunder and lightning is dat wel gebeurd)

Absoluut één van de betere Lizzy albums wat mij betreft! Ik lees hierboven berichten waar ik persoonlijk niet helemaal bij kan. Southbound, Soldier of fortune en Downtown sundown slechte nummers?? Goeie genade, wat mogen écht slechte nummers dan wel niet zijn?

Ik lees vooral dat de meningen zijn verdeeld. Ik vind het zelf ook een van de beter Lizzyplaten. Indrukwekkend is de Gorham / Robertson solo in 'That Woman's Gonna Break Your Heart'; uniek in zijn soort.
Een album vol heimweemuziek, zoals in Soldier of Fortune, Southbound, Downtown Sundown en het aangrijpende - vanuit het diepst van zijn hart gezongen - Dear Lord ("I'm down deep and I need your help. "). Lees voor een toelichting ook even Phils biografie The Rocker. ("Dear Lord, there's no one to turn to and I can't help myself.") Kan er niet naar luisteren zonder dat het niet ook een beetje pijn doet.

Inderdaad erg mooi en aangrijpend! Als je het maar wilt horen...

Misschien dat het de productie is, dat sommigen deze plaat niet zo vet vinden.
Maar de composities zijn goed...

Stuk voor stuk, goede nummers, wat mij betreft... Een aantal van deze songs vindt zijn weg naar Live and Dangerous... Daar klinken ze nog vetter...

Overigens speelt Gorham deze plaat helemaal alleen in (gitaar) alleen op twee tracks (Opium Trail en Killer wihout a Cause) speelt Robertson mee...

Southbound is wat mij betreft de verborgen parel hier. De versie op L&D is subliem, maar wat een lekker relaxed nummer.

Ja man, Southbound is echt een heerlijk relaxed nummer! In je hangmatje in de zon met een koud biertje erbij....dat gevoel krijg ik er altijd bij als ik 'm hoor

Southbound... ja, vroeger met het koptelefoontje in mijn bedje luisteren, dromend van een ritje naar Z-Frankrijk of andere mooie oorden. Wegdromen. New horizons will appear, so tonight after sundown, I'm going to pack my case.... fantastisch.

Ik ken de studioversie niet, maar ga hem eens luisteren...

Ik gooi er een vol punt bij. Thin Lizzy staat garant voor een zekere klasse. Er zijn zeker betere, maar die Lizzy sound is zo herkenbaar en goed dat een mooie score hier niet nagelaten kan worden.

Dit is typisch zo’n album dat ik eindeloos kan horen, zonder dat het me gaat vervelen, maar dat ook nooit echt een diepe indruk achterlaat. Het gitaargeluid klinkt lekker, zoals eigenlijk op alle Thin Lizzyplaten die ik ken. Daarbij heeft Lynott een aangename stem om naar te luisteren, maar gebruikt hem voor teksten die bij vaak een wildwestgevoel oproepen en me (daarom) weinig doen.
Met Soldier of Fortune, Opium Trail, Southbound en Dancing in the Moonlight staat hier een aantal goede nummers op. Daar staat een aantal nummers tegenover die ik niet echt de moeite waard vind (Killer Without a Cause, Dear Lord).
Kortom: aardig. Geen straf om naar te luisteren, maar ook niet een plaat die ik vaak hoef te horen.

3.5*

Zeker geen slechte plaat en er staan enkele bekende klassiekers op, maar toch is het een van de mindere platen uit de hoogtij dagen. Euvel zit bij mij dat TL gewoon een kwartet moet zijn en geen trio. Daarnaast heb ik het gitaarspel van Scott Gorham altijd minder pittig (of scherp) gevonden dan dat van Brian Robertson (of Gary Moore). Uiteindelijk maakt dat toch verschil.

Robertson speelt volgens mij op het merendeel van de nummers gewoon mee. Over de reden waarom hij niet staat afgebeeld op de hoes bestaat geloof ik wel een verhaal. Meen het eens gelezen te hebben maar weet zo niet meer waar.

Een stuk of drie solo's. Het verhaal staat op Wiki

Ah oké, valt wel tegen wat dat meespelen betreft dus

Behoorlijk goed album. De enige misser vind ik afsluiter Dear lord. Maar er staan behoorlijk wat Lizzy classics op.

Prachtig nummer:
If you give your soul to heaven
And your soul begins to bleed
Remember all the sevens
Don't turn up when you need

Altijd leuk. Een album dat z'n voor- en tegenstanders heeft. Zelf heb ik er best van genoten van Bad Reputation. Het begint echt heel lekker met Soldier Of Fortune. Vooral het gitaarwerk valt op. Ook de rustige nummers bevallen me wel en dat komt natuurlijk door de typische factoren van Thin Lizzy. Ik vind Bad Reputations wel een stoere plaat. Zelfs het dansbare Dancing In The Moonlight met de saxofoonpartijen vind ik leuk. Het enige waar ik niks mee kan, zijn de simpele, kalme tracks Southbound en Dear Lord. Als Phil Lynott nog even de here gaat prijzen, is dat toch wel een afknapper.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Bad Reputation
4. Johnny The Fox
5. Nightlife
6. Vagabonds Of The Western World
7. Thin Lizzy
8. Shades Of A Blue Orphanage

Nee, goed argument!

Ik vind het ook geen goed nummer. En als de tekst je dan ook nog eens niet aanspreekt. Dan kun je toch wel spreken van een misser.

Pech gehad. Ik hoef die zooi niet.

Ik vind het wel een mooi nummer, zijn wanhoop klinkt door de regels heen, waarschijnlijk meer een laatste poging tot hulp met zijn drugsverslaving, dan een echte Christelijke tekst.

Kijk anders ook even naar de tekst van Opium Trail, ik denk dat een en ander wel verband met elkaar heeft.

Off-topic berichten verwijderd, ruzie maar verder via pm, hier graag inhoudelijk reagereren.

Lastig album met een paar echte draken van songs (South Bound, Downtown Sundown) maar ook een paar erg sterke tracks (Dancing In The Moonlight, Bad Reputation, That Woman's Gonna Break Your Heart). Opener Soldier Of Fortune is aardig, maar pakt voor een opener niet meteen en het veelbesproken Dear Lord laat me persoonlijk een beetje koud. Geen problematisch album en bij vlagen erg gaaf, maar ook geen topper.

Voorlopige tussenstand:
1. Johnny The Fox
2. Fighting
3. Jailbreak
4. Bad Reputation
5. Vagabonds Of The Western World
6. Nightlife
7. Thin Lizzy
8. Shades Of A Blue Orphanage

Southbound een draak?

Nou inderdaad! Wat mij betreft juist één van de beste Lizzy nummers in het algemeen.