Cream - Royal Albert Hall (2005)

Heb wat beluisterd en dat klinkt verdomde goed!

Zeg Hill, moeite waard om te kopen?

Ja vind ik wel. Ga ik zelf ook maar eens doen. €12,99 Mediamarkt.

Dankje

Ik kom deze cd alleen maar tegen voor €20 en meer

M'n pa heeft voor 5 euro de DVD versie weggekaapt bij discoland


En gewoon een goede performance met al bekende nummers

5 EURO???? :o:o

Ik ben jaloers

Opheffingsuitverkoop zag idd dat het op play.com of bol.com wat meer kost

Technisch gezien zijn ze nog een stukje beter dan in de jaaren 60. Een beetje jammer dat sommige tracks ingekoort zijn maar toch een echte aanrader net als de DVD van deze performance.

Goede show, wat veel mensen niet weten van deze opname is dat Eric Clapton met heefige koorts op het podium stond te spelen.

Een ware artiest, echt diepe respect voor hem.

Hevige koorts ? maar op welke datum dan ? want ik zag net 3 mei voorbij komen en nu kijk en luister ik naar 6
mei

Ja maar hij had niet alle dagen koorts neem ik aan ???

zat net naar 3 mei te kijken en nu naar 6 mei ...

Geweldig optreden .... 4 sterren

Deed Cream nog maar eens een tour. Met dit live-album laten ze namelijk zien en horen dat ze het kunstje na veertig jaar nog lang niet verleerd zijn. Gewoonweg schitterend om Pressed Rat & Warthog live te horen! Met Ginger Baker op 'zang' als ik me niet vergis. Ik heb ook de dvd en het ziet er allemaal even super uit. Tegenwoordig zijn er ook een aantal topbands, maar zulke muziek zul je nergens meer horen. Een erge sterke setlist trouwens: de meeste klassiekers komen voorbij (World of Pain en Tales of Brave Ulysses hadden er wat mij betreft bijgemogen, maar allèh), samen met nog een paar mooie covers - die destijds ook op plaat stonden: I'm So Glad, Spoonful en de prachtige Rollin' and Tumblin' en Stormy Monday!

Deze cd is heel erg goed. Alleen had Eric Clapton zijn Fender Stratocaster gitaar wel thuis kunnen laten en beter een Gibson gitaar kunnen spelen op deze concerten. Die Fender neemt een beetje de echte gitaarsound van Cream weg. Want vroeger gebruikte hij in Cream ook Gibsons.

Een vrije goede reünie van dit power trio. Véél nummers, dus het publiek kreeg waar voor zijn geld.

Zo goed als vroeger is het natuurlijk niet meer. Vooral Jack Bruce heeft z'n langste tijd gehad, z'n stem is echt aan het opraken, maar alleen 'I'm So Glad' vind ik echt niet goed gezongen.

Verder ben ik het 100% eens met gijs van e. Clapton had beter moeten weten en een Gibson mee moeten nemen. Dat er geen humbuckers in zijn Stratocaster zitten is al erg genoeg, maar dan speelt hij ook nog met een maple hals, waardoor de sound in de verste verte niet meer op de oude Cream sound lijkt.

Ginger Baker was echter nog in topvorm vind ik.

Het blijven natuurlijk uiterst bekwame muzikanten, en met dit songmateriaal kan dat niet misgaan. Vandaar dat ik naar boven afrond en 4* toeken.

Oh wat had ik er veel voor over gehad om hier bij te kunnen zijn! Ben druk bezig om dé clapton-biografie te lezen en had hierdoor weer zin om in Cream te duiken. Wat was dit toch een ongelofelijk goede band én wat was dit een goede reünie.

Hier had ik toch een linkerteen en een pink voor over gehad om dit live te mogen meemaken. Ik troost me maar met de gedachte dat ik dit jaar wel bij een soort van "Blind faith" reünie heb mogen zijn, maar dit geheel terzijde .

Ik sluit me trouwens aan bij de Gibson-discussie, maar ja waar klagen we eigenlijk over he? Waarschijnlijk zou het nog fantastisch zijn geworden als hij op startersgitaar van 95 euro had gespeeld.

Gisteren nog eens gedraaid, en ik ga toch verlagen.

Er wordt fantastisch gespeeld, maar zeker in het eerste gedeelte van het concert is de sfeer behoorlijk dood. Jack Bruce kan eigenlijk helemaal niet meer zingen. De zang op 'N.S.U.' bijvoorbeeld, het slaat in wezen helemaal nergens op...

Clapton zit er verder constant naast met de harmoniestem, ook redelijk beschamend.

Wat overblijft zijn schitterende solo's en vaak sterke nummers. Ginger Baker drukt nog een positieve stempel op het geheel. Alleen die strat van Clapper... ik mis gewoon de typische Cream sound.

Een late reactie. Ik ben geen liefhebber van musici die "zo hoognodig" weer bijelkaar komen om een plaat op te nemen. Toen ik de dvd's zag voor 7,99 twijfelde ik ook om deze aan te schaffen. Ik heb youtube maar eens geraadpleegd om te luisteren hoe de muziek klonk. Ik werd overtuigd, door het solospel van Clapton, van wie ik overigen ook geen fan ben. Ginger Baker is een schitterende vent, en Bruce leek wel op iemand die ziek was, zo mager en bleek vond ik hem.

Veel hoef ik over deze cd/dvd niet te schrijven, ik was zeer onder de indruk van het trio, vooral van "we're going wrong". Wat een sfeer, wat een spanning wordt hier opgebouwd. Ontroerend geweldig. Haast psychedelisch. Een song waarvan ik me afvroeg of het niet wat gedateerd was.

Hier staan een drietal oude heren - bejaarden om het maar oneerbieidg te zeggen - te spelen waaraan het gros van de hedendaagse jonge artiesten nog een punt kunnen zuigen. Maar in hun tijd behoorden ze ook tot de allerbesten.

Ik prijs me gelukkig met het feit dat ik opgevoed ben in een tijd met zulke vele muzieksoorten (blues, beat, garagerock, psychedelische rock etc), en ,het klinkt heel oud, niet in deze tijd van computermuziek en weinig geinspireerde indie-rock-geneuzel: voorbeeld de groepen op pink-pop, lowlands. Waar is de tijd gebleven van de jaren 80-90 met die fantastische new-wave?

Overigens, ik heb de cd's ook maar gekocht.

Ik ben wat muziek betreft ook niet verder gekomen dan de jaren negentig.

p.s. maar goed ook dat de heren niet heben geprobeerd om The Cream van de jaren zestig na te spelen (of na te doen), want ik vrees dat zij dan een karikatuur vanzichzelf waren geworden

Ik heb de DVD en basseer mijn mening daarop.
De originele nummers kon ik niet, maar die heb ik inmiddels ook beluisterd.
De versies op deze CD zijn in een hedendaags jasje gestoken.
Clapton is ongelooflijk goed en ook Jack Bruce speelt ook goed, hoewel hij soms een steekje laat vallen op zijn basgitaar, mijn inziens.

Vooral 'Spoonful' blijft heel erg hangen en 'Pressed Rat and Warthog' is geweldig in deze uitvoering.
De muziek an sich vind ik wat veel van hetzelfde worden, maar dat heb je nu eenmaal met blues.

Daarom geef ik deze CD 3,5 ster

Ik heb de cd nu net voor het eerst gedraaid. Ik vind het erg lekker klinken. Ik moet mezelf er steeds aan helpen herinneren dat ze maar met zn drieen staan te spelen. Geweldig!

Berichten verplaatst naar Cream

Op respectabele leeftijd komt Cream nog eens bij elkaar en ze geven een serie prachtige concerten in de befaamde Royal Albert Hall te London. Dat de heren op leeftijd zijn is eigenlijk nauwelijks merkbaar, al kun je wel zeggen dat de vocalen van Jack Bruce niet meer zo sterk zijn als weleer. Instrumentaal zit het allemaal wel snor. Tja en dan de discussie over de originele Cream sound. Daarvoor had Clapton inderdaad beter zijn Gibson mee kunnen nemen en dan het liefst door een set Marshall versterkers moeten halen. Aan de andere kant: op zijn Fender klinkt Cream bluesier dan ooit en ja daar houd ik dus wel van. Met name de bluesklassiekers als "Spoonful" en "Stormy Monday" (toch al een van mijn favoriete bluesliedjes ever) krijgen heerlijke uitvoeringen. Maar dat geldt ook voor hun eigen klassiekers. "Afsluiter "Sunshine of Your Love" is ook al zo'n pareltje. De heren zijn gedurende het hele concert opvallend aardig tegen elkaar, zetten elkaar geregeld in het zonnetje en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Het plezier is in ieder geval overduidelijk en het publiek geniet met volle teugen. Dit is gewoon een hele mooie concertregistratie van een legendarische band.

'Naar aanleiding van' de DVD van dit concert weer aanstaan.
Ik blijf erbij dat niet alle nummers even sterk zijn en dat dat op den duur gaat vervelen.
Het power trio is heel goed in vorm. Clapton speelt af en toe geweldige solo's, Ginger Baker's drumpartijen zijn ontzettend strak en Jack Bruce's bas staat bij vlagen echt in brand. Vocaal mogen de heren er af en toe wat naast zitten maar dat kun je deze zestigers toch moeilijk kwalijk nemen!

Vandaag kijk ik natuurlijk vooral met de focus op Jack Bruce en wat vind ik het toch stoer dat hij op een fretloze bas speelt! Knap dat hij dat zo consistent zo goed kan laten klinken. Wat betreft Clapton: tja, sommige nummers zouden inderdaad een Gibson kunnen gebruiken maar ik vind hem niet slecht hier. Wel heb ik het gevoel alsof hij een beetje buiten de boot valt, alsof het Eric Clapton & Cream is. Maar ja, door die grote ego's is de band toentertijd ook uit elkaar gevallen hè.

Echt een prima live optreden, natuurlijk niet zoals de laatste keer dat ze daar stonden in '68 maar dat betekent niet dat het niet goed was.

Luister nog graag naar de blues-klassiekers als Spoonful & Born Under a Bad Sign die de heren hier speelde.

Blijf het mooi vinden hoe Ginger Baker daar nog zo simpel de beat houdt terwijl hij Pressed Rat & Warthog zingt. En vooral na het nummer is mooi... "And here's a broken stick" en hij smijt zo z'n stokken het publiek in!

Hulde voor Clapton trouwens, want die was fiks grieperig tijdens dit concert.
Verder een degelijk concert van het trio.
Vanaf de 1e song hoor je gelijk weer het typische Creamgeluid.
Natuurlijk zijn de mannen hoorbaar ouder en Bruce en Baker waren hier al verre van gezond, maar de kundigheid hoor je nog steeds duidelijk terug.

Het geluid is prima en fijn dat er toch nog een reunie plaatsvond.

Ik draai het concert nu voor het eerst van vinyl: wat een concert, wat een geluid zeg, fantastisch!

Ook maar even van een cijfer voorzien.
Toch wel een instituut hoor Cream.
Laatst nog een biografie van Clapton gelezen en duidelijk zijn finest moments als gitarist.
Nog niet zo beneveld en scherp en met veel energie en vakwerk.
Een bijna onmogelijk trio met kemphanen Bruce en Baker als constante ruziemakers, maar een ritmetandem die als één van de uniekste en creatiefste beschouwd kan worden.
Hier valt alles ook weer mooi samen.
De mannen klinken ouder (logisch) en is de experimentele Cream van welleer hier georganiseerd en staat alles redelijk vast.
Het zijn tenslotte niet meer de 60's.
Maar wat een mooi materiaal hebben ze in de korte tijd van hun bestaan afgeleverd.

Dit is toch wel een geweldig concert van deze fantastische bluesrock groep van eind jaren '60. In 2005 laten ze 'gewoon' zoveel jaren later horen hoe goed ze wel niet waren en dan nog zijn. Oké er zit vocaal soms wat sleet op, maar dat wordt meer dan gecompenseerd door de pure power van deze band live. Wat een ritme basis van Baker & Bruce, wat een uitstekende gitaar van Eric Clapton. Die speelt hier regelmatig fenomenaal en schudt de ene na de andere briljante solo uit zijn mouw. En dan is er ook nog het voordeel van de moderne technieken: deze live registratie klinkt natuurlijk even stukken beter dan die van Live Cream. En de vinyl versie die ik heb is ook nog eens half speed remastered.

En wat te denken van al dit fraaie songmateriaal, wat 'maar' van 3 albums komt. En toch is het onmogelijk om 4 favorieten aan te vinken, teveel is te goed. En live klinkt het in the Royal Albert Hall regelmatig beter dan het ooit op plaat klonk. Laat ik er een paar uitstekende songs uitpikken: de verrassend sterke opener I'm So Glad, de live klassieker Spoonful, Sleepy Time Time al helemaal in de tweede (alternatieve) versie op LP, sterke uitvoeringen van N.S.U. & Badge, klassiekers Crossroads & White Room en een hele mooie Sunshine of Your Love. Een enorme aanrader dus dit Cream at the Royal Albert Hall 2005.

R.I.P. Ginger. Eigenzinnige, fantastische drummer.

Uit principe beoordeel ik geen live registratie's, maar voor deze uitgave maak ik graag een uitzondering. Want dit is een uniek document. Wie had voor 2005 ooit kunnen denken dat de heren Ginger Baker (drums. rip) Jack Bruce (Bas,rip) en Eric Clapton weer bij elkaar zouden komen en samen zouden gaan optreden?.........
Op de eerste plaats zij zelf niet. En dus dan toch....
In de begintijd in de jaren zestig dat zij voor een paar jaar bij elkaar waren maakte zoveel indruk dat decennia's erna nog steeds over gesproken werd. Een van de weinige echte "superbands" die deze titel met recht mag dragen. Als je dan deze heren het podium ziet opgaan krijg ik toch een soort van rilling door mn lijf terwijl ik ze nooit meegemaakt heb...... Behalve E.C in de jaren 90 in Den Haag maar dat telt niet.
De klasse druipt er gewoon vanaf als je ze ziet en hoort spelen. De echte honger/kracht is er misschien niet meer maar het blijft geweldig om de klassiekers nog eens in het nieuwe millenium live te kunnen horen. of het nou op een Gibson is of Fender......lekker boeien toch? En ook heel gaaf om Ginger te horen in Pressed Rat And Warthhog!
Ik had als waardering 4 staan maar hier gaat het om de 1e plaats niet of de juiste tracks gekozen zijn of hoe de uitvoering is of er matige composities bij zitten dan wel of de sound de juiste is etc, nee DAT het er is, is al een 5 waard. Wat ik al zei het is een uniek document en dan geld voor mij andere waarden.

Degelijk concert van deze legendarische band met een prima geluidskwaliteit (cd versie). Het start wat tam maar al snel komen de drie heren op stoom. Prachtige uitvoeringen van o.m. We're going wrong en Sunshine of your love.