Thunder - Back Street Symphony (1990)

Ze zijn onbekend genoeg om het vaandel "ondergewaardeerd" bijna automatisch te dragen, maar wat mij betreft hebben ze het niveau van deze plaat toch nooit meer gehaald. In essentie is dit allemaal degelijke rechttoe rechtaan (hard)rock, maar op dit debuut zit een bepaalde ongrijpbare kwaliteit, iets mystieks ofzo, wat ik op later werk niet meer ontdek.

Wat die kwaliteit is... ik krijg de vinger er niet echt op. Maar een ballad van het kaliber Don't Wait For Me hebben ze later gewoon niet meer afgeleverd. Een rocker met de drive van het titelnummer ook niet. En een cover met de flair van Gimme Some Lovin' ook niet. Waarvan akte.

Spijts de tamelijk lange speelduur van een klein uurtje is dit een plaat die geen seconde verveelt en dat is een prestatie want een uur is vaak te veel van het goede voor mij. Er wordt bijzonder bevlogen gespeeld met een verscheidenheid aan trage en rappe nummers, aan harde en zachte nummers, aan ernstige en humoristische nummers.

Zelfs de ballads waar ik ook al zo vaak over struikel, dragen mijn goedkeuring weg. Waarom? Omwille van de grote troef van deze groep: Danny Bowes, een ouderwetse Britse gentleman zanger met flair, présence en die warme stem van hem. Fantastisch album met onvergetelijke nummers, ik pik er drie uit met Until My Dying Day, Back Street Symphony en Distant Thunder.

Ik geef nog even mee dat zanger Danny Bowes, gitarist Luke Morley en drummer Gary James vóór Thunder hebben samengespeeld in de groep Terraplane met twee albums op hun conto Black and White en Moving Target. Vliegen ook op mijn te-beluisteren-lijst.