Jon Anderson - In the City of Angels (1988)

Steeds wanneer ik de stem van Jon Anderson hoor realiseer ik me weer hoe belangrijk de "vormende" rol van de muziek van Yes voor mij is geweest en nog altijd ís. Ook bij zijn solowerk besef ik dat, maar bij dít album wordt er wel een èrg sterke wissel op mijn sympathie getrokken, want de enorme gedateerdheid van de sound en de arrangementen maakt het voor mij bijzonder moeilijk om hier naar te luisteren. Die Level 42-achtige "Doo doo doo" in tandem met een keyboardriedeltje op het openingsnummer, die synthesizers die als een soort Caraïbische blazers klinken op Sundancing (en die bijvoorbeeld ook Teakbois van het Anderson-Bruford-Wakeman-Howe-album uit het jaar hierna ontsieren), die kale drums en pseudo-zware gitaar op Betcha – het is allemaal foeilelijk, en in combinatie met Andersons opgewekte teksten ("spiritual outer space" zoals de All Music Guide het treffend formuleert) en het werkelijk verschrikkelijke slotnummer kom ik uit op een album waar ik weinig goeds over kan zeggen. Is it me? is nog het beste nummer (hoewel ook daar weer zo'n overstuurde saxsolo in zit), het openingshitje is ook goed te doen en Anderson zelf klinkt als een klok, maar als geheel is deze plaat door de niet meer dan doorsnee-degelijke composities en de vreselijke 80s-sound absoluut niet aan mij besteed.