Down - NOLA (1995)

Metal van de bovenste plank. Met als prijsnummer: Stone the Crow

ja, zou je het echt metal willen noemen?

beetje bluesy hier en daar ook wel, soms weer wat stonerrock.
anyhow, goeie plaat wel ja, zeker

Superband met leden van Pantera, Crowbar en C.O.C! Heb ze afgelopen jaar live gezien en dat was impressive! Dit is toch wel hun beste album tot dusver... Geen slecht nummer te bekennen en hoe gaaf is het riff van Bury me in smoke???

was tof he, in 013.
ik was er ook.
Phil zag er super goed uit, leek redelijk nuchter en was bijzonder goed bij stem.

Heb al een tijdje dit album, en na een aantal luisterbeurten moet ik toch echt zeggen dat dit echt een geweldig album is.

Stone a crow is echt mijn favoriet!

Een heel degelijk stukje Stoner Rock van deze mannen!
De stem van Phil klinkt beter dan ooit tevoren!

Tegenwoordig zeker. Ik was zwaar onder de indruk van het optreden in de 013 tijdens het Roadburn festival. Niet vaak zo'n bezielde show gezien. Hoogtepunt was toen het ingetogen 'Jail' die ook op dit toch legendarische debuut te vinden is. Een prachtige rauwe mix van Black Sabbath en Stonerrock.

Hear Hear!

Wouw!!! dit is zeer goed luisterbaar zelfs als Pantera fan...
En deze gasten bestaan tenminste nog, kunnen we van Pantera helaas niet zeggen. ook apart dat alle gasten van Down uit een andere supergoeie band komen ben blij ze op 20 Juni live te gaan zien

Toch jammer dat ze tot nu toe enkel een festivaltour doen. Ze komen denk ik toch beter tot in hun recht in kleine schemerige zalen. Aan de andere kant is het natuurlijk wel tof dat Metallica de mannen onder hun vleugels meeneemt want dat verdienen ze. Ik denk dat deze plaat zelfs een kleine inspiratie is geweest voor de bandleden van Metallica ten tijde van Load. Met name James Hetfield liep nog weleens in een Down t-shirt. Over het eindresultaat van Load verschillen de meningen nogal. Over dit debuut echter niet bij de liefhebbers. Rauw, zwaar, donker maar bovenal goede songs. Vreemd dat er zo weinig stemmen en berichten zijn bij deze band.

Dat vind ik ook vreemd. Zal na 20 Juni wel veranderen denk ik.

Dat mag ik gaarne hopen.

zonde dat het geluid van deze plaat zo droog klinkt

live klinkt het moddervet

is dit die band waar de zanger van pantera in zit?

Inderdaad en Rex Brown is inmiddels ook de bassist. Maar vergeet ook zeker niet de leden van Corrosion of Conformity, Crowbar en EyeHateGod.

kga hier tog maar eens wat van opzoeken, vind Pantera namelijk egt vette band. Hopelijk heeft die hier zelfde soort nummers

Je gaat op deze cd geen Pantera nummers vinden... Maar het is zeker wel een goede cd.

De Southern Metal plaat, die Pantera nooit heeft kunnen maken.

Dimebag is een goede gitarist, echt waar, maar laat het maar Pepper Keenan over om de smerige southern riffs te spelen.

Echt superstrak werkje met de zelfde tekstuele thema's als Pantera.

geweldige klassieker, en het is idd een schande dat Down nog steeds zo relatief onbekend is, dit zou naar mijn mening zo op een Pinkpop kunnen staan , zo heavy is dit toch echt niet

Hoewel ik je kan volgen in het feit dat Down in Nederland wel wat meer 'exposure' mag krijgen denk ik toch dat menig bezoeker zijn rose Pinkpopmuts verloren is na het horen van de openingsriff van Lifer. Ik vermoed dat Anselmo & co toch een brug te ver zullen zijn voor het publiek dat dhr. Smeets graag naar zijn festival ziet komen.

ah alles is relatief toch? Hoe meer je het luistert, hoe meer je eraan gewent wordt om zulke harde muziek te horen...

Wat een heerlijk ronkende plaat. Anselmo laat hier zien dat hij meer in zijn mars heeft dan wat hij in Pantera liet horen.

Nooit echt verdiept in deze band, daar heb ik 16 jaar na het uitkomen van deze plaat wel wat spijt van. Erg lekker plaat, inderdaad een hoop bleuzy elementen, hoop stoner dingetjes maar wel in de juiste verhouding. Phill laat horen een erg goede zanger te zijn. Hij gaat iets verder dan ik bij Pantera gewend ben. Jammer dat de productie een beetje iel is, die had wel iets vetter gemogen. ik ga zeker meer van de band checken.

Bluesy stonnerrock meets metal. Phil is goed bij stem, hij stopt meer variatie in zijn stem als op de laatste Pantera platen. Stone The Crow is een klassieker.

Mijn neefje is zo iemand die niet echt smaak heeft maar blind alles van een band die hij ooit tof vond...heel veel troep dus

Dit ook met Pantera...hij was fan dus kocht allemaal die phil anselmo projecten waar het gros gewoon troep van was! maar bij deze plaat ben ik blij dat ik deze via hem heb leren kennen toen ie uitkwam!

heerlijke bluesy stoner plaat...sterke nummers! goed geproduceerd!

hoogtepunten

ballad: stone the crow...the riff van bury me in smoke

vonden mensen overigens jail ook niet heel veel op planet caravan van sabbath lijken betreft de vibe van het nummer?

Eigenlijk heeft de hele plaat een flinke Lynyrd Sabbath vibe.

Of Black Skynyrd, wat je wil...

Heerlijk lome southern sound die zo kenmerkend is voor de New Orleans-scene. Positiever dan Eyehategod en melodieuzer dan Crowbar. Desalniettemin erg fijn.

NOLA heb ik al een paar jaar in mijn kast staan, en het is bepaald niet een album dat die platenkast bijna nooit uitkomt. Het lijkt wel alsof het album steeds beter wordt met de jaren, net zoals het steeds beter wordt naarmate ik het volume hoger opschroef.
NOLA is simpelweg een klein uur genieten van vette riffs en nummers die aan alle kanten vonken en vlammen. Phil Anselmo’s stemgeluid, hier veel interessanter dan bij Pantera, laat je alle hoeken van de kamer zien, en past perfect bij de muziek. En desondanks is het vooral Pepper Keenan die de show steelt met z’n riffs, met Lifer als hoogtepunt. Slechte nummers staan er sowieso niet op NOLA, maar twee van de sterkste nummers komen als laatst: Swan Song en Bury Me In Smoke.
Het enige minpuntje van NOLA zit hem in de productie: het drumgeluid klinkt wat dun, maar dat is geen onoverkomelijk drama.

Omdat ik NOLA zo’n sterk album vind, heb ik de hoogstgewaardeerde albums (op MuMe althans) van Pantera, Crowbar en Corrosion of Conformity ook beluisterd in de hoop een album van vergelijkbare kwaliteit tegen te komen. Echter, zonder uitzondering konden die albums zich niet meten met NOLA. Crowbar’s Odd Fellows Rest vond ik trouwens nog wel de moeite waard.

Maar goed, dat bewijst alleen nog maar eens hoe goed NOLA is.

4.5*

In die vergelijking haalt NOLA het naar mijn mening niet bij alles wat Crowbar tot en met 1996 heeft uitgebracht. Pantera's Far Beyond Driven en Vulgar Display of Power vind ik ook beter. Maar die klinken wel stukken anders dan wat Down hier doet.