Down - NOLA (1995)

NOLA heb ik al een paar jaar in mijn kast staan, en het is bepaald niet een album dat die platenkast bijna nooit uitkomt. Het lijkt wel alsof het album steeds beter wordt met de jaren, net zoals het steeds beter wordt naarmate ik het volume hoger opschroef.
NOLA is simpelweg een klein uur genieten van vette riffs en nummers die aan alle kanten vonken en vlammen. Phil Anselmo’s stemgeluid, hier veel interessanter dan bij Pantera, laat je alle hoeken van de kamer zien, en past perfect bij de muziek. En desondanks is het vooral Pepper Keenan die de show steelt met z’n riffs, met Lifer als hoogtepunt. Slechte nummers staan er sowieso niet op NOLA, maar twee van de sterkste nummers komen als laatst: Swan Song en Bury Me In Smoke.
Het enige minpuntje van NOLA zit hem in de productie: het drumgeluid klinkt wat dun, maar dat is geen onoverkomelijk drama.

Omdat ik NOLA zo’n sterk album vind, heb ik de hoogstgewaardeerde albums (op MuMe althans) van Pantera, Crowbar en Corrosion of Conformity ook beluisterd in de hoop een album van vergelijkbare kwaliteit tegen te komen. Echter, zonder uitzondering konden die albums zich niet meten met NOLA. Crowbar’s Odd Fellows Rest vond ik trouwens nog wel de moeite waard.

Maar goed, dat bewijst alleen nog maar eens hoe goed NOLA is.

4.5*

Na Pantera is Down toch wel de beste band waar zanger Phil Anselmo bij betrokken is. Dit debuut staat ruim twintig jaar na release nog steeds als een huis en bevat unaniem sterke songs. De loodzware southern rock met veel invloeden uit de jaren '70 klinkt heerlijk vet en authentiek. De rauwe zang van Anselmo past er perfect bij. De albums hierna zijn ook de moeite waard, maar deze Nola is vooralsnog onovertroffen.

Pantera ja goed ja maar eigenlijk bevalt me dit project van Phil Anselmo dat ie samen opstartte met Pepper Keen van Corrosion of Conformity nog ietsje beter.Het klinkt allemaal wat losser en ruimtelijker en bevat daarnaast ook een vette groove.De hoofdmoot blijft metal maar ook hoor je hier invloeden van Sludge,Stoner en southern rock terug.
NOLA (New Orleans,Louisiana) is dan ook een dijk van een album waar ook nog verrassend veel afwisseling in zit en dat in de loop der jaren alleen maar beter lijkt te worden.
Lifer,Underneath Everything,Losing All,Bury me in the smoke en natuurlijk Stone the Crow,het zijn stuk voor stuk top songs waar ik nog steeds geen genoeg van kan krijgen.Een extra pluspunt is dat Anselmo hier bijzonder goed bij stem is en dat zijn teksten (die overigens niet al te vrolijk zijn 'Down') er ook mogen wezen.
Klassieker in wording of is NOLA die status inmiddels voorbij?
Ik doe er alvast maar een halfje bovenop.