The Allman Brothers Band - Enlightened Rogues (1979)

Het instrumentale nummer 'Pegasus' is net zo'n gaaf nummer als 'Jessica'. 'Crazy love' behoort ook tot een van mijn favorieten.

Leuke versie van Need Your Love So Bad....
En Pegasus is inderdaad een zindere instrumental...

Is ook de eerste plaat ná de reunie, na het stoppen vd band in 1976. Tevens de eerste plaat met Dan Toler... Dus weer twinleads, op veel nummers....

Na een hoop gedoe, waarbij Allman zelfs moest onderduiken en politie-bescherming zou krijgen (allemaal omdat roadie/dealer Herring veroordeeld werd, en Allman tegen hem had getuigd), zou The Allman Brothers Band in drie kampen uiteenvallen: Gregg Allman Band, Dickey Betts & Great Southern en Sea Level. Allman zou zelfs naar Hollywood verhuizen om daar een jet-set-leven te gaan leiden met Cher, maar dat liep op niets uit.

Uiteindelijk zou Betts toch Allman benaderen om ABB weer nieuw leven in te blazen, te touren en een plaat op te nemen. Jaimoe werd teruggehaald uit Sea Level. In eerste instantie zouden Leavell en Lamar Williams ook gevraagd zijn, maar zij wilden verder met Sea Level.

Betts nam uit zijn Great Southern-band, gitarist Dan Toler en bassist David Goldflies mee. Butch Trucks was ook van de partij, en zo hebben we een hele nieuwe versie van ABB: Allman/Betts/Jaimoe/Trucks met Toler/Goldflies. In deze bezetting (met enkele wisselingen) zou de band nog drie platen maken, waarvan Enlightend Rogues de meest geslaagde is.

Een combinatie van laat-jaren-zeventig-gelickte fusion zoals Pegasus en wat standaard rockers zoals Crazy Love en Can't Take It With You (meegeschreven door Don Johnson!). Need Your Love So Bad is dezelfde blues-song die Peter Green & Fleetwood Mac had opgenomen in 1968. Just Ain't Easy is Allman's enige compositorische bijdrage en is een autobiografische song over die donkere jaren 1975-1978 van Gregg Allman. Terwijl er nog een heleboel nog erg donkere jaren zouden volgen, maar dat is een ander verhaal.

Vooral Pegasus is een erg goede track, en deze zou zelfs een Grammy-nominatie krijgen. De funkrock van Try It One More Time is ook zo ontzettend fijn. De plaat zelfs zou uiteindelijk platinum worden. Het is wel een echte ABB-plaat geworden. Voor de laatste keer in de jaren zeventig zou de band nog een echt goede plaat maken.

Een niet zozeer slechte alswel middelmatige plaat. Crazy love is een flauwe opener, Blind love lijkt daar bijna een kopie van, Need your love so bad is een totaal overbodige versie na de cover van Fleetwood Mac (vooral met die ongepaste mondharmonica) en Try it one more time doet mij alleen maar verlangen naar de intensiteit van de eerste Allman-platen. Eigenlijk springen maar twee nummers er uit: Pegasus swingt en zweeft (hoewel de voorspelbare aanwezigheid van zo'n standaard lange Dickey Betts-instrumental op een ABB-plaat onderhand een beetje plichtmatig begint aan te voelen) en Just ain't easy is een mooie en kwetsbare ballade (met op het einde trouwens een gitaarloopje omhoog dat me doet denken aan de ABB-cover van Can't lose what you never had). De rest is gewoon niet bijzonder genoeg om hier nog vaker naar te grijpen.

De strubbelingen, het uit elkaar gaan, losse samenwerkingsverbanden; The Allman Brothers Band zat in woelige wateren en daar is het materiaal ook naar. Crazy Love klinkt wat obligaat maar is niet slecht. Can't Take It With You zelfde laken het pak, daarnaast klinkt de mix van deze song ook wat dof. Pegasus is 'proggy' gevarieerd en losjes, het nummer steekt knap in elkaar, hoewel het mijn aandacht - dat heb ik wel vaker bij de langere songs van de heren - niet volledig kan vasthouden. Need Your Love So Bad; een onvervalste bluesballad, volgens het boekje, een prima song met de wat lome en trage zang van Gregg, een fijne track. Blind Love, uptempo, lekker rauw, het hammond orgeltje van Allman draait weer overuren, het swingt de pan uit, niets mis mee. Try It One More Time, ook weer prima, bij vlagen zelfs venijnig voor het voetlicht gebracht door Gregg, een fijne song. Just Ain't Easy is dan weer gezapig en wat eenvoudig van aard. Afsluiter Sail Away, wederom een ballad, niet slecht maar ook wat plichtmatig voor mijn gevoel.
Enlightened Rogues is een redelijke plaat gebleken, zeker gezien de omstandigheden op dat moment. Een topper is het niet maar zeker het middenstuk van de plaat kan mijn goedkeuring wegdragen.

Tussenstand:

1. The Allman Brothers Band
2. Idlewild South
3. Enlightened Rogues
4. Win, Lose or Draw
5. Eat a Peach
6. Brothers and Sisters

Fantastische comebackplaat voor zowel Capricorn als The Allman Brothers.

Jaimoe was teruggehaald uit Sea Level. Lamar en Chuck bedankten voor de eer en bleven bij Sea Level. Minder toetsen dus op deze plaat, maar wel meer gitaar, want Dickey nam Dan Toler mee uit The Great Southern (en David Goldflies op bass).

Aangevuld met oude trouwe Gregg en Butch, gaat de band hier als sextet als rockband aan de slag. Door de twee gitaristen, zijn er wel veel twinleads en ook weer een gave instrumental (Pegasus).

Deze plaat is bovendien op veel manieren erg interessant. Zo speelt percussionist Joe Lala (Blues Image, Joe Walsh, Manassas) op drie songs mee, zingt Bonnie Bramlett mee op de hit Crazy Love, schrijft Don Johnson (de acteur) mee aan Can't Take It With You, schrijft Gregg voor het eerst maar één song voor de plaat (Just Ain't Easy).

Dan Toler wordt weleens de vergeten 'brother' genoemd, en dat is hij ook. Hij krijgt te weinig credit, terwijl hij toch ook een belangrijk lid van de band is geweest.

De productie van Tom Dowd is lekker stevig en de plaat rockt erg lekker. Crazy Love werd een grote hit en de plaat is goed voor goud. Het laatste grote succes voor zowel het label als de band.

Hierna zou de band verhuizen naar Arista en dat label wilde de band moderniseren (met alle gevolgen vandien).

Deze (opnieuw) gekocht als 2016-remaster, en het klinkt alleen nog maar beter (gebalanceerder) dan ooit.