Judas Priest - Demolition (2001)

Jugulator vind ik gewoon vrij sterk. Minder Priest, meer 90's spul maar niettemin sterk.

Demolition heeft zijn momenten maar is over de gehele linie nogal gezapig. Vooral Subterfuge, Machine Men en Metal Messiah vind ik nog best gaaf.

De beste nummers zijn naar mijn beleving de eerste drie en bij Lost and Found veer ik even op, maar voor de rest vind ik Demolition weinig opwindend en kabbelt het allemaal maar wat voort, al eindigt het dan niet onverdienstelijk met Metal Messiah. Ik mis een beetje hoge uithalen zoals je normaal gesproken op een Priest-album hoort en die in Bloodsuckers wel te horen zijn. Als onderdeel van een Priest-bui Demolition na jaren weer gedraaid en het zal vermoedelijk eenzelfde termijn duren voor het ooit weer afgespeeld wordt. Op naar Jugulator. Op die tournee heb ik ze nog in zwolle gezien en vond het gewoon niet werken Priest met andere zanger (zonder K.K. Downing evenmin overigens). Demolition een naar boven afgeronde 2,5.

Het is best een aardig album met inderdaad het beste in het begin. Het nadeel is dat de plaat nogal lang duurt. Daarnaast doet het album heel modern aan en dat wringt ergens, hoewel het op dit album toch ook wel weer past.

De CD viste ik onlangs uit een bak tweedehands CD's. Ik had tot vandaag het album nog nooit gehoord maar ik moet bekennen dat dit album mij prima bevalt. Het gebodene klinkt een tikkie minder spannend dan Jugulator en het album is over het geheel genomen wat te lang, maar valt me alleszins mee in z'n totaliteit. Tim Owens zingt prima en lijkt zich als een vis in het water te voelen bij dit materiaal.

De sterkste nummers staan aan het begin van het album, maar ook latere tracks als In Between (hallo Alice In Chains?) en Feed On Me bevallen uitstekend. Daarna had het album echter mogen stoppen want vanaf het White Zombie-achtige Subterfuge gaat het helaas mis. Lost And Found (weer Alice In Chains?) is te gezapig en ook de tweede door White Zombie geïnspireerde track - Cyberface - had eraf gemogen. Metal Messiah kent aardige momenten maar slaat als geheel de plank ook mis. Zonder deze tracks had het album een acceptabele speelduur gehad en was de score nog een stukje hoger uitgevallen.

68/100

Net als bij de voorganger vind ik dit zware kost die op de maag blijft liggen. Er is wat meer rust met een balladachtig nummer, maar speciaal is het nu ook niet.

1,5 sterren

Tussenstand:

1 Rocka Rolla (3,5) (minder topnummers dan 'Painkiller', maar ook geen draken van songs)
2 Screaming For Vengeance (3,5)
3 Painkiller (3,5)
4 Sad Wings of Destiny (3,25)
5 Point of Entry (3)
6 Killing Machine (3)
7 Defenders of the Faith (2,75)
8 British Steel (2,75)
9 Sin After Sin (2,75)
10 Stained Class (2,5)
11 Turbo Lover (2,5)
12 Ram It Down (2)
13 Jugulator (1,5)
14 Demolition (1,5)