Judas Priest - Demolition (2001)

Het tweede album met Owens en ik kan er meer aan wennen, ik heb gisteren een hele tijd naar dit album geluisterd en hem op repeat gehad om toch zodoende 'Demolition' de kans te geven om hem door te laten dringen, aangezien ik de albums met Owens niet gehoord heb hiervoor en ze altijd links heb laten liggen vond ik het wel net zo interessant en goed om het album even wat vaker dan één keer te luisteren.

'Demolition' is beter dan Jugulator in mijn ogen, Owens zit er wat lekkerder in en je kunt merken dat hij langzamerhand tot de groep toegelaten word. Toch kan ik niet wennen, en is dit totaal niet meer de Priest zoals ik hem ken en wil zien. Je kunt echter wel merken dat de groep nu wat zoekende blijft, Halford als frontman had erg veel inbreng en nu is de band veel zoekende naar een nieuwe sound, een goeie sound met Owens die maar niet te vinden is.

Het album begint erg goed, 'Machine Man' is een openening met vooral een super gave drumsolo waarbij het lijkt alsof dit album eindelijk weer eens gaat knallen, knallen na 'Defenders of the Faith' (en dan Painkiller even wegdenken) en de moed zat er goed in. Owens was op dreef en het klonk erg gladjes. Dit gaat even door maar na 'Hell Is Home' is het album eigenlijk niet meer zoveel zoets en dan zijn er nog enige uitschieters zoals 'Subterfuge' haalt het album niet omhoog en blijft ook 'Demolition' een beetje onderaan hangen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Demolition
13. Ram It Down
14. Jugulator

Dit album behoort tot de eerste albums die ik ooit kocht. Vroeger heb ik het nooit veel gedraaid en uiteindelijk heb ik 'm verkocht aan Lennert. Nog steeds heb ik daar geen spijt van. Net als bij Jugulator heb ik nog steeds moeite met de stijl. De groove achtige metal van rond 2000 vind ik gewoon niet prettig in het gehoor liggen. Toch snap ik wel waarom sommige mensen het waarderen. Machine Men is een Painkiller achtige track met furieus spel van Downing en Tipton en ook de drums vallen op. Tim Owens mag gelukkig wat meer dan teksten opblaffen en maakt gebruik van die ruimte om zich te etaleren. Hij blijft een erg goede zanger en ik kan me niet voorstellen dat Halford dit beter kon inzingen.

Er staan een aantal prima songs op dit album. De opener is al genoemd, maar Jekyll And Hyde mag er wezen. Evenals In Between. Verder hoor ik veel stukken die interessant zijn. zanglijnen die meer zijn dan alleen maar wat geblaf. Riffs en solo's die de middelmaat ontstijgen. Nogmaals, de stijl staat me tegen. Ik vind dit geluid simpelweg niet prettig. Daarbij duurt dit album veel te lang. Hier had Priest de 3-4 minste songs moeten weglaten.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Demolition
12. Killing Machine
13. Point Of Entry
14. Jugulator

Flinke verbetering ten opzichte van Jugulator! Owens heeft veel meer gevarieerde zanglijnen, de melodie is weer wat terug en voor het eerst in de hele Priest-geschiedenis krijgt de bassist een wat prominentere rol. Het album klinkt zodoende wel nog steeds zwaar en modern, zonder dit keer door te slaan. Dit levert ook een flink aantal toffe tracks op zoals Machine Man, Jekyll And Hyde, Bloodsuckers, In Between, Subterfuge en Lost And Found. Metal Messiah zal wel een van de meest controversiele Priest-songs zijn, maar ik vind de nu-metal vibe (inclusief rappen) hier echt wel degelijk heel goed werken. Ik ben vrij zeker dat Halford dit nooit op deze manier had kunnen zingen ('gelukkig maar' hoor ik de fanboys al verzuchten). Voor die ene keer ben ik heel blij met dit moderne experiment.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Demolition
9. Painkiller
10. British Steel
11. Rocka Rolla
12. Jugulator
13. Killing Machine
14. Point Of Entry

ieder zijn mening hoor, laat ik dat voorop stellen. Maar dit snap ik echt totaal niet. Painkiller ramt vlamt en beukt toch alle kanten op, elk nummer heeft een eigen identiteit, klopt als een bus. De zanglijnen kloppen daadwerkelijk perfect, productioneel komt het album dicht bij het perfect album in de buurt. Painkiller is zo'n album dat elke recht geaarde metal fan in mijn ogen niet slecht kán vinden (maar dat is mijn mening, ik wil niemand tegen het zere been schoppen). Dan Demolition, een album waarbij juist het drum geluid me negatief opvalt, het is Priest geen Ministry of Nine inch Nails! Te veel effecten op de vocalen, te slappe riffs (met ook weer te veel effecten) en overal een heerlijk natte krant geluid. Dit album klinkt in mijn oren meer als een industrial versie van Priest.

Ieder zijn mening hoor, en meestal ben ik het ook niet eens met je kritiek maar, dat is het mooie van leven in noord-west europa , dat mag hier gewoon en daar zal ik nooit over zeuren. Maar Painkiller vermoeiend noemen, en zelfs als een van de mindere Priest albums bestempelen. Dan moet Eddie echt in gaan grijpen

De CD viste ik onlangs uit een bak tweedehands CD's. Ik had tot vandaag het album nog nooit gehoord maar ik moet bekennen dat dit album mij prima bevalt. Het gebodene klinkt een tikkie minder spannend dan Jugulator en het album is over het geheel genomen wat te lang, maar valt me alleszins mee in z'n totaliteit. Tim Owens zingt prima en lijkt zich als een vis in het water te voelen bij dit materiaal.

De sterkste nummers staan aan het begin van het album, maar ook latere tracks als In Between (hallo Alice In Chains?) en Feed On Me bevallen uitstekend. Daarna had het album echter mogen stoppen want vanaf het White Zombie-achtige Subterfuge gaat het helaas mis. Lost And Found (weer Alice In Chains?) is te gezapig en ook de tweede door White Zombie geïnspireerde track - Cyberface - had eraf gemogen. Metal Messiah kent aardige momenten maar slaat als geheel de plank ook mis. Zonder deze tracks had het album een acceptabele speelduur gehad en was de score nog een stukje hoger uitgevallen.

68/100