Judas Priest - Demolition (2001)

Ik heb nooit zo begrepen waarom dit Priest-album zo ondergewaardeerd werd. Tuurlijk, Tim 'Ripper' Owens is geen Halford, maar komt er op dit album soms toch wel dicht bij in de buurt. Het grote verschil met Jugulator is dat Demolition veelzijdiger klinkt, bovendien erg melodieus. Dat is niet iets waar veel Priest-fans op zitten te wachten. Jugulator werd goed ontvangen, maar voor mij was dat een album dat al heel snel ging vervelen. Niet slecht, maar ook niet bijzonder. Niet origineel, niet vernieuwend en sommige songs leken wel erg op elkaar. Demolition is vooral erg wennen voor fans van heavy metal. Zo bevat Metal Messiah raps en is Priest wel de laatste band waarvan je zoiets verwacht. Lost and Found, Subterfuge, Close to You en Machine Man zijn ijzersterke en veelzijdige songs, mits je ze de kans geeft te 'groeien'. Om nog maar te zwijgen van klassiekers-in-de-dop zoals Bloodsuckers en One on One.

Laat het duidelijk zijn dat Demolition geen Painkiller is; het album wijkt - vooral dankzij (of ondanks, zullen sommigen misschien denken) Ripper Owens - erg af van Priest met Halford. Dat is dan ook de reden waarom sommige fans deze plaat links lieten liggen. Op de songs valt weinig af te dingen, hoewel Devil Digger, Jekyll and Hyde en het langdradige Cyberface niet echt Priest-waardig zijn. De andere songs zijn dat wel en daarom geef ik 4 sterren.

Vreselijk, ik had dit echt veel beter verwacht. 0,5*

Beter dan Jugulator. Maar dat wil natuurlijk niet zo heel erg veel zeggen. Zeker al die geforceerde space-geluidjes en dergelijke mochten ervan af zijn gehaald.

Eddie vindt het ook maar een matig album, maar goed das bij Priest niets ongewoons sinds 1984 hebben ze nog maar 1 fatsoenlijke plaat gemaakt (painkiller) Ook deze weet mij niet echt te boeien de spanning is er gewoon totaal niet hoewel k Jugulator nog wel acceptabel vind is vind ik dit heel erg matig, het lijkt wel of ze op deze plaat een beetje in een identietijdscrisis zitten, willen we nu modern klinken of lekker oldschool n.w.o.b.h.m.

Ik vind dit gewoon een lekere plaat, Feed on Me en Subterfuge zijn krachtige knallers!

Ik leef … ik beluister dit album … ik ben weer een stuk meer dood…

Ripper was fantastisch als tijdelijke vervanger, maar niet als volwaardig priest-lid die albums opnam.
Daarom ook het 2de en het laatste album met deze dude.
“bloodsuckers” en “supterfuge” vallen nog mee.

1,5*

Ik vind dit toch wat beter dan het vorige, meer variatie met de rustige nummers, de nummers zijn ook beter uitgewerkt.
Zeker geen slecht album, alleen klinken de albums met Owens een stuk verschillend dan die met Halford.
Maar toch heel sterke nummers zoals Machine Man, In Between, Hell is Home en Close to You(zeker die gitaarsolo, doet me van ver wat aan Beyond the Realms of Death denken).
Er staan ook enkele zwakke nummers op zoals Metal Messiah en Devil Digger.
De 2 bonusnummer zijn ook sterk(Rapid Fire en Green Manalishi)

Wat mij betreft het minste Priest album.
De afsluiters Subterfuge en Metal Messiah (sterk refrein) zijn uitstekende tracks.
Machine Men en One On One zijn aardig. Maar Lost And Found en Jekyll & Hyde of Close To Me zijn echt om te janken.

Priest hinkt een beetje op twee gedachten met Demolition. Enerzijds wordt de harde lijn van Jugulator aangehouden en anderzijds wil men toch wat klassieke melodieuze momenten inlassen. Dat laatste is volgens mij geforceerd gebeurd.

Na het aardige Jugulator lijkt de inspiratie met Tim Owens alweer leeg gebloed te zijn. Het klinkt allemaal minder gedreven en soms zelfs ronduit saai. Als er dan aan het einde nog een slaapverwekkende ballad langskomt moet ik concluderen dat deze CD mij erg tegen valt.

Ik ga vooral uit mijn dak van Machine man. One on one en Hell is home spreken me voor de rest het meeste aan. Drie sterren.

Eigenlijk is dit een heel aardige plaat. Na Jugulator waren de verwachtingen natuurlijk niet gestegen, maar Priest heeft toch een aanzienlijk betere plaat geleverd. De stijl zal niet iedereen bevallen met de synth-toename en de soms wat modernere songs, maar over het algemeen vind ik deze beter dan vele matige platen met Halford.

Ik vind dit echt 10x beter te pruimen dan draken als Turbo met Halford...

Ietsje minder als de voorganger, maar rockt goed. The Ripper doet zijn best.

een goed te luisteren plaat - helemaal niet vervelend - integendeel
(ik doe 'm niet weg)

Ripper doet zeker zijn best maar ik vind het geen fijne zanger om naar te luisteren. De hele plaat heeft iets irritants over zich. Zal het Nu-metalsausje wel zijn wat erover ligt.

Na een paar keer luisteren toch een half puntje erbij. Zitten goede songs tussen. Vooral de eerste 3 zijn sterk.

Het tweede album met Owens en ik kan er meer aan wennen, ik heb gisteren een hele tijd naar dit album geluisterd en hem op repeat gehad om toch zodoende 'Demolition' de kans te geven om hem door te laten dringen, aangezien ik de albums met Owens niet gehoord heb hiervoor en ze altijd links heb laten liggen vond ik het wel net zo interessant en goed om het album even wat vaker dan één keer te luisteren.

'Demolition' is beter dan Jugulator in mijn ogen, Owens zit er wat lekkerder in en je kunt merken dat hij langzamerhand tot de groep toegelaten word. Toch kan ik niet wennen, en is dit totaal niet meer de Priest zoals ik hem ken en wil zien. Je kunt echter wel merken dat de groep nu wat zoekende blijft, Halford als frontman had erg veel inbreng en nu is de band veel zoekende naar een nieuwe sound, een goeie sound met Owens die maar niet te vinden is.

Het album begint erg goed, 'Machine Man' is een openening met vooral een super gave drumsolo waarbij het lijkt alsof dit album eindelijk weer eens gaat knallen, knallen na 'Defenders of the Faith' (en dan Painkiller even wegdenken) en de moed zat er goed in. Owens was op dreef en het klonk erg gladjes. Dit gaat even door maar na 'Hell Is Home' is het album eigenlijk niet meer zoveel zoets en dan zijn er nog enige uitschieters zoals 'Subterfuge' haalt het album niet omhoog en blijft ook 'Demolition' een beetje onderaan hangen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Demolition
13. Ram It Down
14. Jugulator

Dit album behoort tot de eerste albums die ik ooit kocht. Vroeger heb ik het nooit veel gedraaid en uiteindelijk heb ik 'm verkocht aan Lennert. Nog steeds heb ik daar geen spijt van. Net als bij Jugulator heb ik nog steeds moeite met de stijl. De groove achtige metal van rond 2000 vind ik gewoon niet prettig in het gehoor liggen. Toch snap ik wel waarom sommige mensen het waarderen. Machine Men is een Painkiller achtige track met furieus spel van Downing en Tipton en ook de drums vallen op. Tim Owens mag gelukkig wat meer dan teksten opblaffen en maakt gebruik van die ruimte om zich te etaleren. Hij blijft een erg goede zanger en ik kan me niet voorstellen dat Halford dit beter kon inzingen.

Er staan een aantal prima songs op dit album. De opener is al genoemd, maar Jekyll And Hyde mag er wezen. Evenals In Between. Verder hoor ik veel stukken die interessant zijn. zanglijnen die meer zijn dan alleen maar wat geblaf. Riffs en solo's die de middelmaat ontstijgen. Nogmaals, de stijl staat me tegen. Ik vind dit geluid simpelweg niet prettig. Daarbij duurt dit album veel te lang. Hier had Priest de 3-4 minste songs moeten weglaten.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Demolition
12. Killing Machine
13. Point Of Entry
14. Jugulator

Flinke verbetering ten opzichte van Jugulator! Owens heeft veel meer gevarieerde zanglijnen, de melodie is weer wat terug en voor het eerst in de hele Priest-geschiedenis krijgt de bassist een wat prominentere rol. Het album klinkt zodoende wel nog steeds zwaar en modern, zonder dit keer door te slaan. Dit levert ook een flink aantal toffe tracks op zoals Machine Man, Jekyll And Hyde, Bloodsuckers, In Between, Subterfuge en Lost And Found. Metal Messiah zal wel een van de meest controversiele Priest-songs zijn, maar ik vind de nu-metal vibe (inclusief rappen) hier echt wel degelijk heel goed werken. Ik ben vrij zeker dat Halford dit nooit op deze manier had kunnen zingen ('gelukkig maar' hoor ik de fanboys al verzuchten). Voor die ene keer ben ik heel blij met dit moderne experiment.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Demolition
9. Painkiller
10. British Steel
11. Rocka Rolla
12. Jugulator
13. Killing Machine
14. Point Of Entry

Ja, en daar sta ik nog steeds achter. Mijn uitleg is daarin vrij duidelijk: Painkiller is een vermoeiend album om te luisteren door de productie en het feit dat alle nuance uit de nummers geslagen wordt door de drummer. Demolition heb ik dat probleem niet bij

ieder zijn mening hoor, laat ik dat voorop stellen. Maar dit snap ik echt totaal niet. Painkiller ramt vlamt en beukt toch alle kanten op, elk nummer heeft een eigen identiteit, klopt als een bus. De zanglijnen kloppen daadwerkelijk perfect, productioneel komt het album dicht bij het perfect album in de buurt. Painkiller is zo'n album dat elke recht geaarde metal fan in mijn ogen niet slecht kán vinden (maar dat is mijn mening, ik wil niemand tegen het zere been schoppen). Dan Demolition, een album waarbij juist het drum geluid me negatief opvalt, het is Priest geen Ministry of Nine inch Nails! Te veel effecten op de vocalen, te slappe riffs (met ook weer te veel effecten) en overal een heerlijk natte krant geluid. Dit album klinkt in mijn oren meer als een industrial versie van Priest.

Ieder zijn mening hoor, en meestal ben ik het ook niet eens met je kritiek maar, dat is het mooie van leven in noord-west europa , dat mag hier gewoon en daar zal ik nooit over zeuren. Maar Painkiller vermoeiend noemen, en zelfs als een van de mindere Priest albums bestempelen. Dan moet Eddie echt in gaan grijpen

Je spreekt hier tegen iemand die Reign In Blood 3 sterren gaf, dus ik vrees dat je me niet gaat overtuigen dat ik Painkiller beter moet vinden dan Demolition

Painkiller heeft veel goede songs, maar ik herhaal dat ik de productie en vooral de drums erg luidruchtig vind waardoor het album niet fijn weg luistert. Dat vond ik 16 jaar geleden al en dat vind ik nog steeds. Ik kan Painkiller niet meerdere keren achter elkaar luisteren in zijn geheel en erger me aan hoe de drums alles dichtsmeren en er daardoor geen nuance in het geluid te horen is. Demolition vind toch echt beter klinken. Painkiller heeft misschien over de gehele linie beter songmateriaal, maar als ik het esthetisch niet om aan te horen vind, houdt het snel op.

Ik wil je zeker niet overtuigen, of daar überhaupt maar een poging toe doen (...hoe durf je reign in blood slechts drie sterren te geven...... )

Ik begrijp alleen niet zo goed wat je beter vind aan het drum geluid van Demolition. Ok je hebt gelijk, wanneer je daar niet van houd dan kan ik me voorstellen dat je het drumgeluid van Painkiller te direct vindt (noem het te overheersend). Alleen vind ik het drumgeluid van Demolition ook zeer, zeer zwak. Het geluid zit minder prominent in de mix, maar klinkt aan de andere kant toch ook heel erg elektronisch?

Maar ik prijs ook nergens het drumgeluid van Demolition! Het drumgeluid hier is niet iets dat bij mij heel erg in het gehoor springt, maar het weerhoudt me ook niet om wel van de nummers te genieten. Vergeet het drumgeluid van Demolition, het bestaat niet! Het is er echter ook niet om het plezier in het beluisteren van dit album bij mij weg te halen en dat is een groot pluspunt

Wel frappant dat jij hier verbaasd reageert. Jij bent toch degene met 5* voor albums als The X Factor en Virtual XI (Iron Maiden) en Eye II Eye en Pure Instinct (Scorpions). Mij verbaast het eigelijk dat je geen 5* bij Demolition en Jugulator hebt staan.

Zeer scherp Toch heb ik altijd de indruk gehad dat met name Iron Maiden in die periode heel goed wisten wat ze wilden. Je vind het leuk of niet, maar onzeker komen ze niet over met X Factor of Virtual XI. Judas Priest met Jugulator of dit Demolition is m.i. wat meer een gevalletje vlees noch vis en een stilistisch allegaartje. Daarnaast ligt de stem van Tim Owens me niet zo en Blaze Bayley weer wel. Ik ben ervan overtuigd dat Downing en Tipton na het vertrek van Halford met de handen in het haar zaten. O jee, wat moesten ze nu?! Ze hebben actief geprobeerd om een nieuwe sound te omarmen en geen herhalingsoefeningen te doen, wat ze siert, maar wat ze dan wel wilden, dat is mij niet heel duidelijk. Neemt niet weg dat deze platen geen eigen parels hebben. Om maar even bij Demolition te blijven, 4 sterren vind ik toch zeker verdiend. De productie zit ze niet mee, en het blijft Owens Priest, maar de songs zijn niet (allemaal) slecht (dat is bij Jugulator een ander verhaal, vind ik). Ben het daarbij wel met RuudC eens dat deze plaat te lang duurt.

Bij de Scorpions, ach, ook die wisten niet zo goed wat ze moesten ten tijde van Eye II Eye, maar voor mij is de munt daar de goede kant op gevallen, zullen we maar zeggen, al weet ik niet of ik die 5 sterren nog lang ga houden bij die plaat

Het zal volgens mij op zijn minst evenveel met de jaren negentig te maken hebben gehad, toen traditionele metal commercieel blijkbaar minder in trek was. Met Jugulator en Demolition probeerde Judas Priest zich aan de tijdsgeest aan te passen. Bands als Iced Earth en Blind Guardian bewezen nochtans dat er nog steeds een groot publiek voor heavy metal was.

Zonet toch nog eens beluisterd. Ik vind het zeker niet vreselijk maar het spreekt mij echt weinig aan. Ik heb het ooit gekocht om de Priest collectie compleet te hebben. Maar de muziek nodigt me niet uit het vaak te draaien. Als de naam Judas Priest niet op het hoesje stond zou ik het album wellicht nooit gehoord hebben.

Al heel lang niet meer gedraaid (ooit geleend uit de bibliotheek en op minidisc gezet. Minidiscs jaren geleden al weggegooid). De Ripper-albums zijn niet meer verkrijgbaar en staan niet op Spotify. Vandaag ergens tweedehands op de kop weten te tikken. Toch een best genietbaar album. Vet geluid, prima productie. Hier en daar wat langdradig maar over de gehele linie niet vervelend. Nu Jugalator nog eens ergens bemachtigen...