David Coverdale - Into the Light (2000)

Zeer goed solo-album van ex-Deep Purple/Whitesnake vocalist David Coverdale. Dit bluesy rockalbum laat zien wat voor een fantastische zangcapaciteiten Coverdale eigenlijk heeft.

Uitstekende plaat van Coverdale, maar toch ook heel anders dan zijn Whitesnake-werkjes.

Ik ga er eens achteraan. Wel een keimottig hoesje.

als dio op 1 staat top 10 beste zangers,en dat staatie, dan staat coverdale verdienstelijk op 2

geweldige zanger

Prima solocd van Coverdale die over het geheel genomen iets rustiger is dan het werk met Whitesnake. Alhoewel hel album erg doet denken aan Restless Heart. Enig minpunt is de overnieuw opgenomen versie van Too Many Tears die is volgens mij totaal overbodig

Verassend sterk album! Goeie songs, geweldige productie en zoals altijd een fenomenale Coverdale. Een van de beste werkjes die Coverdale heeft uitgebracht.

Ook ik was aangenaam verrast door dit album.
De (iets) snellere songs wisselen zich af met nog sterkere ballads.
Mooie re-make van Too Many Tears, maar ik blijf het origineel mooier vinden .
Coverdale is toch zeker een van de beste zangers wereldwijd.

toch zeker 4 sterren waard.

Sorry maar hij was een vd beste zangers ter wereld.
Als je m live gezien hebt,heb je misschien gehoord dat hij de laatste jaren lang niet meer zo goed bij stem is als vroeger zoals de meeste rockzangers die ouder worden.
Echter zangers als Glenn Hughes,Robin Zander,Sammy Hagar en nog enkele zangers op oudere leeftijd hebben wel nog niks of nauwelijks iets ingeboet op jun leeftijd.
Ik heb ze allen onlangs live gezien.
Qua repertoire is David zowel solo als met Deep Purple kwalitatief afwisselend.
Zn laatste Whitesnake album vind ik persoonlijk niet echt geweldig
maar dat is mijn smaak-

Volgens mij is dat nog steeds! Maar dat kan komen doordat ik het laatste album van Whitesnake een van de betere vind. Misschien zelfs de beste. De stem van Coverdale is wel lager op dat album, maar daarom niet slechter. Maar, dat is mijn smaak dan weer, en smaken verschillen nu eenmaal. Welke Whitesnake albums vind je dan wel goed?
Maar ik vind ook dat Coverdale een zeer afwisselende albumcataloog heeft. De meeste vind ik fantastisch, maar sommige liedjes (en albums) zijn heel wat minder.
Glenn Hughes heeft zeker ook zijn mindere periodes gehad! Kun je zelfs nog lezen in een van de booklets van Whitesnake. Ben nu niet zeker het Slip of the Tongue is of Slide it In (wel de heruitgebrachte versie). Sammy Hagar heeft inderdaad wel bewezen met Chickenfoot dat hij nog een fantastische stem heeft.

Ik heb Coverdale nog niet live gezien, maar heb inderdaad gehoord dat hij minder is tegenover vroeger. Maar ze weerlegden dat wel met te zeggen dat hij een verkoudheid had .

Best een goede plaat, maar ik heb hem nog eens direct achter Restless Heart gedraaid, en dan vind ik die toch op alle vlakken beter eigenlijk. Betere nummers en vooral de sound. Ik irriteer me een beetje aan het nogal fletse geluid, RH is veel beter geproduceerd.

Er staan best goede songs op, maar memorabel vind ik ze niet...

Als zanger geen twijfel over mogelijk, een van de beste qua gevoel en overbrengen van emotie. Al is het de laatste jaren inderdaad minder geworden, ook ik heb hem een paar keer live gezien. Maar goed....cut him some slack, de man is (al) of bijna 60 !!!

Dit is eigenlijk een plaat zoals hij ze nu hoort te maken. Volwassen bluesrock dat past van een man van rond de 60 die het gekreun en gesteun om verloren liefdes nu wel achter de rug heeft. Hele lekkere plaat.

Into the Light hoeft niet onder te doen voor de doorsnee Whitesnake plaat. De zang klinkt prima op dit album, er staan dan ook de nodige rustige nummers op. River Song is nog het beste nummer. Afgezien van wat mindere nummers als Slave en Cry for Love ontloopt de rest elkaar niet veel. Too Many Tears is mooier in de uitvoering van Restless Heart; alhoewel dat album me minder goed bevalt als Into the Light, wat op zijn beurt weer geen Northwinds is. Van de laatste twee nummers klinkt Don't Lie to Me als een plichtmatige rocker en is Wherever You May Go wel een sfeervolle afsluiter.

Ik vind dit in tegenstelling, tot de meeste hierboven een erg matige plaat. Er staan maar een aantal erg goede songs op. De meeste nummers vind ik matig tot slecht.

Op zich best een redelijk plaatje maar de productie spettert niet, het geheel klinkt wat dof. Verwacht geen stadion rock maar een wat meer ingetogen album. Waar ik graag nog een schijfje had willen zien waar Coverdale wat lekkere vuige Rhythm & blues ten gehore brengt wordt die hoop met Into the Light de grond ingeboord. Het materiaal is wat meer geënt op standaard classic rock, hoewel nergens slecht, man's stem is weer uitstekend, is het ook zeker niet sterker dan wat hij gemiddeld uitbrengt met Whitesnake. Er staan echter wel een aantal prima songs op de plaat; het ingetogen Wherever You May Go, het Zeppelin achtige She Give Me en Too Many Tears (dat overigens al op Restless Heart stond). De langere en trage songs trek ik echter maar even, dit plaatje duurt wat mij betreft ook een minuut of 20 te lang. Het materiaal klinkt echter ambachtelijk genoeg om er een dikke voldoende voor te geven.

Op de liner notes van de 25th anniversary van Restless Heart is het volgende te lezen. Het is een vraag en antwoord, en ik vermeld het allebei om wat context bij het antwoord te geven.



Coverdale begint blijkbaar z'n catalogus die nooit op plaat verschenen is af te stoffen. Ik vind dit nog steeds een fantastisch album, maar ben weer terughoudend over wat ze ermee gaan doen. Dit heeft geen Whitesnake sausje nodig, en al zeker het gepingel niet van Hoekstra. Ik hoop op een vinyl release, maar hoop ook dat ze er (helemaal, of op z'n minst) grotendeels van af blijven. TBC!

Vandaag weer eens aangezet en ik heb eigenlijk wel hetzelfde gevoel als ik toen ook had denk ik. Een leuke plaat, maar te halfslachtig al met al. Geen Whitesnake, maar ook niet de Coverdale stijl en sound van de eerdere jaren. Zelfde geldt voor de productie, dun en braaf. Geen warmte of Soul.
"Wherever You May Go" heeft nog een beetje die feel als "We Wish You Well", maar dan houdt het ook op. Een prachtnummer is wel "River Song" dat voor mij een beetje aanvoelt als een nummer in de stijl van de plaat die hij met Page maakte. "Love Is Blind" heeft ook een beetje de vroege 'Snake feel, maar een nummer als "Don't Lie To Me" mist dan qua geluid weer de ballen die dit nummer vraagt, een dun gitaartje die het nummer moet dragen, doodzonde.
Ik had gehoopt op een plaat met Soul en misschien weer een beetje de Gospel-feel die de solo platen hadden, dit zweeft overal tussenin en is daarom eigenlijk niet meer dan een leuk plaatje dat verzuipt in de goede bedoelingen... durft geen afstand te nemen van de latere Whitesnake stijl, maar grijpt ook niet terug op zijn vroege solo jaren, het hangt er een beetje bij. Voor mij zit het tussen de 3 en 3.5 ster.

... en van de zielloze "Too Many Tears" re-make word je ook niet vrolijk...

Als onderdeel van de 6cd-box Whitesnake - Into The Light: The Solo Albums opnieuw verschenen. Aan dit album is het minst gesleuteld, waarschijnlijk omdat deze het meest recente solowerk van Coverdale bevat, aldus Phil Aston in zijn vlog Now Spinning. Vanaf 25'37" gaat het speciaal over Into the Light, maar er valt uiteraard meer te ontdekken in zijn verhaal en vooral de muziek van David Coverdale.

Ik vind het eerlijk gezegd nogal absurd dat ze onder de noemer Whitesnake uitkomen. En dan ook nog met het vernieuwde logo. Maar ja, dan verkopen ze het meest natuurlijk. Rare shit.

Ik vind het zelf ook verschrikkelijk dat alles onder de Whitesnake-paraplu moet vallen, terwijl hij destijds van Whitesnake niet meer moest weten. Het feit dat het op plaat uit komt vind ik dan wel weer fantastisch want dat is al lang een gat in m'n DC/Whitesnake rijtje.

Morgen komt mijn exemplaar binnen, en ik ben al weer een stuk meer enthousiast door RonaldjK die zegt dat er het minst gesleuteld is aan dit album! De platen van de twee eerste solo albums laat ik mooi links liggen door het verschrikkelijk slechte Time & Again (Strings Version). Heb beide albums toch op plaat en op CD (uit 2000) en ben dus vrij voldaan wat dat betreft. Heel benieuwd naar morgen!

RonaldjK, je had gelijk. Het is een mooi album gebleven. De beste remix van de laatste jaren (denk wel dat ik The Purple Album remix nog niet heb geluisterd, maar ben dat ook niet meteen van plan). Waar nodig zijn ze van de muziek gebleven en de toevoegingen vallen ook goed mee.

Al vind ik het wel een doodzonde dat de plaat niet meer eindigt met Wherever You May Go. In het originele album is de stilte die valt na de laatste noot zo mooi en bijna deel van het album, dat ik nu bijna moeite moest doen om de D-kant nog te luisteren. Die op de koop toe dan ook nog dik bleek tegenvallen. Want Living on Love is voor mij altijd al het zwakke broertje geweest van de plaat, en de twee extra nummers erbij op het einde deden me ook niet veel.

Ik heb de 6-CD box ook gekocht, want waar ik David Coverdale met argusogen in de gaten hou wat remixes betreft, krijgen hij en z'n team alle lof voor de remasters. Iets waar ik opnieuw zéér benieuwd naar ben. Zowel voor Into the Light als de twee voorgaande solo albums.

Wat ik bij deze release ook heb, is dat de artwork wel mooi is maar dat het ergens anders in de release dan net weer wat anders wordt gedaan. Niet alleen dat, maar die andere versie is bij deze release ook mooier! Deze keer hebben ze het geflikt op de CD (Imgur link, eigen foto ) van de Into the Light remix in de boxset. Dit zwart is misschien net iets té zwart voor dit album. Behalve de schaduw op de foto had dit een leukere artwork geweest.

Nu, het blijft ongelofelijk leuk om deze na zoveel jaar eindelijk een plekje te kunnen geven in de platenkast. Het is wel met andere artwork, maar ze zijn tenminste origineel geweest. Dat konden we niet zeggen van de artwork op de Restless Heart remix.

Graag gedaan, Wyverex! Ik gaf slechts door wat Phil Aston had te melden. Blijkt wederom dat die man gewoon eerlijk is. Vooral dank aan jou voor je uitgebreide feedback op deze box!

En wat het originele artwork betreft: liefhebbers kunnen altijd nog de originele lp / cd erbij kopen, authentieker wordt het niet!

Vreemd ook dat de titeltrack ontbreekt. Die knalde er altijd wel lekker in en ging dan over in River Song. Rare keuzes maakt die Coverdale toch. She Give Me is ook nog wel lekker, maar daarna gaat de boel toch wel als een nachtkaars uit vind ik. Zijn stem is minder krachtig geworden en hij overschreeuwt zich. Op afsluiter Wherever You May Go horen we een meer ingetogen Coverdale en dat werkt beter.

Wat betreft de box, zijn eerste twee solo albums blijf ik erg goed vinden, beter dan Into The Light.

Say what now!? De titeltrack niet? Bizar.

Ja heel apart. Er wordt nu geopend met She Give Me en daarna River Song.

Het jaar 2000. Men was bang voor een digitale crisis, omdat jaren die als 99 waren genoteerd, zouden terugspringen naar 00. Ga preppen, was het devies. Op nieuwjaarsdag constateerde ik bij enige oliebollen dat ik dat terecht niet had gedaan.
Ik was druk met een gezin met vier jonge kinderen, met hardrock en metal was ik al enige jaren klaar. En toch. Als oude vrienden als David Coverdale met nieuw werk komen, is dat interessant.

Na de hoogtijjaren '80 was hij in de jaren '90 in een gat gevallen: wie ben ik, wat kan ik? Het eerste herstel was er met de herontdekking van de loeiharde bluesrock, getuige het album dat hij in 1993 uitbracht met Jimmy Page van ooit Led Zeppelin. Vervolgens maakte hij soloalbum Restless Heart (1997), dat wegens contractuele verplichtingen tevens onder de vlag van Whitesnake moest worden uitgebracht.
Met de titel van het onder eigen naam uitgebrachte Into the Light geeft hij aan dat hij zich had hervonden. Dit met vaak lome blues, waarin hij nauwelijks de toppen van zijn longen zoekt: de hoge schreeuw is schaars. Gelukkig.

Ik kan genieten van dit album. Weliswaar herken ik wat MetalMike in juni '23 schreef, onder meer "Ik had gehoopt op een plaat met Soul en misschien weer een beetje de Gospel-feel die de solo platen hadden (...)". Het is inderdaad niet retro geworden in de stijl van zijn eerste solowerk, direct ná Deep Purple. Maar iets van de loomheid van de eerste jaren Whitesnake (de jaren met gitaristen Moody en Marsden) proef ik wel degelijk.

Het instrumentale titellied opent 77 seconden lang (kort!) de plaat en blijkt de opmaat naar het slepende River Song, dat iets heeft van Purples Mistreated. Coverdale zingt heerlijk ontspannen, bluesgrootheden als Muddy Waters en John Lee Hooker noemend. Hij had deze ode aan Jimi Hendrix al zo'n twintig jaar liggen, getuige dit interview destijds bij Melodic Rock. Gitaarwerk van Doug Bossi en Earl Slick.
Op de old-school bluesstamper She Give Me speelt Reeves Gabrels (ex-David Bowie, nadien bij The Cure) op de zes snaren, met wie het uitgroeit naar een uptempo climax.
Mede dankzij het gitaarspel van Dylan Vaughan en het orgel van Mike Finnigan in Don't You Cry heeft dat nummer een jaren '70-gevoel, alsof het is geïnspireerd door All the Young Dudes van David Bowie / Mott The Hoople.

De strijkers plus mandoline in het akoestische Love Is Blind bevallen mij eveneens goed. Met het stevige Slave hoor ik voor het eerst iets dat lijkt op de harde kant van Whitesnake, heerlijk nummer. Mondharmonica en honkytonkpiano in Cry for Love, blue eyed r&b in de stijl van Frankie Miller. Living on Love is stevig met elektrische slidegitaar in de stijl van Micky Moody, qua zanglijn niet zo pakkend.

Rockballade Midnight Blue is evenmin spannend, de ingetogen remake van Too Many Tears van de voorganger bevalt mij echter goed. Op aangeven van zanger Chris Isaak een poging om het nummer in de stijl van Roy Orbison te doen, getuige dit interview bij Eon Music.
Don't Lie to Me is na alle melancholie een verrassend felle rocker, eentje die goed bevalt bovendien. Eén van de nummers die hij schreef met Earl Slick. Wel valt op hoe snel Coverdales stem schel wordt als hij kracht zet. Het ingetogen slotlied Wherever You May Go is een pareltje, mede dankzij de stem van Linda Rowberry. En dat zegt iemand die niet van ballades houdt...

Ik leerde David Coverdale begin jaren '80 kennen als de romantische, bronstige hengst van Whitesnake. Op Into the Light is hij verrassend kwetsbaar, een kant die hij niet eerder zo sterk liet zien. Ja: fijn!

Ook dit album verscheen nadien onder de vlag van Whitesnake, in dit geval als onderdeel van The Solo Albums in een andere trackvolgorde en zonder het titelnummer. Zie hierboven wat Wyverex op 30 oktober 2024 schreef.