blink-182 - Greatest Hits (2005)

Wie in de jaren '90 is opgegroeid, kon simpelweg niet om Blink-182 heen. Hitje na hitje sprokkelden ze bijeen met hun unieke mix van pop-rock en punk en hoewel ze in hardcore-middens verguisd werden omwille van hun commercieel appeal, verkochten ze zo veel miljoenen platen dat het hen waarschijnlijk toch niet kon deren. De bankrekening zal er evenmin om gelogen hebben.

Deze best-of, uitgebracht vlak na hun hiatus in 2005, is een chronologische greep uit hun eerste 5 studio-albums (debuutplaat 'Buddha' niet meegerekend), met een extraatje (Man Overboard) uit hun liveplaat, één nieuw nummer (Not Now) en een cover van groep The Only Ones (Another Girl, Another Planet). Wat mij betreft, is het tevens een nagenoeg perfecte dwarsdoorsnede van hun carrière minus de recente comeback. Alle welbekende singles van de hoogtijdagen zijn hier terug te vinden, en dat zijn er heel wat.

In ware punkstijl blinkt het geheel uit in zijn simpliciteit. Zo leerde ik als middelmatig gitarist ongeveer de helft van deze plaat spelen op anderhalf uur tijd. De kunst zit er hem echter in dat dit trio met slechts drie à vier akkoorden keer op keer enorm aanstekelijke riffjes en hooks wist te schrijven. Zelfs een decennia na dato blijft dit voor een millennial als mezelf dan ook een feest der herkenning waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten en niet mee te zingen, luchtgitaarspelen, luchtdrummen, etc.

Op de eerste twee vermakelijke nummers, die de sterkste punkinvloeden dragen, is het duidelijk dat de Blink-formule nog een ruwe diamant was. Met Dammit krijgen we echter al direct de eerste echte oorworm voorgeschoteld. Kort daarna trapt What's My Again? één grote aaneenschakeling van hits af: All the Small Things, Rock Show, First Date, Stay Together for the Kids, ... Ik verbaasde mij er zelf, na zoveel jaar, over dat deze nummers zo goed in mijn geheugen waren blijven hangen.

Het valt ook op dat de groep gaandeweg zijn punkroots beetje bij beetje ontgroeit, het gaspedaal al wat meer durft te lossen en volop de richting van de pop-rock omarmt. Dit zorgt ervoor dat deze 17 nummers allerminst aanvoelen als eenheidsworst, maar een duidelijke trend vertonen richting meer songs gedreven door melodie en harmonieën, getuige o.m. de dromerige en (het moet gezegd) aandoenlijke ballades I Miss You en Always.

De sound van Blink-182 klinkt voor een trio ook opvallend vol: zo vullen Mark en Tom elkaar zowel instrumentaal als vocaal sterk aan. Tom's hoge, nasale zang wordt perfect ondersteund door de warme, diepere stem van Mark. Feeling This is hier een heerlijk voorbeeld van, met de zanglijnen die elkaar op doeltreffende wijze doorkruisen.

Travis (en op de eerste 4 nummers Scott Raynor) vult het geheel uit met robuust, energiek drumwerk. Hoewel hij al te vaak tot de "beste drummer ter wereld" wordt uitgeroepen in middens waar je het in Keulen hoort donderen als je de naam Neil Peart, Danny Carey of Buddy Rich noemt, trekt hij zich uitstekend uit de slag (pun intended) zonder in overdaad te vervallen.

Alles samengevat is dit een mooi gebalanceerde verzamelaar en dé essentiële Blink-182-plaat voor de luisteraar die het niet ziet zitten om hun studio-albums door te spitten, maar genoegen neemt met de grootste krakers. Een nostalgische 'guilty pleasure' waar ik opvallend geregeld naar teruggrijp!