Savatage - Power of the Night (1985)

Een beetje verbijsterd ben ik hier. Na het fenomenale The Dungeons Are Calling komt het ultraflauwe Power Of The Night. Een slappe, futloze plaat met als dieptepunt het aalgladde Hard For Love. Ik dacht dat ik me tot Streets geen zorgen hoefde te maken (al ben ik erg benieuwd naar wat ze op Fight For The Rock. Daar zijn mijn verwachtingen wel erg laag). Deze plaat laat wel redelijk vertrouwde heavy metal horen, maar er zit geen ruggengraat in. De titeltrack heeft nog wel ballen. Washed Out is gelukkig ook wat feller, maar overtuigt als song dan weer niet.

Het heeft allemaal hetzelfde tempo en het wil nergens heen. De teksten zijn vrij rampzalig, maar bovenal mist het gewoon pit. Als ik Jon hier hoor zingen, geloof ik hem niet. Dat is op de andere platen die ik ken wel anders.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens
3. Power Of The Night

Beter dan het debuut omdat Oliva hier in ieder geval zuiver zingt en omdat enkele nummers wel degelijk goed zijn, maar alles bij elkaar is dit een geval van 'eigenlijk net niet'. De productie zorgt er helemaal voor dat de songs punch missen en dat is jammer. Het beledigt me nergens, maar heeft ook weinig waardoor ik het nog een keer zou willen opzetten.

Voorlopige tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Power Of The Night
3. Sirens