The Opposites - Slapeloze Nachten (2013)

The Opposites hebben mij nooit zo geboeid, de bekendere singles kwamen vaak over als puberale ongein, en daarin vond ik ze een stuk minder geslaagd dan De Jeugd van Tegenwoordig.
Ze verrasten mij dan al met hun coverversie van Belle Hélène; bekend van Doe Maar.
Maar pas met de single Slapeloze Nachten begon ik ze steeds meer te waarderen; wat is dit een geweldige plaat, die inderdaad het gevoel van wakker blijven in de ochtend verwoord.
Omdat mijn werk uit nachtdiensten bestaat, kan ik mij goed inleven.
Vier uur in de ochtend, en de slaap wint het bijna van het bewust zijn; en juist dat punt heeft bijna een verslavende werking, wat ik dus zeker in Slapeloze Nachten terug hoor.
Hey DJ zet die lijn onverwacht perfect voort; Sukkel voor de Liefde heeft dat ook wel, maar vind ik net wat minder.
Maar wat ze dan weer met Thunder laten horen, is weer van een aparte klasse.
Thunder is het The Prodigy nummer van The Opposites, maar tevens een geslaagde ode aan de hardcore gabbers van de jaren 90, normaal totaal niet mijn muziek, maar juist doordat hier het tempo tussendoor wat omlaag gaat, maakt het uniek.
Deze invloeden hoor je trouwens in andere nummers ook terug, maar in mindere mate.
Knap om juist als Nederlandse Hip-Hop act juist te kiezen voor typische Hollandse House invloeden in de muziek te verwerken, en niet voor de gemakkelijker gekozen American Way te gaan.
Vreemd wel dat er al vijf geslaagde singles verschijnen voordat het album uitkomt.
Heb je dan al je kruit verschoten, of is dit hele album gewoon steengoed?
De verwachtingen zijn simpelweg hierdoor erg hoog, en niet alleen bij het Hip-Hop publiek; de rest van Nederland is net zo goed benieuwd.
Reden genoeg dus om dit album een kans te geven.
Je Kan Het Niet is een ballad met evenveel hit potentie, en zeker niet minder dan de singles, en zou goed het zesde succesnummer van Slapeloze Nachten kunnen zijn.
Rollende Steen heeft wat weg van Crossroads van Bone Thugs n Harmony, maar verder hoor ik op het album regelmatig beats die meer in de lijn van Depeche Mode en Pet Shop Boys liggen.
Precies, de betere synthpop van de jaren 80.
Old school, maar dan op een andere manier.
Wil ik daarvan nu net een groot liefhebber zijn.
Zijn The Opposites volwassener geworden?
Waarschijnlijk wel, ze gaan qua leeftijd richting de dertig, dus de interesses zijn anders dan tien jaar terug.
Zijn ze uitgefeest?
Nee, Slapeloze Nachten is de ideale afterparty.
Big2 laat hier als producer wel zijn visitekaartje achter.
Hopelijk krijgt hij nog veel mooie opdrachten.
Respect.

Ook maar eens beluisterd na enkele reviews gelezen te hebben dat dit een volwassener sound zou hebben en op zich is dit deels wel waar. Voornamelijk al te horen op de singles en op een nummer als 'Je Kan Het Niet'. Maar verder wordt het nergens echt bijzonder.

Het album moet dan ook vooral hebben van de sterke beats, want dat zit echt dik in orde. Lekker pompende beats, op enkele nummers (Rollende Steen) hoorde ik zelfs ook lichte invloeden van dubstep en het nummer met Yellow Claw kan ik ook wel waarderen.

Het album zelf had wel iets ingekort kunnen worden, want er zitten toch wel wat onnodige fillers op.

3,0 Sterren.