Caro Emerald - The Shocking Miss Emerald (2013)

'Natuurlijk' mocht je Deleted Scenes from the Cutting Room Floor niet leuk vinden: alles wat immers 'groot' is in Nederland wordt neergesabeld en echte muziekliefhebbers 'hebben niks met muziek voor de massa'.
Toch is dat niet helemaal eerlijk denk ik omdat het album goed in elkaar zat en we best trots mogen zijn op een artieste die het overal zo goed doet (en nee dan hoeft het niet je ding te zijn).

De opvolger van zo'n klapper is dan erg spannend want ga je de formule ongewijzigd houden of voeg je nieuwe elementen toe?! In beide keuzes schuilt het gevaar dat het altijd minder zal uitpakken.

Ik geef toe dat de muziek van Emerald niet helemaal mijn ding is maar ik er zeker ook geen hekel aan heb. De voorganger scoort bij mij niet voor niets een 3,5*. Nog zo'n album wordt mij iets te veel en het lijkt ook fletser wat uiteraard kan komen doordat het verrassingseffect weg is of dat je het nu wel weer genoeg gehoord hebt.
Het kan ook komen doordat ik minder hier mee heb en anders luister. Ik ben benieuwd wat de echte liefhebbers er van vinden (niet de enorme fans want die vinden dit toch wel weer goed).

Met The Shocking Miss Emerald zal Caro Emerald haar positie zeker verstevigen maar verder uitbreiden? Dat betwijfel ik.

Jazz & Swing is niet mijn ding maar voor Caro Emerald hou ik wel een klein plekje vrij. Ze heeft een mooie stem, ziet er appetijtelijk uit en ze brengt een lekkere mix van niet gangbare muziekstijlen met een heerlijk up vibe. Hierdoor kan ik naar Deleted Scenes from the Cutting Room luisteren ondanks dat het muziekstijlen zijn die me nauwelijks kunnen boeien. Na het een half dozijn keer gehoord te hebben is Caro bij mij van de radar verdwenen en dus kan ik onbevangen naar het nieuwe album luisteren.

Na de eerste keer het gehoord te hebben denk ik inderdaad dat dit een album is dat gaat groeien naarmate je het vaker hoort. Een echte knaller van een hit hoor ik niet maar alles zit goed in elkaar en lekker relaxed om naar te luisteren vooral haar stem is haar grootste kracht. Zelf vind ik de nummers die iets meer een latin gevoel hebben lekkerder en voorlopig is Black Valentine mijn favoriet. Waarschijnlijk om dat deze meer afsteekt ten opzichte van de rest van het album (elektrische gitaar) en een beetje een James Bond thema gevoel heeft. Ik geef het 3,5 sterren net als het vorige album maar mogelijk ga ik het vaker dan een half dozijn keer luisteren.

Niets nieuws onder de zon.
Caro gaat gewoon verder met waar ze in 2010 met het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor is op gehouden.
Nieuw album, maar dus geen nieuw geluid had ik ook niet verwacht Caro doet gewoon wat ze leuk vind om te doen en dat doet ze wel erg goed.
Wederom een lekker zomers album met een heerlijke jaren 20/30 sfeertje maar dan wel in een moderne productie (klinkt lekker vol).

Om kort te gaan goed album van Caro waar niets nieuws te bespeuren is, maar wel erg degelijk en goed gedaan.

4* (net als de vorige)

Mocht het zo zijn dat je nog nooit van Caro Emerald gehoor hebt, dan heb je de laatste tijd toch wel een steen geleefd. Er is bijna geen dame die meer hits heeft gehad als deze dame. Het begon allemaal met de release van het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor. Zo ongeveer elk nummer op die plaat is uitgebracht op single en zo ongeveer elk van die singles werd een hit. Voeg daaraan toe dat het album een record zette in de albumcharts en je weet dat je een bijna een onmogelijke taak hebt om het debuut te overklassen. Dat probeert ze dus wel met haar nieuwe plaat.

Of overklassen echt de bedoeling is weet je natuurlijk nooit. Het zal vooral de vraag zijn geweest de succesformule voort te zetten of juist totaal wat anders te brengen. De eerste single, Tangled Up, laat eigenlijk al horen dat vooral het eerste geval wordt. Maar die single was vrij matig, dus eens wat kijken wat de rest van het album brengt.
Het opent met het vrolijke en erg leuke One Day. Prima opener om daarna door te gaan naar een intro gevolgd door een nummer in de lijn van Caro’s muziek. En zo horen we dat eigenlijk wel het hele album door. De succesformule wordt herhaald. En dat is natuurlijk helemaal niet erg, want die succesformule beviel prima, dus echt tegenvallen kan dit ook niet.
Zo af en toe horen we wat andere invloeden. Caro lijkt me bijvoorbeeld een liefhebber van James Bond soundtrack als je luistert naar Black Valentine en I Belong to You. Ook zijn er een aantal nummers waarin het aanwezig koperwerk het hele nummer afmaakt (Completely en My Two Cents). Of juist een gitaartje dat de hoofdrol pakt (Liquid Lunch). Verder sterke soulsongs in de stijl die je van Caro Emerald verwacht. Gewoon een prima plaat weer.

Toch hoor ik een paar verschillen met haar debuutalbum: de productie is een stuk warmer en voller en een aantal songs liggen een niveautje hoger dan op dat al zo succesvolle debuut. Daar vond ik er eerder een paar songs uitspringen, hier is de meerderheid (echt) goed te noemen. Haar debuut vond ik heel aardig, dit vind ik nog wat beter en prettiger klinken. Het klinkt ook meer als een mooi geheel, ipv een verzameling catchy nummers. Knap hoor, na zo veel succes, met zo'n vervolgplaat komen.

Een woord: wauw!

Ik ben recent écht beginnen luisteren naar muziek. Nu, ik houd al erg van de retro-stijl, en zij straalt die gewoon helemaal uit. Ik ben erg blij dat ik Caro Emerald ontdekt heb. Dit album, The Shocking Miss Emerald, is beter dan het vorige. Waar het vorige écht de 20's uitstraalt, is dit album een beetje anders. Nog steeds dezelfde sfeer, een klein beetje stijlbreuk. De liedjes Black Valentine en I Belong To You zijn wat anders. Toch erg mooi. Ik heb eindelijk een album gevonden dat ik vollédig graag hoor. Stuk voor stuk zijn de liedjes genietbaar. Ik ben niet iemand die om de haverklap de volle laag geef, maar dit krijgt toch wel een dikke (en voorlopig nog de enige) 5*.

Ontzettend beroerd, vaak zelfs flauw, album