Dead Raven Choir - My Firstborn Will Surely Be Blind (2007)

Wat is dit? Neofolk met Black Metal invloeden. Dit is iets totaal nieuws voor mij, maar of dit een positieve ontdekking is? Dat betwijfel ik.

Het eerste nummertje vind ik nog gaan, het vreemde sfeertje is wel te pruimen. De contrabaslijnen, de distortion en vreemde zang gaan daar hand in hand en zorgen voor een goed nummer. Ook Bluenose vind ik een goed nummertje, omdat de zang in dit nummer afwijkt van de andere nummers en best een leuk melodietje op poten zet tussen de distortion door.

Voor de rest vind ik deze muziek maar niets. De nummers lijken allemaal op elkaar, er is een irritante overvloed aan distortion en de zang zit veel te diep in de muziek en is vaak slecht hoorbaar. Dit bevordert het luisterplezier zeker niet, en zorgt ervoor dat ik dit album niet goed vind. Waarschijnlijk hoort deze muziek zo beperkt te klinken, maar dat is zeker mijn ding niet. Een betere productie had dit album zeker een stuk luisterbaarder kunnen maken voor mij.

Voor nu kom ik niet verder dan deze lage score. Normaal zou die nog lager zijn, maar aangezien er toch wel twee te pruimen nummers opstaan, ben ik nog een beetje mild.

Metal. Een blikje giitaren, drums, bas en het liefst veel herkenbare zag om mee te zingen. Voldoet het niet aan dit stramien, is het al gauw Prog-Metal. Zitten er geen gitaren bij, vind men het al snel geen Metal meer.

Dit klinkt een beetje flauw, maar dit is toch waarom ik een haat liefde verhouding met Metal heb. Het is teveel verbonden aan regels naar mijn idee.
Muziek zou helemaal niet verbonden moeten zijn aan regels. Wil je gaan beatboxen tijdens een Metal nummer, prima. Wil je een xylofoon laten klinken in combinatie met een grunt, ga je gang. Muziek en dus ook Metal, is vrijheid.

Dat is hier in ieder geval goed begrepen. Kom we laten de gitaren weg en ach, die drums zijn eigenlijk ook niet zo nodig. Er is echter wel een erg zwarte krijs, een slepende cello en een bakje ruis. Sfeer genoeg en als er een album is wat de titel BLACK verdient, is dit het wel.
Toch vind ik ook, dat een beetje afwisseling geen kwaad had gekund. Hoogst sfeervol album en origineel genoeg om me te boeien, maar variatie zit er nauwelijks in. Die cello blijft doorzagen, ruis blijft ruizen en die man maar doorkrijsen op diezelfde toon.

Een beetje jammer dat ik hier geen hogere score aan kan geven. Origineel en tenminste niet zo standaard als de meeste Metal albums. Het eentonige, tempert mijn cijfer toch lichtelijk.

Album nummer vijf in de topic "Het Metal Album van de Week" (iedereen welkom!).
Drie kwartier cello, geschreeuw of gefluister met overdosis distortion. Laat ik het zo zeggen: Leg ik Rain In Blood van Slayer op in gezelschap of gelijk welke andere ruige metalplaat, dan verklaren ze me zot. Leg ik deze Dead Raven Choir op in gezelschap, bellen ze de dokter op om me achter slot en grendel te zetten. Amai, wat een grafherrie. Zeer moeilijk verteerbaar en voor mij geen metal, tout court. Deze week één keer opgelegd en verschrikt de hele rit doorstaan. Vanavond heb ik het nog eens geprobeerd en na nummer vijf had ik er genoeg van.

Zo dit trek ik toch echt niet veel langer dan 3 nummers. Bepaalde black metal kan ik zo nu en dan wel waarderen, maar dit is toch echt te minimalistisch voor mij.
Ik ga het dan ook niet beoordelen.

Dit is trouwens een cover album met nummers van artiesten als Townes Van Zandt en Richard Thompson.