The Allman Brothers Band - Where It All Begins (1994)

Zijn die er dan???

Zeker weten. Hoe bomen vangen veel wind. Dus met name de bekendere Allmans-platen krijgen wel wat lage waarderingen.

Ik zag dat ikzelf nog niet eens gestemd had
Bij deze!

Daarmee heeft de plaat wel 20 stemmen, maar haalt het de toplijst van 1994 niet. Jammer, maar zo gaan die dingen.

Er zijn maar 3 platen van The Allman Brothers Band die op deze site lager dan een 3.5 scoren. Voor het overige krijgen de meeste albums van de heren een prima beoordeling. Platen als Win, Lose or Draw, Enlightened Rogues, Reach for the Sky en Brothers of the Road zijn toch ook geen weergaloze albums van de mannen. De hoge score worden met name gegeven aan de platen van eind jaren 60, begin jaren 70 en met de 'comeback' vanaf de jaren 90. In mijn ogen en oren volledig terecht. Het eindgemiddelde van alle platen van The Allman Brothers Band liegt er ook niet om. Kortom, naar mijn mening wordt deze band op prima waarde geschat en schetsen de scores ook een redelijk objectief beeld van het gebodene. Ben het vaak met je eens maar in dit geval vangen de meeste platen van TABB weinig wind en hebben ze zelfs de wind mee

Ik ben gewoon een beetje moeilijk daarin. Ik zou willen dat Allman Brothers net zo hoog in waardering staat als moderne progrock en alt.rock waar sommige bands alle platen boven de 4* zien eindigen. Maar dat komt waarschijnlijk door de tijdsgeest.

Noot: Win Lose or Draw mag best wat hoger scoren. Er staat nota bene een instrumental van 15 minuten op (High Falls), die zijn gelijke niet kent.

Wederom weten de heren direct de aandacht te vestigen door met een swingend Rhythm & blues nummer af te trappen, waarbij de schwung, de subtiele gitaarsolo en de zang van Gregg een fijn brouwsel vormen. Sailin' 'Cross the Devil's Sea is van hetzelfde laken het pak maar is ook wat donkerder van aard. Het vormt tevens een van de meest stevige tracks die de mannen hebben gecomponeerd, het is degelijk maar tegen het einde toe wordt de song in mijn beleving wat eenvormig. Het is vervolgens weer Dickey Betts wat de klok slaat, en dan weet je het; country rock in een 9 minuten durend stuk van dodelijke saaiheid, hier kan ik niks mee. Hoewel het country element nog meevalt voelt het allemaal richtingloos aan. Soulshine doet zijn naam eer aan, op weergaloze wijze gezongen door Gregg, hoewel het allemaal wat teveel wordt uitgerekt, desalniettemin een fraaie titel. No One to Run With is aardig en dat geldt ook voor Change My Way of Living waar de hand van Betts weer zichtbaar wordt. Mean Woman Blues is vlot en zit vol met gitaarsolo's maar kan mij niet volledig boeien. Everybody's Got a Mountain to Climb bevat mooie samenzang waarbij de percussie een extra laag toevoegt, een fijne compositie. What's Done Is Done met het zoemende orgeltje heeft in principe niet veel om het lijf, maar het muzikaal gebodene tilt de song met een wat inspiratieloos refrein boven de middelmaat uit. Een onvervalste bluesballad in de vorm van Temptation Is a Gun sluit vervolgens de plaat af. Wederom een dikke voldoende met enkele uitstekende songs. Desalniettemin voelt de plaat bij vlagen ook te lang aan, enkele songs worden onnodig lang uitgerekt, maar de vorm van de jaren 90 wordt vastgehouden.

Tussenstand:

1. The Allman Brothers Band
2. Idlewild South
3. Seven Turns
4. Where It All Begins
5. Shades of Two Worlds
6. Enlightened Rogues
7. Win, Lose or Draw
8. Eat a Peach
9. Brothers of the Road
10. Brothers and Sisters
11. Reach for the Sky

Mooi om te zien dat deze superband weer onder de aandacht wordt gebracht, ik ben het lang niet altijd met je eens, maar dat zou ik niet goed zijn natuurlijk, vooral deze plaat vind ik door soulshine, en de uitmuntend zingende Allman boven het gemiddelde uitspringen. Je hebt nog 1 studioalbum te gaan.

Soulshine even voor de buren aan het draaien

Maar hele album is toch om te smullen?

Ik kan ook niet anders dan deze de volle score geven, want elke song is raak. Ik luister eigenlijk bijna nooit naar teksten omdat ik zo muziek-georienteerd ben in het luisteren. Maar bij Allman Brothers en Gov't Mule word ik toch wel die teksten ingesleept vaak. Bij Lynyrd Skynyrd heb ik dat ook wel. Erg uit het leven gegrepen en heel toepasbaar ook op mijn leven vaak. Licht filosofisch ook vaak.

Deze plaat is voor Gregg en Dickey een plaat om terug te blikken op een leven vol drank, drugs en verkeerde keuzes, terwijl Allen en Warren vooruitblikken. Soulshine is wat dat betreft echt een positief en optimistisch nummer, dat ook bij the Mule erg goed uit de verf komt.

In 2021 vond ik dat ik deze de volle score moest geven, zo enorm was ik into southern rock en The Allman Brothers in het bijzonder. Nu ik de lemma van deze plaat bezoek zie ik dat de score is gezakt naar 4*.

Heerlijk om te zien hoe veranderlijk een persoon kan zijn. Ik weet niet of ik nu enorm in een southern rock en Allman Brothers-renaissance geraak, maar goed blijft deze plaat wel. Misschien dat de plaat wat te dik is geproduceerd (jaren 90) en wat aan de lange kant is, waardoor niet elke song écht raak is. Maar aan de andere kant is dit wel een uurlang luisterfeest.