Judas Priest - Rocka Rolla (1974)

Erg saai, matig en onorigineel debuut. De eerste twee nummers zijn nog wel aardig, maar de rest van het album heb ik maar met moeite uitgezeten. Er zitten wel wat aardige riffs tussen, maar die worden snel eentonig. Gelukkig maar dat de albums hierna véél beter zijn!

2*

Het eerste wat ik doe bij dit album, is zeker niet letten op het geluid: natuurlijk is het "seventies"-geluid. Ik kan ook geen topnummers opnoemen, enkel die Winter-trilogie bevalt me niet. Je hoort hier al enkele Priest-riffs en mooie twin-solo's die later zeer kenmerkend zouden worden. Eigenlijk vind ik dit zo slecht nog niet, maar de opvolger Sad Wings of Destiny blaast dit album wel omver. En de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen. Here Comes the Priest...

Misschien ben ik een vreemde eend in de bijt, maar ik vind dit het beste album dat Judas Priest ooit heeft gemaakt. Ik volg ze wel al vanaf het prille begin en ben door de jaren mee geëvolueerd naar hun later werk, maar er is geen één ander album waar Rob Halford nog zo mooi zingt als op deze debuut plaat. Lekker ouderwetse hardrock een 5 voor mij!

Dit Judas Priest album is de opener van mijn nieuwe marathon, echter ook het debuut album van de heren uit het Verenigd Koninkrijk en dit debuut album is me toch wat minder in de smaak gevallen dan werken die ik ken van JP. De band is zoekende, dat kun je hier veel lezen maar dat hoor je ook wel echt in het verschil van de nummers, al maakt dit nummers niet persé slecht, het is nog niet de Judas Priest die we gewend zijn en dat maakt echt niet veel uit. Dit album kent alsnog heerlijke nummers en dan toch kijkend naar het titelnummer 'Rocka Rolla' en 'Never Satisfied'. Na het tweede nummer kent het album vooral wat rustigere nummers (als was de bonustrack 'Diamonds And Rust' wel weer wat harder en die klonk ook niet verkeerd) en sluit dit debuut album zich rustig af.

Opletten als je dit album via Spotify gaat luisteren (wat ik veelal ook doe), dan zijn de nummers Winter, Deep Freezem, Winter Retreat, en Cheater samengevoegd tot één nummer. En jammer genoeg vond ik Deep Freezem en Winter Retreat echt verschrikkelijk!

Dit album van JP tot vandaag altijd links laten liggen. Toch maar eens opgezocht, maar wat klinkt dit allemaal ongeïnspireerd en mat. De metalmachine die JP zou worden is hier nog nergens te horen.....Gelukkig leert de geschiedenis ons dat het beter werd .
54/100

Je hoeft dit niet per se goed of geweldig te vinden, maar de lage score bewijst toch wel dat er aardig wat bekrompen metalheads rondlopen. Nee, Priest speelt hier geen metal, maar dat mag geen reden zijn om te roepen dat het kut, totaal onrelevant of weet ik wat is. De band is hier absoluut nog zoekende en heeft ook nog veel te leren, maar dit album mag er eigenlijk best wezen. Het is heel lekkere bluesrock. Soms gaat het wat sneller, maar het grootste deel is lekker loom, dromerig en fuzzy. Rob Halford hangt nog veel in de lagere regionen, maar ook die kant van zijn stembanden vind ik tof. Psychedelica viert hoogtij op Winter Retreat en de prachtige ballad Run Of The Mill. Priest spiekt bij Led Zeppelin, Black Sabbath, Uriah Heep en zelfs Pink Floyd. Ik moet natuurlijk ook zeggen dat ik dol ben op die oude sound. Overweldigend is het materiaal niet. Een aantal songs missen een doel, maar over het algemeen is Rocka Rolla wel een aangename verrassing.

Goed, met een nieuw Priest-album (mogelijk ook het laatste Priest-album?) uit dit jaar, was een Judas Priest marathon ook een goed idee. Ik heb enkele albums van deze band, maar om de een of andere reden heb ik me er nooit zoveel in verdiept als ik wel bij Iron Maiden heb gedaan. Als ik het debuut nu zo hoor, zou ik dat op basis hiervan ook niet extra gaan doen. Het kabbel allemaal maar wat voort en gaat nergens diep of spannend. Ik hoor wel veel mooie geluiden (gitaarmelodietjes, drums of basloopjes) maar geen goeie nummers. Alsof de band wel heeft geluisterd naar Led Zeppelin, Black Sabbath en Pink Floyd, maar geen idee heeft wat ze hier precies mee moeten doen. Ik schrok bij Cheater even wakker door het gitaarwerk, maar ergerde me daar weer alsnog aan de tekst. Run Of The Mill en Dying To Meet You zijn aardig, maar meer ook niet. De uitgesponnen psychedelische stukjes zijn mooi, maar missen gitaarwerk dat er echt iets van maakt. Het luistert weg, maar ook niet meer dan dat.

Hier zijn ze nog iets meer Jesus Priest, maar Judas ligt zeker al op de loer en het is ook nog es goed aan te horen.

De opener is een lekker (hard)rocknummer en een goede indicator voor wat komen gaat: veel hoekige riffjes en lekker sologitaarwerk met prima zang terwijl drums en bas een solide basis leggen.
De 'Winter' trilogie lijkt wel een Sabbath nummer, lang niet verkeerd. Het vreemde outro smaakt mij ook best.
'Cheater' klinkt weer meer als een Zep nummer.
De epic 'Run of the Mill' pakt voor mij de hoofdprijs, waar Halford op het einde nog wat gaat gillen like Gillan in 'Child...'.
In het begin van 'Dying...' zet Rob een al te potsierlijke stem op, verder wel een prima nummer.
'Caviar...' presenteert dan nog een fijn coda.

Nee, dit is geen debuut om je voor te schamen. Allerminst. Een dikke 7 à kleine 8, als ik zou stemmen.

Dit debuut is meer bluesrock dan metal, maar door de hier reeds typerende zang van Rob Halford zit het Priest-gevoel er toch al direct in. Het songmateriaal is helaas nog niet zo bijzonder en de boel kabbelt maar een beetje door, wat wel afbreuk doet aan de pret. Lekker gitaarwerk en bij vlagen een indrukwekkende passage, maar de band opereert hier duidelijk nog niet op de top van hun kunnen.